Ón Leabhragán.

by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized

.

B u i l e a n Ó i r

.

The C o l o u r

le     

Rose Tremain

.

Peadar Bairéad.

.

Sa Nua-Shéalainn

Ba sa bhliain 2003 a foilsíodh an leabhar seo le Rose Tremain, agus caithfidh mé a admháil nár léigh mé tada leis an údar seo riamh cheana, ach, chuaigh an leabhar seo i gcionn go mór orm, nó is leabhar é atá lán de theannas, de bhuairt, agus de cheol trom gruama na daonnachta. Suítear an scéal seo sa Nua-Shéalainn, i lár an naoú haois déag, nuair a tharla órthóraíocht in iarthar na tíre sin.

New start

Is iad Joseph Blackstone, agus a bhean Harriet, na príomhcharachtair sa scéal seo, Chuaigh cúrsaí an tsaoil i gcoinne Joseph agus shochraigh sé ar dhul ar imirce go dti an Nua-Shéalainn. B’as Norfolk dóibh, agus thugadar aghaidh ar an ndúthaigh timpeall ar Christchurch, san Oileán Theas, ag súil go n-éireodh leo tosú arís sa tír imigéiniúil sin, i bhfad ó Norfolk Shasana. Bhí pingneacha acu, agus d’éirigh le Joseph feirm talaimh a cheannacht leo, agus ansin, chuaigh sé fhéin, agus roinnt oibrithe fir, amach ansin, agus chuireadar rompu teach de chineál eicínt a thógáil. Nuair a bhí chuile shórt réidh acu, chuaigh Harriet agus máthair Joseph, Lilian, chun cónaithe sa teach nua sin. Ní gá a rá, nach raibh an teach céanna sin thar mholadh beirte, ach, bhí súil acu, go n-éireodh leo pingneacha breise a shaothrú, agus go mbeadh ar a gcumas teach oiriúnach a thógáil. Ach, ní mar a shíltear a bhítear, go minic. Chráigh an aimsir dhian iad, agus cailleadh an t-aon bhó amháin a bhí acu le linn an gheimhridh shneachtúil chrua. Ina chuid oibre, agus é ag tochailt leis, tháinig Joseph ar ruainneog bheag óir, agus láithreach bonn, chuaigh fiabhras an óir go smior na gcnámh ann. Níor scaoil sé a rún lena bhean, nó lena mháthair, ach lean leis, ag tochailt, agus ag tochailt, agus ag cur cibé ruainneoga beaga óir a gheibheadh sé, chuireadh sé i dtaisce iad. Bhí a bhean Harriet ag sclábhaíocht lei freisin, í ag saothrú glasraí agus a leithéid, ach fuair fiabhras an óir greim scóige ar Joseph bocht, agus ba é deireadh an scéil é, go ndeachaigh sé ar bord an Wallabi, agus sheol leis, i bhfochair na ndaoine uilig a bhí ag dul ar órthóraíocht, go hIarthar an Oileáin Theas. Shroich siad Hokitika, baile beag a d’fhás sa bhfásach, le freastal ar na mianadóirí, agus le riachtanaisí a gceirde a chur ar fáil dóibh.

Ifreann ar Thalamh

Ar ball, shroich Joseph na mianaigh, fuair a cheadúnas, agus mharcáil sé a réimse lamháilte, cheannaigh sé acraí a cheirde nua, agus chuaigh i mbun oibre. Déanann an t-údar cur síos iontach réadúil ar shaol agus ar shaothar na mianadóirí, agus ní gá a rá, go raibh saol anróiteach, cruógach, gruama, ag na créatúir sin, agus bíodh gur oibrigh Joseph go dian, dícheallach, ba bheag a bhí aige dá bharr, agus i ndeireadh na dála, tháinig na tuilte ar na mianaigh agus scrios idir fhearas agus fir, agus cé gur tháinig Joseph slán, bhí sé beo, bocht, anasta ina ndiaidh. Sea, agus leis an scéal a dhéanamh níos measa fós, fuair a mháthair bás, agus thréig a bhean é, agus d’imigh le Síneach fir, péire a fuair ualach asail d’ór dearg, i bpluais. Níor fhan an cuingir sin le chéile, áfach, nó chuaigh an Síneach fir abhaile lena shaibhras a roinnt ar a chlann, agus ar a ghaolta, agus fágadh Harriet or-luchtaithe bhocht, lena bealach fhéin a dhéanamh abhaile.

Inchreidte !

Caithfidh mé a rá, gur bhain mé taitneamh as an scéal seo, agus bíodh go raibh sé gruama, anróiteach, buartha, amannta, ag an am gcéanna, bhí blas na hinchreidteachta air, nó níorbh aon ionaid saoire iad na mianaigh óir chéanna sin, a mheall na mílte agus na mílte ar bhealach a mbasctha, i saol sanntach, leithleach, an chaipitleachais.

.

Osclaíonn an file seo súile na samhlaíochta dúinn

by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized

Dearcadh úr ar an saol

.

Oighear……………….céad chló……………………2017

le

Doireann Ní Ghríofa………………………………..€8.00

.

Súile na Samhlaíochta

Éiríonn leis an file seo na sramaí a bhaint dár súile dúinn sa tslí gur féidir linn ansin na laincisí agus na buaríní a scaoileadh dár samhlaíocht, an tríú súil sin, a chuireann ar chumas ár dtuisceana éirí, ar sciatháin chleiteacha ár n-anama, go bruacha do-shroichte na bhFlaitheas fhéin. Bua neamhghnách é seo nach dtugtar do mhórán draoithe focal, i ré staire ar bith, ach chreidfinn fhéin go bhfuil an bua seo le sonrú i saothar an fhile seo, agus dá chomhartha sin, féach ar an oiread sin duaiseanna atá buaite aici, cheana féin, agus ina measc sin, tá Duais Rooney, do Litríocht Éireannach, Gradam Filíochta Mhichíl Uí Airtnéide, Sparántacht Ollamh Filíochta na hÉireann, agus chuile sheans nach bhfuil sa mhéid sin ach tús tuile.

Breathnaigh ar an gcéad dán sa Díolaim Dána seo, ‘Oighear’, ‘Marginalia’ a bhaist sí air…

“Marginalia (foraois nach feidir)

.

Ní fheiceann

tusa anseo

.

ach seomra

folamh,

.

ach

in adhmad

.

an chláir sciorta

feicimse foraois

.

faoi dhraíocht,

foraois nach féidir

.

dul tríthi,

agus ar ghéag

.

ann, tá

ulchahán

.

aonair

faoi cheilt…………….”

.

Sin an cineál ruda a bhí i gceist agam thuas, nuair a scríobh mé faoi chumas na samhlaíochta…an tríú súil sin a chuireann ar chumas ár dtuisceana éirí ar sciatháin chleiteacha ár n-anama, go bruacha do-shroichte na bhFlaitheas fhéin. Léiríonn an file seo, go bhfuil an bua sin aici tríd an ulchabhán draíochta sin a fheiceáil sa chlár sciorta, trí shúile a samhlaíochta..

Agus féach uirthi arís, sa dán deiridh sa Diolaim. Leictreachas Statach, a bhaist si ar an dán sin. Tá an file tar éis a páistí a fhágáil ag geata na scoile. Imíonn na gasúir sin isteach sa scoil uaithi, agus níor phóg sí iad, fiú, nó bheadh náire ar an scoláirí sin dá bhfeicfí a Mam á bpógadh. D’imigh sí abhaile, agus tháinig sí ar a clann arís ansin sa triomadóir éadaigh, áit a raibh a gcuid éadaigh i bhfastó ina chéile ansin, agus iad snaidhmthe i mbarróg ina geansaí fhéin…

.

“Fillim abhaile im aonar

agus tagaim orthu sa triomadóir éadaigh,

a ngéaga snaidhmthe ina chéile, fite fuaite

le leictreachas statach, a gcuid léinte fillte

i mbaclainn mo gheansaí, fáiscthe le m’ucht.”

.

Nár dheacair a leithéid a shárú? Sin agat bua na samhlaíochta daonna, samhlaíocht a chuireann ar ár gcumas, domhan spioradálta a chruthú, díreach ansin, i gcistin ár n-anama.

Agus le críoch a chur leis an bpíosa seo, ba mhaith liom bhur n-aire a dhíriú ar thrí dhán eile, amach sa leabhar, agus seo iad, ‘(i) Triptic: Obair Bhaile’, ‘(ii) Cliseadh Cuimhne’, agus ‘(iii) Foraois Bháistí’, aistí simplí i gcruthú saol úd na samhlaíochta, a thagann chomh réidh sin don bhfile seo. Cuimhní a fhilleann, agus a lasann tóirse, a scalann ar shaol a bhí, agus ansin, fíonn sí snáithe na gcuimhní sin, le cúrsaí a saoil fhéin, le muabhrat, thar a bheith spéisiúil, a dhathú di fhéin agus dá léitheoirí freisin.

Fágfaidh mé an chuid eile fút fhéin, a léitheoir, agus tá mé cinnte go mbainfidh tú taitneamh agus tairbhe as an ngnó sin.

.

P a p a c h t S p r e a g u i l

by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized

.

P á p a c h t S p r e a g ú i l .

.

*******************

.

Is dócha go bhféadfá a rá, go bhfuil meas thar na bearta ag Gaeil, frí chéile, ar a Naofacht, an Pápa Eoin Pól a Dó, nó ba é an chéad phápa riamh, a leag a chos phápúil ar thalamh beannaithe Oileán seo na Naomh agus na nOllamh. Is maith is cuimhin le cuid mhaith againn an ócáid spreagúil chéanna sin, agus nach raibh sé de phribhléid ag roinnt áirithe daoine, mé fhéin ina measc, an Chomaoin Naofa a ghlacadh uaidh, ag an Aifreann speisialta sin a cheiliúir sé i bPáirc fhairsing an Fhíonuisce, faoi scáth na croise móire pápúla ansin, i láthair thart ar 1.25 milliún daoine, an lá cinniúnach sin, i nDeireadh Fómhair na bliana 1979. Dá bharr sin, ní haon ionadh gur choinnigh muid súil ghéar ar a shaol agus ar a shaothar, ón lá sin amach. Thaistil muid an saol mór ina fhochair, agus é ag iarraidh Briathar Dé a scaipeadh sna ceithre hairde fichead. Thugamar faoi deara, an tionchar ollmhór a bhí ag a chuairt ar thír a dhúchais, an Pholainn, i ré chorraithe na gCumannach, agus chreid roinnt mhaith againn freisin, go raibh lámh aige i mbriseadh an chórais ainchreidmhigh chéanna sin. Thugamar aird, agus dhá aird freisin, ar a raibh le rá aige dá thréad, trína himlitreacha, agus trína ráitis iomadúla, a d’fhoilsigh sé dúinn, ó am go chéile, i rith a réime. Ar ball, ní fhéadfadh duine gan meáchan a chroise pearsanta a thabhairt faoi deara, nó níl sé éasca dó dualgais throma a oifige naofa a choimhlíonadh, i bhfianaise an ghalair anbhainnigh atá mar dhealg sa bheo aige, le blianta fada anois.

.

Bíodh sin mar atá, áfach, caithfimid é a mholadh agus a mhóradh as a mhisneach, agus as a dhíograis i mbun dualgas a Phápachta, nó bíodh go bhfuil a chorp lagaithe, crapalta, ag galar Pharkinson, agus ag ualach na mblianta, ní chuireann sin stop leis i mbun a chuid oibre i bhfíonghort an Tiarna. Agus anois fhéin, is féidir leis fós, an gníomh fónta a dhéanamh, gníomh a spreagann, ní hamháin a thréad fhéin, ach grúpaí eile freisin, ó cheann ceann na cruinne.

Cén gníomh atá i gceist agam, an ea?

Bhuel, tá mé ag tagairt don ghairm a chuir sé ar cheannairí na reiligiún éagsúla, ar fud an domhain, teacht le chéile in Assisi, ar an Déardaoin, an 24ú lá d’Eanair na bliana 2002.

.

Cá bhfuair mé an t-eolas uilig faoin tionól iontach seo, an ea?

Nach fánach an áit ina bhfaighfeá breac? Ach i ndáiríre, fuair mé an t-eolas seo uilig i nuachtlitir, anseo i bPharáiste Phádraig, Cill Chainnigh, an tseachtain seo chuaigh tharainn.

Bhuel, deirtear liom, gur de thairbhe na buamála a tharla i Nua Eabhrac, agus i Washington, ar Mháirt úd na Mire, an 11 Meán Fómhair, 2001, a smaoinigh an Pápa, a chéaduair, ar chruinniú dá leithéid a thionól, le seasamh na reiligiún iomadúla i leith na síochána, a dhearbhú os comhair an tsaoil mhóir. Bhí daoine áirithe ag ceapadh, nach dtiocfadh ionadaithe ó mhórán de na reiligiúin mhóra ar an bhfód don ócaid. Bhí breall ar na daoine ceanna sin, de réir an chuntais a bhí sa nuachtlitir thuasluaite, nó is cosúil go raibh breis is dhá chéad de cheannairí creidimh ar an bhfód, lena seasamh fhéin i leith na síochána a dhearbhú os ard. Agus nár mhór an t-éacht é sin do Phápa atá i ndeireadh a laethe, d’fhéadfá a rá! Ach is dócha go ndéarfadh seisean, nárbh eisean ba chúis leis, ach gurbh é Spiorad an Tiarna ag oibriú tríd ba chúis leis an bhfómhar a baineadh, agus d’fhéadfadh an ceart a bheith aige sa mhéid sin.

Ach céard a bhí le rá ag na ceannairí creidimh sin, i ndeireadh na dála, nó ar eisigh siad aon ráiteas aontaithe, i ndeireadh an chruinnithe?

D’eisigh sin, agus seo bunús a raibh le rá acu…

.

—-Ag ár gcruinniú anseo in Assisi, dheineamar cómhachtnamh ar an tsíocháin, (bronntanas Dé), agus leas an chine dhaonna. Agus cé go mbaineann muid le hoidhreachtaí éagsúla creidimh, dearbhaíonn muid uilig, nach síocháin go grá na gcomharsan, agus éiríonn an prionsabal sin as an tsár-riail sin adeir, gur chóir dúinn roinnt le daoine eile faoi mar ba mhaith linn go roinnfeadh siadsan linne.

Agus ó tharla go bhfuil muid ar aonfhocal faoin méid sin, dearbhaímid anseo go gcaithfimid ár ndúthracht feasta, i mbun na síochána a thógáil, agus dá bhrí sin, gheall siad uilig..

.

********************************

.

************************************

.

Níl sa mhéid sin ach iarracht lag uaimse, ar bhunús a raibh le rá ina ráiteas, a thabhairt duit anseo, nó is breá fada an ráiteas é. Críochnaíonn siad arís ag dearbhú, go saothróidís go dícheallach feasta, ag iarraidh a chur ar a súile do dhaoine, gur den tsíocháin an ceart. Ach b’fheidir nárbh olc an smaoineamh é, athlua gairid a thabhairt anseo, le blas an ráitis fhéin a thabhairt, faoi mar atá sé le fáil i nuachtlitir sin Pharáiste Phádraig, Cill Chainnigh.

“May God bless these our resolutions and grant justice and peaace to the world.

Pope John Paul ll concluded:

Violence never again!

War never again!

Terrorisn never again!

In the name of God

May every religion bring upon the earth

Justice and peace,

Forgiveness and life,

Love!”

.

Agus b’in sin. Bhuel, caithfimid a admháil, gur dheineadar uilig lá maith oibre ansin in Assisi na hEadáile, ar Dhéardaoin úd na Síochána, an 24ú lá d’Eanair na bliana seo, 2002. Sea, agus caithfear admháil freisin, gur oidhre Pheadair é Eoin Pól s’againne, gan aon agó, nó leathann sé an deascéal, i dtráth, agus in antráth, moch agus mall, Cuma cé acu éistear leis nó nach n-éistear. Agus nach beag aird a thugann sé orthu siúd a deir, gur chóir dó dul ar scor anois, ó tharla go bhfuil an aois agus an drochshláinte ina n-ualach trom anuas air. Daoine eile ag rá, go bhfuil sé ró-choimeádach, don aois seo ina bhfuilimid anois. Ní ar na guthanna sin a thugann sé aird áfach, ach ar an gcogar docheilte, a chuireann an Spiorad Naoimh ina chluais fhéin, sin an cogar a fhaigheann freagra, agus téadh na guthanna eile ag feadaíl. Is dócha, i ndáiríre, gurb é gnó an Phápa é, aird a thabhairt ar an oidhreacht a tháinig anuas chuige, trí shlabhra na mblianta, ó na hAspail, a fuair an deascéal ón Máistir fhéin. Nuair a dhéanann iriseoirí, go háirithe, ionsaí air, á rá nach dtugann sé aird ar thuairimí a thréada, nó á rá freisin, go bhfuil sé coimeádach, cúng-aigeantach, ró-aosta, ní bhíonn á léiriú acu, ach nach dtuigeann siad faic faoin ualach trom spioradálta a leagtar ar Phápa, nuair a thoghtar é, trí chumhacht, agus tinfeadh an Spiorad Naoimh, le bheith ina cheannaire ar Phobal Dé. Ach scaoilimis sin tharainn, agus arís, más iontaofa an téacs a fuair mé sa nuachtlitir sin Pharáiste Phádraig, nár mhór an t-éacht a rinne a Naofacht agus an breis is dhá chéad ionadaí úd, a tháinig le chéile in Assisi, ar Dhéardaoin na Síochána, 2002.

.

.

******************

Peadar Bairéad

******************

.

.

.

.

P a t t e r s o n c h u g a i n n a r i s

by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized

P a t t e r s o n c h u g a i n n a r í s .

*******************************

The Lake House …………………..céadchló……………………….2003.

Le………………………………………………………………………………………….

James Patterson…………………………………………………………€25.55.

*************************************

“unputdownable!”

Níl ach tamall gearr ó shoin, ó scríobh mé píosa dhaoibh faoi leabhar eile leis an údar cáiliúil seo. “The Big Bad Wolf” atá i gceist agam, agus ní call dom a rá, go mba leabhar mór-ráchairte é, agus is dócha go bhfuiltear ag súil, go mbainfidh an leabhar nua seo an cháil chéanna amach dó fhéin freisin, nó sin nós atá ag an údar ildánach seo, sé sin, leabhair mhór-ráchairte (bestsellers) a chur de, ar bhonn rialta. Féach mar adeirtear faoi “The Lake House”,

“Megabestselling James Patterson delivers an unputdownable thriller that will chill your spine even as your imagination soars above the clouds.”

Sin jawbreakers agat, a mhic ó! Ach tuigeann muid cad chuige a bhfuiltear!

Caithfidh mé a admháil anseo, gur scríobh mé fhéin píosaí sa cholún seo, faoi chuid de leabhair an údair seo…leabhair ar nós Along came a Spider, The Jester, The Big Bad Wolf, Four Blind Mice, agus Pop goes the Weasel, agus caithfidh mé a admháil freisin, gur bhain mé taitneamh nár bheag as na leabhair chéanna sin, nó tá stíl leithleach, corraitheach, taitneamhach, ag an údar seo, a chuireann an léitheoir faoi gheasa, ó thús deireadh a scéil. Sea, agus taitníonn leagan amach, agus cur chuige, an údair seo liom freisin. Rinne mé tagairt thuas don leabhar deiridh, a shil ó pheann an údair ildánaigh seo, sé sin, “The Big Bad Wolf”. Leabhar ann fhéin ba ea an leabhar sin. International Bestseller ba ea é, freisin, bhuel, b’in mar a cuireadh é ar chlúdach dea-dheartha an leabhair chéanna sin, agus eachtraí coiriúla an choirpigh, chruálaigh, chiapaigh, sin “The Wolf”, idir chamáin aige, sa leabhar sin, leabhar a chuir an léitheoir faoi gheasa, (spell) go dtí go raibh an deoir deiridh diúgtha aige as an scéal corraitheach, teannasach, inchreidte sin.

The Lake House .

Ag caint ar an leabhair seo, “The Lake House” áfach, scéal eile ar fad atá ann, nó bíodh go bhfuil sé corraitheach, teannasach, ní hé mo thuairim, go bhfuil sé chomh hinchreidte sin, ar fad.

‘Tuige? Adéarfadh duine, b’fhéidir.

Bhuel, ar an gcéad dul síos, ní gnáthdhaoine iad na príomhcharachtair a leagtar os ár gcomhair amach sa scéal seo.

Agus cé’n cineál daoine iad, má sea?

Daoine éanúla! (bird people)

Daoine éanúla? Ag magadh fúm atá tú?

Diabhal mugadh nó magadh atá ar siúl agam sa mhéid sin, ach lomchlár na fírinne. Eolaithe buile a chuaigh i mbun oibre, agus ar bhealach amháin, nó ar bhealach eile, d’éirigh leo ginidín éanúil a mheascadh le pór daonna, i saotharlann, agus ba é toradh a bhí ar an tionscadal sin nó, daoine, a raibh sciatháin orthu, agus a raibh mianach, agus meon, éanúil iontu freisin, agus i ndeireadh na dála, d’éirigh leosan an dá thrá a fhreastal, nó bhí buanna éanúla, agus buanna daonna, ginte i smior na gcnámh iontu. Ach, b’fhéidir go bhfiafrófá díom, arbh fhéidir a leithéid a dhéanamh, bhuel, seo mar a chuireann an t-údar é, i nóta i dtús an leabhair…….

“When I researched it, I interviewed dozens of scientists. All of them said that things like those that happen in The Lake House will happen in our lifetimes. In fact, a scientist in New England claims that he can put wings on humans right now. I’ll bet he can.

So settle in, you believers, and even you Muggles.

Let yourself fly.”

The Mad Doctor .

Ba é an Dochtúir, Ethan Kane, a bhí taobh thiar den obair seo go léir, agus d’éirigh leis, na créatúir aite sin, a choinneáil i gcásanna, (in cages) ar feadh na mblianta. Max, Matthew, Icarus, Ozymandias, Peter agus Wendy, na hainmneacha a bhí ar na daoine éanúla sin, ach i ndeireadh na dála, d’éalaigh siad as a gcásanna, agus d’éirigh le Kit Brennan, lorgaire, agus le Frannie O’Neill, tréidlia, na créatúir sin a thógáil faoina gcoimirce, agus chaith siad uilig roinnt ama sa Lake House úd, a thug a ainm don leabhar, ach níor fágadh an scéal mar sin, nó cuireadh an dlí orthusan, nuair a theastaigh ó thuismitheoirí bitheolaíocha (biological parents) na bpáistí, iad a fháil ar ais dóibh fhéin. I ndeireadh na dála, bhronn na Cúirteanna a n-aisce (request) orthu, ach chuir an Breitheamh Dwyer, aguisín lena bhreith, nuair a dúirt sé,

This is a temporary order. There is a contingency mandated by law that I hold another hearing at a later date. If, as Dr O’Neill posits, this “flock” fails to thrive, I will reverse this ruling. Dr O’Neill, Mr Brennan, please accept my regrets. I’m sorry. I know you love these children like your own.

B’in breith na Cúirte, agus cheapfá ansin, go mairfidís uilig go sona sásta as sin suas. Ach ní mar a shíltear a bhítear, mar ar an gcéad dul síos, ní raibh na páistí fhéin ró-shásta lena margadh, agus chomh maith le sin, bhíothas sa tóir orthu. Ní call a rá, go raibh an Dochtúir, Ethan Kane, taobh thiar den uisce faoi thalamh seo go léir. Bhí fuadar eile faoin nDochtúir buile sin frieisn, nó bhí bealach fionnta aige, le baill bheata na n-óg a nódú (transplant) i seandaoine, agus sa tslí sin, theastaigh uaidh, lucht eolais, agus lucht ceannais, a athnuachan, ar bhealach go bhféadfadh siad leanúint ar aghaidh i mbun a ngraithí, ar feadh na mblianta. Ní call a rá, go raibh a chuid trialacha uilig i gcoinne chuile chineál dlí.

A Good Read .

Bhuel, sin agat anois cnámharlach (skeleton) an scéil seo, agus fágfaidh mé fút fhéin é, a fháil amach, céard a tharla do na páistí éanúla, agus ar éirigh leis an nDochtúir buile teacht slán ó dhlithe a thíre, ach tá mé cinnte, go mbainfidh tú taitneamh as an scéal seo, a chuirfidh sruthanna teannais síos suas cnámh do dhroma.

Sa scéal seo, d’éirigh leis an údar dul céim eile chun tosaigh, agus é ag iarraidh teorainneacha na scéalaíochta a shíneadh amach tuilleadh, i dtreo íor spéir na hinchreidteachta (The horizon of credibility). Súil agam go mbainfidh tú taitneamh as!!

******************

Peadar Bairéad.

******************

.

Páirtí Nua Polaitíochta

by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized

Páirtí Nua Polaitíochta

Peadar Bairéad

(This week we consider the launching of a new Political Party)

athlansáiléireann

Chualamar uilig faoi ráflaí bheith ag dul timpeall go rabhthas ag smaoineamh ar Pháirtí nua Polaitíochta a bhunú, toisc, adeir na raflaí, go raibh vótóirí na tíre seo éirithe tuirseach de na Páirtithe atá i réim inár measc i láthair na huaire seo, agus freisin, gur tuigeadh don phobal nach raibh an córas, faoi mar atá againn i láthair na huaire seo, nach raibh sé oiriiúnach le freastal ar riachtanais an phobail. Chuaigh caitheamh sna laethe, agus cheap daoine áirithe nach dtarlódh tada, ach bhí breall orthu, nó i rith na seachtaine seo caite, tháinig an tIar-Aire Fine Gaelach, Lucinda Creighton, ar an bhfód leis an ráfla a fhíoradh. Tá beartaithe aici ocht seachtaine a chaitheamh ag taisteal na tíre ag iarraidh baill dá Páirtí nua a earcú agus ag an am gcéanna, beidh sí ag iarraidh ciste a thiomsú leis an gcéad olltoghchán eile a throid, le Teachtaí Dála don Pháirtí nua a thoghadh.

Memories returning

Chuala agus léigh mé faoi bhunú an Pháirtí nua seo, bíodh nár baisteadh ainm air fiú, go nuige seo, agus caithfidh mé a admháil dhuit anois, gur chuir an chaint go léir seo siar thar na blianta mé, chuig ócáidí dá leithéid, a tharla le mo linnse cheana. Is glé mo chuimhne fós ar an ócáid úd i mBéal an Mhuirthead, sa bhliain 1946, sílim, nuair a labhair an Poblachtach cáiliúil úd, Seán Mac Giolla Bhríde linn, agus nuair a leag sé a fhís úr don tír seo os ár gcomhair amach, agus nuair a gheall sé dúinn, go bhfíorófaí an fhís sin, dá dtabharfadh muid ár vótaí dó sa chead olltoghchán eile, agus dá dtoghfaí dóthain Teachtaí dá Pháirtí nua, Clann na Poblachta, san Olltoghchán céanna sin. Troideadh an toghchán sin sa bhliain 1948, agus fuair a Pháirtí úr 13.2% de na vótaí, agus toghadh Deichniúr Teachta don Chlann, rud a chuir ar a gcumas páirt a ghlacadh sa chéad Rialtas il-pháirteach, a tháinig ar an saol, sa bhliain 1948. Tháinig scoilt sa Pháirtí sin, ar ball, de bharr easaontais idir Airí, rud a lagaigh go mór iad, agus ar deireadh thiar cuireadh deireadh leis an bPáirtí sa bhliain 1965.

Anois, caithfidh mé a admháil, go ndeachaigh Seán Mac Giolla Bhríde go mór i gcionn orm, agus gur tuigeadh domsa go raibh sé ar an mbóthar ceart le fís a ‘sé déag’ a fhíoradh. Is dócha gur fhoghlaim mé, nár chóir dom feasta breith a thabhairt ar an gcéad scéal go mbéarfadh an dara scéal orm, nó nach mbíonn dhá insint ar chuile scéal?

Páirtí nua

Tarraingt ar dhá scór bliain ina dhiaidh sin áfach, tharla an rud céanna arís, le bunú an Pháirtí Dhaonlathaigh le Deasún Ó Máille, agus arís, tuigeadh dom, go mb’fhéidir go ndéanfadh an Páirtí seo an beart dúinn. Lansáil Deasún an Páirtí sin sa bhliain 1985, agus in Olltoghchán na bliana 1987, fuair a Pháirtí 11.9% de na vótaí a chaitheadh, agus leis an méid sin vótaí d’éirigh leo 14 Suíochán a bhuachan. Ní gá a rá go rabhthas ag súil, ag an am, go bhfaighidís i bhfad níos mó suíochán ná sin, ach d’éirigh leo páirt a ghlacadh i gComhrialtas le Fianna Fáil i ndiaidh an toghcháin sin. Ar éirigh níos fearr leo sna toghcháin ina dhiaidh sin? Bhuail an seanghalar céanna iadsan freisin, agus tar éis dóibh dul i laige ó thoghchán go toghchán, d’fhág siad ardán na Polaitíochta sa bhliain 2009.

Páirtí eile

Agus anois, i mbliain seo ár dTiarna, 2015, tá Páirtí nua le bunú sa tír seo ‘gainne. An éireoidh leosan, san áit ar theip ar an dá iarracht a luaigh mé thuas? An bhfuil Páirtí nua Polaitíochta ag teastáil uainn lenár gcás a réiteach dúinn? nó ar chóir dúinn na páirtithe atá againn a oiriúnú le riar ar ár gcás? Mo chuidse de, fanfaidh mé ar an gclaí, go bhfeicfidh mé cén chaoi a bhfuil na foirne ag imirt, sula ndéanfaidh mé suas m’aigne faoin gceist sin. Ach beidh tuilleadh le rá agam faoin gceist seo, ar ball.