by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
.
My Ántonia
by
Willa Cather
.
Ó Virginia go Nebraska
.
“Nach fánach an áit a bhfaighfeá breac”, faoi mar adeireadh an tseandream fadó, ach tharla, ar na mallaibh, go raibh mé ag cuartú i measc mo leabhar, agus tháinig mé ar an leabhar seo, “My Ántonia,” le Willa Cather. Dúisíodh fiosracht mhallaithe ionnam láithreach, ó tharla nár chuimhin liom tada faoin leabhar fhéin, nó faoina údar, ach oiread. Shocraigh mé láithreach, an leabhar sin a léamh, chomh luath is a gheobhainn an deis chuige, agus bíodh go raibh orm fanacht tamall, ar deireadh thiar, tháinig an lá, agus thosaigh mé ag léamh an leabhair seo.
Anois, caithfear a rá, i dtosach báire, nach inniu na inné a chonaic an leabhar seo solas an lae a chéaduair, mar cuireadh i gcló den chéad uair é sa bhliain 1918, agus ó tharla gur leabhar dírbheathaisnéiseach é, caithfidh go bhfuil muid ag cur síos ar Mheiriceá, faoi mar a bhí sí, le linn óige an údair, ó 1881 go dtí tús an chéad chogaidh domhanda, saol atá imithe as radharc orainn leis na cianta anois.
Feirm nua
Rugadh agus tógadh an t-údar, Willa Cather, i Virginia sa bhliain 1873, ach nuair a bhí Willa ocht mbliana d’aois, d’athraigh a muintir ón Stát sin Virginia, agus chuaigh chun cónaithe ar fheirm úr a athar i Nebraska. Thug an t-athrú céanna sin deis di, spléachadh a fháil ar an gcineál saoil a bhí á chaitheamh ag na himircigh, a tháinig chun na Stát ó Oirthear na hEorpa, an tráth sin, le cur fúthu, agus le saol nua a mhúnlú dóibh fhéin is dá gclann, i gCríoch nach raibh ceannsaithe fós ag saothar nó ag samhlaíocht an daonnaí. Tír fhiáin, neamhfhorbartha, scoite, a bhí inti, an tráth úd.
Ag fás suas i Nebraska
D’fhás an t-údar suas sa thimpeallacht sin, agus d’fhorbair an tír, céim ar chéim lei, agus nuair a bhí a céim bainte amach aice in Ollscoil Nebraska, chuaigh sí i dtosach le múinteoireacht, agus ansin le hiriseoireacht, ach faoin mbliain 1912, thréig sí an iriseoireacht freisin, lena dúthracht ar fad a dhíriú ar scríobh go lánaimseartha. Chuaigh a cáil mar scribhneoir i bhfad agus i ngearr, as a stíl, as a leagan amach, agus as a tuiscint ar fhás agus ar fhorbairt na Stát Aontaithe. Le linn di bheith ag fás aníos i Nebraska, chuir sí aithne ar Bhohéimeach mná, Annie Pavelka. D’fhás cairdeas eatarthu, cairdeas a mhair, agus ar ball, nuair a theastaigh ó Willa, an bhean sin, agus a gcairdeas a fhí isteach ina scéal dírbheathaisnéiseach, rinne sí í a athbhaisteadh mar Ántonia, (tá an bhéim ar an gcéad siolla, faoi mar a deintear le “An” san ainm Anthony, i mBéarla, agus fuaimitear an “i” faoi mar ba “í” na Gaeilge é) agus in áit í fhéin a tharraingt isteach sa scéal, mar scéalaí, chruthaigh sí carachtar fir, nó mar adeir sí fhéin, ba ó fhir a fuair sí chuile eolas faoi Ántonia. Jim Burden a bhaist sí ar an gcarachtar sin. Cuireadh Jim go Nebraska, chuig a dhaideo agus a mhamó, tar éis bhás a thuismitheoirí, agus gan ann ach deich mbliana d’aois ag an am.
Tír aduain
Cuireann Willa Cather síos ar Nebraska, faoi mar a chonacthas do Jim é. B’aisteach agus b’ait an tír í, dár leis. I ndáiríre, níor thír in aon chor í, ach áit a bhfeadfaí tír a dhéanamh aisti, ábhar tíre a bhí inti, dár leis. Cuireann sé síos ar fhostruchtúr na dúiche, ar na tithe bunúsacha a bhí ag daoine áirithe, go háirithe na daoine a tháinig go Meiriceá ó Oirthear na hEorpa. Bhí líon tí dá leithéid ina gcónaí cóngarach go leor do mhuintir Burden. B’as an Bhothéim dóibh agus “Shimerda” ba shloinne dóibh. Ba dhuine den chlann sin í Ántonia, cailín deas óg a bhí roinnt bheag blianta níos sine ná Jim Burden.
Bí ag caint ar áit iargúlta! bhí an áit sin, mar a raibh cónaí ar mhuintir Bhurden, níos iargúlta ná an taobh tíre inár fhás roinnt mhaith againne suas, nuair a bhí an aois seo caite ina stócach. Ní tithe a bhí ag cuid acu ach prochóga tochailte faoi thalamh, maraon le cupla seomra os cionn talaimh.
“Our neighbours lived in sod houses and dugouts – comfortable but not very roomy”
Ach, ba chomharsanúil an dream iad, dream a bhí réidh teacht i gcabhair ar a chéile, in am an ghátair.
D’fhás Jim suas, agus d’fhás Ántonia suas freisin, agus bheadh an léitheoir ag súil go n-éireodh siad mór le chéile, ach, bíodh go raibh snaidhm daingean caradais, eatarthu, agus bíodh go raibh an-mheas acu ar a chéile, ag an am gcéanna, níor éirigh le Cupid ga a chur i gcroí na beirte céanna sin.
Chuaigh Jim chun na hOllscoile, agus bhailigh an léann go tiubh. Chuaigh Ántonia amach in aimsir, agus scaradh an bheirt óna chéile. Ar ball, phós Ántonia, agus bhí lán-tí de pháistí aice, agus ag an am gcéanna, d’éirigh go cumasach le Jim, agus bhain post mór tábhachtach amach dó fhéin.
Cuairt ghearr!
Ansin, ar deireadh thiar, tháinig Jim ar chuairt ar Ántonia. Chuir Jim aithne ar a clann, agus chonacthas dó, go mba chlann dea-thógtha, dea-bhéasach, dea-iompair, a bhí iontu.
It was no wonder that her sons stood tall and straight. She was a rich mine of life, like the founders of early races.
B’in mar a chonacthas do Jim í, agus ní gá a rá, go raibh a chomh-mhaith de mheas ag Ántonia ar Jim. Ach d’fhágadar slán ag a chéile, agus chuile dhuine acu bródúil as an nduine eile, ach gheall Jim go bhfillfeadh sé arís, an bhliain dár gcionn, le saoire iascaireachta a chaitheamh le duine de chlann Ántonia. Fágtar an léitheoir ina staic ansin, ag smaoineamh ar an gcineál saoil a bhí i dtreis i Nebraska agus Willa Cather ag fás suas ann, ach ní smaoiníonn sé ar chríoch ar bith eile a chur ar scéal Jim agus Ántonia, nó sílim gur éirigh leis an údar a chur ina luí orainn, nach mar a shíltear a bhítear, go minic.
An-scéal, an-stíl, an-údar. Bain triall as, ní bheidh a chathú ort…………
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
ráithe, three months; cuireadh, invitation; a athbheochan, to revive; d’éirigh eatarthu, the fell out (quarrelled); meánaoiseach, mediaeval; murab ionann is, unlike; geansaí baile, homeknit jumper; Nach méanar dó? isn’t it happy for him?
.
I m B é a l a n P h o b a i l
.
Gaelscoil Osraí
Peadar Bairéad
.
Seachtain na Gaeilge 2005
.
Is beag rud is mó a thógann mo chroí, ná bheith suite síos i measc daoine óga, go háirithe, nuair is í an Ghaeilge a bhíonn idir chamáin acu, díreach faoi mar a tharla dom ar an Máirt, an 15ú Márta, 2005, i nGaelscoil Osraí anseo sa Chathair Álainn, nuair a tugadh cuireadh dom bheith ar an bhfód, ag a deich a chlog ar maidin, sa Ghaelscoil chéanna sin. Mar is dócha go bhféadfá a rá, go bhfuil mo shaol caite agamsa, ag gabháil don teanga chéanna sin, ó laethe m’óige i leith. Bhí an Ghaeilge thart ormsa agus mé ag fás suas in Iorras, i gContae Mhaigh Eo, blianta fada ó shoin anois. Ba mhór go deo againne an Ghaeilge chéanna, an t-am sin, agus theastaigh uainn an teanga a athbheochan, agus a chur á labhairt arís i measc mhuintir na tíre seo.
Young again
Ritheann línte Raifteirí liom, ar ócáid mar seo. Is cuimhin libh, gur fhág an file sin, a bhaile dhúchais i gContae Mhaigh Eo, agus go ndeachaigh sé ó dheas, ar deoraíocht, go Contae na Gaillimhe, nuair a d’éirigh idir é fhéin agus Frank Taffe, an Tiarna Talaimh áitiúil, ach chuile bhliain, ar theacht an Earraigh, thosaíodh sé ag smaoineamh ar dhul ar ais, ar chuairt, chuig a bhaile dhúchais fhéin, chuig Cill Aodáin, agus féach mar a chuir sé síos ar an tionchar a bheadh ag cuairt dá leithéid air….
Cill Aodáin an baile a bhfásann gach ní ann,
Tá sméara is sú craobh ann is meas ar gach sórt,
Is dá mbeinnse ’mo sheasamh i gceartlár mo dhaoine
D’imeodh an aois díom is bheinn arís óg.
In the Assembly Hall
Fáiltíodh romham go croíúil nuair a seoladh isteach i Halla an Tionóil mé, an mhaidin sin, nó bhí scoláirí na Gaelscoile uilig bailithe le chéile ansin, mar chuid de cheiliúradh Sheachtain na Gaeilge, agus le Coirn a bhronnadh, ar na daltaí a rinne an dul chun cinn ba mó, i rith na seachtaine roimhe sin. B’in an gnó faoi leith a bhí le déanamh agamsa, sé sin, na Coirn a bhronnadh. Ní call dom a rá, gur bhain mé ard-taitneamh as an ngnó agus as an ócáid sin.
Changed Times
Ó sea. Ach ag caint ar an óige……
Ó! a Thiarna! nach mór idir inné agus inniu! Nó bhí saol eile ar fad, i dtreis, nuair a bhí mise ag fás aníos, thiar in Iorras, i gContae Mhaigh Eo, blianta fada ó shoin anois. Saol meánaoiseach a bhí i réim, in ár measc, an tráth úd, murab ionann is an cineál saoil atá i dtreis sa lá atá inniu ann. Ní raibh raidió nó teilifís againn, nuachtáin nó greannáin, ríomhairí nó play stations, spástaisteal nó roicéid, ach nár chuma faoi na cúrsaí sin, i ndáiríre, nó mhaireamarna, go comharsanúil, carthannach, sásta, ar scáth a chéile, mar is dual do dhaoine a dhéanamh, agus faoi mar a dhein na glúnta a tháinig romhainne, le sinsearacht. Sin an cineál saoil a léirítear i leabhair cosúil le Peig Sayers agus Fiche Bliain ag Fás, agus tuilleadh, a dhéanann tochrais ar an gceirtlín céanna sin.
The New and the Old
Sea, agus i gcás éadaigh de, ní bhíodh tóir ar bith ar “Brand Names”, nó a leithéid d’éadaigh ghalánta spóirt, dá mbeadh fáil fiú, ar a leithéid, ag an am, agus fiú dá mbeadh, ní bheadh ar ár gcumasna iad a cheannacht. Ina n-áit, is amhlaidh a dhéanadh Mam geansaí a chniotáil dúinn, agus ar deireadh thiar, nach orainne a bhíodh an bród, agus geansaí nua baile dár gcuid fhéin againn! Bí ag caint ar éadaigh ghalánta! tabhair domsa an geansaí álainn, olla, cniotáilte ag mo Mham, bhíodh sé cosúil le brat a grá thart orm, le fuacht, fearthainn agus buaireamh an tsaoil fhiochmhair seo a choinneáil ó dhoras dom.
Ná ceapadh éinne anois, go bhfuilimse ag gearán toisc nach raibh deasa deasa shaol an lae inniu againne an tráth úd, mar ní mar sin atá, bhaineamar an oiread spóirt agus spraoi as a raibh againne, an tráth sin, is a bhaineann gasúir an lae inniu, as a bhfuil ar fáil acusan, sa lá atá inniu ann.
Encouragement
Bhí Gaeilge ag beagnach chuile dhuine ar an mbaile, agus ba uathusan a fuair mé, le huacht, an meas agus an cion, atá agam fós ar theanga agus ar litríocht na Gaeilge. Nach méanar do scolairi Ghaelscoil Osraí, mar a mbronntar Corn Ranga, chuile sheachtain, ar an ndalta is mo a dheanann dul chun cinn, ina rang, i rith na seachtaine sin. Spreagann a leithéid gasúir chun oibre, agus ní call go mbeadh éad ar dhuine ar bith, leis an té a bhuann Corn na seachtaine seo, nó nach bhfuil chuile sheans ann, gur airsean nó uirthisi, a bhronnfaí Corn na seachtaine seo chugainn. Molaim buaiteoirí na seachtaine áirithe sin, Seachtain na Gaeilge 2005, nó bhí de phribhléid agamsa na Coirn sin a bhronnadh orthusan. Nár laga Dia iad, agus gura seacht fearr a bhéas chuile mhac a’ pheata acu, bliain ó inniu.
A Memorable Occasion
Sea, ní baol go ndéanfaidh mise dearmad go luath ar an lá iontach sin ar iarradh ormsa bheith i láthair sa Ghaelscoil, le Coirn a bhronnadh, agus le cupla focal misnithe a labhairt le Tionól na Scoile sin, nó mar is eol do roinnt áirithe daoine, táimse ag dul ar chuairt chuig an Scoil chéanna sin ó bunaíodh í. I ndáiríre, ní raibh an scoil seolta ach ráithe, nuair a thug an Ardmháistreás, Gobnait Ní Choitir, cuireadh chun na scoile dom. Ghlac mé lena cuireadh agus caithfidh mé a admháil, go raibh ionadh an domhain orm, nuair a chonaic mé an líofacht do-chreidte sa Ghaeilge a bhí ag a daltaí, tar éis na ráithe sin. Sea, agus nach minic mo chuairt ar an Scoil sin, san idirlinn, agus mothaím i gcónaí go bhfuil gaol, nó ceangal speisialta, agam leis an Scoil seo, agus tugaim faoi deara freisin, go mbeadh sé deacair an fháilte chroíúil, dáiríreach, a chuirtear romhamsa ansin, a shárú, fiú thiar im áit dhúchais fhéin i gContae Mhaigh Eo!! Agus ní focal beag nó suarach é sin i dteanga ar bith.
Ó sea! agus chan na daltaí Amhrán Ghaelscoil Osraí dom freisin, Amhrán, a raibh sé de phribhléid agamsa a chumadh dóibh. Chan siad freisin, cupla véarsa as Cill Aodáin, agus Dóchas Linn Naomh Pádraig. Geallaimse dhuit é, gur thaitin mo chuairt ar an nGaelscoil go mór ar fad liom.
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
Ceart nó Déirc?
Ag miogarnaigh cois na tine a bhí mé, tráthnóna an Bhuiséid, nuair a dúisíodh de phlimp mé. Duine éigin a bhí ag iarraidh an doras tosaigh s’againne a leagan, nó a bhriseadh, a cheap mé i dtosach, ach ar baillín, tuigeadh dom go raibh duine eicínt ag oibriú na ndoirne ar an ndoras céanna sin, agus é ag éileamh go ligfí isteach é.
D’éirigh mé, chomh sciobtha is a bhí i mo chnámha, agus rinne mé mo bhealach go dtí an doras tosaigh. D’oscail mé an doras, agus cé bheadh ina sheasamh ansin, ar lic an dorais, ach mo sheanchara, Séimí a’ Droichid. Thug mé faoi deara láithreach go raibh sé thar a bheith corraithe, nó bhí muc ar gach mala aige, agus chuile chosúlacht air, go raibh cuthach feirge air.
Séimí a’ Droichid
“Do chéad fáilte isteach, a Shéimí,” arsa mé fhéin go deas réidh leis, “gabh aníos ag an tine, agus cuir feoil ar an gcathaoir shúgáin sin ar thaobh na ciotóige ansin.”
“Thankee! thankee!” arsa mo Shéimí cóir, nó sin leagan cainte atá aige, ceann a phioc sé suas, tráth raibh sé ina náibhí, in Albain, blianta fada ó shoin.
“Aon scéal nua agat?” arsa mé fhéin leis, nuair a fuair mé suite go compórdach é ar bhruach an teallaigh, agus mé ag iarraidh fios fátha a scéil a mhealladh uaidh.
Buiséad!
“Buiséad a thugann siad air!” ar seisean “ Dearg-robáil! sin a thabharfainn fhéin air, nó céard tá déanta acu anois ach na Cártaí Leighis a bhaint díom fhéin is de Naipí bhocht s’againne”
B’éigean dó stopadh ansin, nó thug mé faoi deara, go raibh sé deargtha suas go dtí bun na gcluas, agus do bharúil? nach raibh braon fola lena shrón, an fear bocht. Fuair mé fhéin braoinín fuiscí dó, agus d’iarr air é a chaitheamh siar láithreach. Rinne, agus chonacthas dom, gur tháinig sé chuige fhéin roinnt, dá bharr.
“Ach a Shéimí, sin an cineál ruda a tharlaíonn, nuair a thagann cruaidh ar Aire Airgeadais, agus Buiséad á chur i dtoll a chéile aige.”
“Tuigim sin, agus bheinn fhéin sásta mo chion fhéin a íoc, chomh maith le fear, ach nach bhfuil a fhios agat, gur bronnadh na Cártaí céanna sin ar shaoránaigh na tire seo, ar shroichint na trí scór is a deich dóibh, agus de réir mar a thuig mise cúrsaí, níor dhéirc, nó “hand out” a bhí i gceist sa mhéid sin ach gur bronnadh orainn iad, mar cheart, ceart a thuillfeadh chuile shaoránach, dá n-éireodh leis, nó lei, an aois oirirc sin a shroichint, díreach faoi mar a bhronntar an Seic sin an Uachtaráin, orthu siúd, a shroicheann an céad, bail ó Dhia orthu!”
Ní buan iad geallúintí poilitíochta!
“D’fhéadfadh cuid den cheart a bheith agat sa mhéid sin, ach nach bhfuil a fhios agat fhéin, nach ró-bhuan iad geallúintí poilitíochta”
“Admhaím go bhfuil an fhírinne ghlan agat sa mhéid sin, ach má ligtear don Rialtas an ceart sin a bhaint de shaoránach ar bith, bhuel, an bhfuil ar a gcumas ansin cearta eile a bhaint dínn, freisin? Bronnadh an ceart sin orainn, seacht mbliana ó shoin, agus anois, tá siad meáite ar na cearta céanna a bhaint dínn agus a chealú. An bhfuil a leithéid de chéapar ceart, cóir, nó feiliúnach?”
“Déarfainn go dtuigtear don Rialtas go bhfuil an ceart sin acu.”
“Má tá an ceart sin acu, bhuel, go bhfóire Dia orainn uilig, agus féach anseo anois. Tá mo Chárta Leighis fhéin sa tiachóg seo agam. Breathnaigh air anois, agus inis dom, céard a deirtear ar an gCárta céanna sin?”
Valid until 2020?
“Ó! sea, feicim anseo go ndeirtear go bhfuil an Cárta seo “Valid” go dtí an bhliain 2020, agus ar chúl an Charta, deirtear, gur féidir leis an HSE an Cárta a athrú, nó a chealú, dá n-athródh cúrsaí an té ar leis é.”
“Bhuel, nach bhfuil lán béil ráite acu sa mhéid sin. Tá sé “Valid” go ceann dhá bhliain déag eile, agus is féidir é a chealú, má athraíonn cúrsaí an té ar leis an Cárta. Níl tada ansin faoin gCárta a chealú ar chúinsí ar bith eile. Nach bhfuil chuile chosúlacht ar an scéal, gur roghnaíodh na seandaoine le híoc as dearmaid lucht na sparán teann, toisc, is dócha, nár tuigeadh go mbeadh ar a gcumas tada a dhéanamh faoi, agus bhí an ceart acu sa mhéid sin, ach chonacthas don phobal, frí chéile, nár chóir leatrom dá leithéid a dhéanamh orthu siúd, a chaith a laethe, ag saothrú don Stát, ag íoc cánach, ag tógáil clainne, agus ag coimhlíonadh dualgaisí an tsaoránaigh chóir.
Ní bheathaíonn na briathra na bráithre!
Ach, feach! Ní haon mhaith bheith ag caint agus an anachain déanta! Tá sé chomh maith domsa dul abhaile, nó tá Naipí s’againne an-chorraithe faoin ábhar céanna seo, an créatúr, nó tá Cárta Leighis aicise freisin. Ach, go raibh maith agat as éisteacht liom, nó feictear dhom anois, go bhfuil ualach trom scaoilte agam díom, tar éis an méid sin cainte a chur díom. Oíche mhaith agat anois!”
“Slán abhaile” a chuir mé fhéin ina dhiaidh, agus é ag cur an doras amach de le luas lasrach.
Ach ba chóir dom a rá, gur fhág sé ábhar machtnaimh agamsa, a choinneoidh ar mo mharana mé go ceann scathaimh, ach go háirithe, nó nach duine den dream sin mise freisin!
.
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
Christ the Lord
The Road to Cana
by
Anne Rice
Leabhar ar leith
Leabhar an-neamhghnách atá idir chamáin againn an tseachtain seo, nó is annamh a thagann duine trasna ar leabhar a dhéanann teideal mar seo a láimhseáil ar bhealach macánta, dáiríreach. Ach éiríonn leis an údar seo, Ann Rice, é sin a dhéanamh go seoigh, agus ag an am gcéanna, éiríonn lei scéal corraitheach a leagan os ár gcomhair. Ach ní hé seo an chéad leabhar corraitheach a chuir sí ar fáil dúinn, nó smaoiníonn duine ar theidil mhór-ráchairte eile a shil óna peann, leabhair cosúil le, Out of Egypt; The Feast of All Saints; Cry to Heaven; agus Called out of Darkness, leabhar a bhfuiltear meáite ar é a chur i gcló i Samhain na bliana seo, 2009. I gCeanada a rugadh í, agus tá cónaí uirthi anois i ríocht úd na gréine, Calafóirnia.
Féach mar a chuireann sí tús lena scéal………..
“Who is Christ the Lord?
Angels sang at his birth. Magi from the East brought gifts: gold, frankincense, and myrrh. …
In the Temple an old man gathered the babe in his arms….…A light for revelation to the Gentiles and glory for your people Israel.”
Mac an tSiúinéara
Arbh fhéidir go mba shiúinéir i Nasair é Críost an Tiarna? Fear a raibh triocha bliain bailithe aige faoin am seo, agus fear a raibh lán an mhála de scéalta ag dul timpeall faoina bhreith, faoi na haoirí, faoi na Ríthe ar chuairt, sea agus céad scéal eile chomh do-chreidte leo sin, ach nach raibh triocha bliain imithe isteach i muileann an ama ó ré na scéalta sin, agus cad a tharla i rith na mblianta sin, le tuar a chur faoin tairngreacht, mar adéarfá?
Faic na ngrásta!
Ach sa scéal seo, tagann Íosa fhéin os ár gcomhair amach, agus déanann seisean a scéal fhéin a chur in ár láthair. Tuigtear dó, gurb é a dhán an dán ar labhair na fáithe faoi, fadó, ach an raibh a fhios sin uilig ag an Íosa seo ‘gainne, an siúinéir ó Nasair. Bhuel! Feach mar a chuir sé fhéin é…
“Yes. I know it’s possible. I am Christ the Lord. I know. What I must know, I know. And what I must learn, I learn.”
B’fhéidir go raibh dearmad déanta ag an gcosmhuintir ar na tarlúintí neamhaí, a thit mar chith glóire aimsir a bhreithe. Ní raibh dearmad ar bith déanta ag Íosa fhéin, nó ag “Yeshua” faoi mar a thugtar air sa leabhar seo. Nár shiúinéir é cosúil leis na siúinéirí eile a bhí ag obair in éineacht leis? Nár mhair sé in éineacht leo, agus nár ith sé, agus nár ól sé, faoi mar a rinne chuile dhuine thart air? Ach, bhí a fhios ag “Yeshua” fhéin go raibh dán faoi leith i ndán dó.
Tráth Pósta Tagtha
Ni mar sin a bhí i gcás a dhearthár áfach, nó tuigeadh dá dheartháir Séamas go mba óigfhear, cosúil le haon óigfhear eile é, agus go raibh sé thar am aige corraí amach, faoi mar ba chóir d’fhear dá aois a dhéanamh, ach tuigeadh do “Yeshua” nach raibh a leithéid i ndán dó. Ach, tá chuile chosúlacht ar an scéal, gur thuig na daoine a mhair timpeall air, nár dhuine mar dhaoine eile a bhí ann.
Ach ó tharla gurb é “Yeshua” fhéin atá ag insint a scéil dúinn anseo, déanann an t-údar chuile iarracht ar an gceangal idir a dhaonnacht agus a dhiagacht a thuiscint. Cinnte ba dhuine daonna é, cosúil le chuile dhuine eile de chlann Éabha, ach ag an am gcéanna, ba Dhia é, an dara pearsa den Tríonóid Naofa. Anois, ar tháinig an dá bheith sin salach ar a chéile am ar bith, agus conas a d’éirigh leis an duine daonna saol iomlán daonna a mhaireachtaint, gan cur isteach ar bith, am ar bith, óna dhiagacht. Bhuel, sin an fhadhb, agus déanann an t-údar chuile iarracht ar an bhfadhb sin a scaoileadh dúinn.
Daonnacht agus Diagacht
Anois, níl fúmsa an rún ar fad a scaoileadh dhaoibh anseo, nó, chuige sin, caithfidh sibh fhéin an leabhar a fháil, agus a léamh, ach féach ar an bpíosa seo, agus tabhair faoi deara, mar a léiríonn sé fadhb an údair agus í ag iarraidh breathnú isteach i gcroí an scéil, tar éis do “Yeshua” daichead lá a chaitheamh ar a mharana sa bhfásach…
“I lay in a heap as the sand blew over me. And the voice of the Lord was not in the wind; and it was not in the sand; and it was not in the sun; and it was not in the stars.
It was inside me.
I’d always known who I really was. I was God. And I’d chosen not to know it. Well, now I knew just what it meant to be the man who knew he was God.”
Anois, mar bhuille scoir, ba cheart dom a rá anseo, nach dírbheathaisnéis iomlán “Yeshua” atá idir chamáin ag an údar sa scéal seo. Ní hea in aon chor, nó i ndáiríre, níl i gceist sa leabhar seo ach tréimhse ghearr ina shaol, thart ar a thriochadú bliain, nuair a bhí coire na Tíre Naofa ag fiuchadh go tréan, tráth a raibh na Giúdaigh ag súil le fuascailt ó smacht na Rómhánach.
Bealach na Croise
Ag an nóiméad cinniúnach sin, bhí daoine ann, a raibh súil acu, gurb é an “Yeshua” sin a sheolfadh chun a saoirse iad, thar bhóthar anacair an chlaidhimh, ach níorbh é sin an druma a chuala “Yeshua” cóir, agus tar éis do dul ar oilithreacht chun na háite a raibh Eoin Baiste i mbun a mhisin fhéin, agus tar éis a bhaiste faoi láimh Eoin, Agus ansin, i ndiaidh dó seal a chaitheamh sa bhfásach ar a mharana, agus cathuithe an diabhail fhéin a chur de, tuigeadh dó go raibh misean Diaga le coimhlíonadh aige ina bhealach fhéin, agus go raibh an t-am tagtha le tabhairt faoin misean sin a chur i gcrích. Ach caithfidh tú an leabhar fhéin a léamh le fios fátha gach scéil, agus gach eachtra, fan an bhealaigh sin, a thuiscint.
Leabhar neamhghnách, spreagúil, suimiúil, corraitheach.
Súil agam go mbainfidh tú taitneamh agus tairbhe as.
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
New Year's Resolutions
Peadar Bairéad
.
Tá an tráth sin bliana an doras isteach chugainn arís! Gearróga Dubha an Gheimhridh curtha dínn againn, agus muid ag druidim linn go réidh, cúramach, i dtreo na Féile Bríde. Agus tugann chuile dhuine againn faoi deara an fad choiscéim choiligh sin tagtha sna laethanta, cheana féin; lusa an chromcinn, lena gcorn ardaithe, ag adhaint dóchais i gcroí an dúlra, anam ag tíocht i gceol na spideoige is an loin. Sea, seo an t-am le rúin athbhliana a dhéanamh.
Seo an t-am le seolta a ardú arís, le dúshlán na mara móire moingscaoilte a thabhairt. Seo an tráth den bhliain le soithigh ár mbeatha a thabhairt i dtír, len iad a ghlanadh, is a sciúradh, agus díon a chur orthu in aghaidh doineann na dúluachra. Gan dabht ar domhan, seo an t-am le claíocha bearnaiathe na beatha a dheisiú, agus le gortghlanadh éifeachtach a dhéanamah ar fhiailí santacha, barrphlúchtacha ár laethe. Seo an tráth den bhliain, nuair a dhírím fhéin ar alt a scríobh faoin ábhar thuasluaite.
Agus le filleadh ar an ábhar ar ar tharraing mé an scéal an tseachtain seo, sé sin, ceist na Rúin Athbhliana. Tuigfidh tú fhéin, go bhfuil sé beagnach thar am agam éirí as an nós seo anois, nó mura bhfuil mo leas déanta agam faoin am seo, tá sé ag éirí ró-dhéanach bheith ag súil go ndéanfadh na rúin athbhliana an beart dom, ach, mar sin fhéin, faoi mar adeir lucht an Bhéarla, “Hope springs eternal in the human breast.” Sea, is deacair tine an dóchais a mhúchadh i gcroí an daonnaí, agus mar sin, seo chugaibh mé arís le mo chupla rún….
Geallaim dhaoibh!
Ar an gcéad dul síos, geallaim dhaoibh, go bhfuil fúm colún suimiúil, spreagúil, tairbheach, a chur ar fáil dom léitheoirí, anois is arís!
Ar an dara dul síos, tá mé meáite ar mhisneach a mhúscailt sa chroí istigh ionnam, i rith na bliana úire seo, agus glacadh leis, go dtiocfaidh an tír s’againne i dtír, agus go mbéarfaidh muid bua ar na deacrachtaí iomadúla, atá ag bagairt go géar orainn, na laethe seo. Agus go mba láidre, agus go mba dhílse an pobal seo, tar éis dó an Cúlú Eacnamaíochta s’againne a shárú.
Mar bhuille scoir, tá socraithe agam freisin, súil an tseabhaic a choinneáil ar an saol thart orm, sea, agus ar dhaoine freisin, go háirithe orthu siúd a bhfuil greim acu ar roth stiúrtha na cumhachta, le bheith cinnte de, go bhfuil siad ag saothrú na cumhachta céanna sin ar mhaithe le leas an phobail, nó tá súil agam, go mbeidh chuile dhuine againn san airdeall feasta, le féachaint chuige go ndéanfar amhlaidh. Agus nach n-úsáidfear í faoi mar a úsáideann an cat a chrónán! Agus chomh maith le sin, tá fúm tabhairt faoi ábhar ar bith a bheidh i mbéal an phobail ag an am, cuma faoi cheart na polaitíochta, ba coisricthe, nó cúis ar bith eile, ach oiread! An bhfuil rúin athbhliana déanta agat fhéin? B’fhéidir nárbh olc an smaoineamh é cupla ceann acu a dhéanamh!
Athbhliain faoi mhaise dhaoibh uilig!
English 
Gaeilge