by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
Ceiliuradh Thiar 2
Peadar Bairéad
(This week, we continue our account of our pilgrimmage west)
.
Codladh an Traona!
.
Chríochnaigh mé an píosa deiridh agus muid uilig sínte inár dtoirchim suain sa ‘Manor Hotel’, agus muid ag teacht chugainn fhéin ó thuirse bóthair an lae roimhe sin, agus ní call dom a rá, gur chodlaíomar uilig go sámh go maidin. Tar éis dúinn bheith i dteangmháil fóin lena chéile, shocraíomar ar dhul síos go dtí an Seomra Bia ag a leath i ndiaidh a naoi. Sea, agus bí ag caint ar bhricfeasta! Ní call dom a rá, gur sásaíodh chuile mhian beadaí a dúisíodh ionainn, agus cuireadh cúl obann ar aon ocras a bhí orainn, agus fágadh sinn réidh, ullamh, don chéad chéim eile sa cheiliúradh a bhí le comóradh againn, an lá sin.
Turas go hIorras
.
Faoina haondhéag ar maidin, bhíomar seisear suite go compórdach sa mhionbhus, agus muid réidh chun bóthair. Siar a chuamar, siar trí thír spéisiúil, shuimiúil, leithleach. Thaistil muid i dtosach trí thailte méithe, a raibh boladh an airgid agus na maitheasa le fáil uathu, agus ar ball, chuamar trí thír sceirdiúil, scoite, phortaigh Iarthuaisceart Mhaigh Eo. Ach bíodh go raibh sé sceirdúil, agus scoite, ag an am gcéanna, thug mé fhéin faoi deara, go mba mhór an t-athrú a bhí tagtha ar an taobh sin tíre ó thaistil mé fhéin tríd, a chéaduair, i ndeireadh thriochaidí na haoise seo caite. Trí Bhéal Átha Comhraic linn ar luas, gan stopadh fiú, le ceol a bhaint as Droichead an Cheoil, faoi mar a dheinimis chuile bhabhta, fadó. agus ba ghearr an mhoill a bhí orainn ansin Béal an Mhuirthead a bhaint amach. Ní call dom a rá, gur dúisíodh brionglóidí m’óige sa chroí istigh ionnam fhéin, nó bhí mé tagtha ar ais arís go dúiche mo mhuintire, ach chuir mé na cuimhní sin i dtaisce i gcóifrín na gcuimhní, atá folaithe go doimhin, thíos i loch leathan na gcuimhní, agus é beartaithe agam, iad a scrúdú, am eicínt, amach anseo.
Thar Dhroichead isteach linn
.
Thrasnaigh muid an droichead thar ‘Shaen’s Cut’, agus chun tosaigh linn ar an mbóthar mór ó Bhéal an Mhuirthead go dtí an Fód Dubh.
Tháinig cioth cuimhní isteach sa mhullach orm, agus muid ag tiomáint linn thar Bhun Dúile. Sciob na cuimhní siar mé go dtí daichaidí na haoise seo caite, agus le súile na cuimhne céanna sin, chonaic mé, mé fhéin agus mo dheartháir Seán ag rothaíocht linn isteach go Béal an Mhuirthead, agus mise ar mo bhealach go Coláiste an Chroí Ró-Naofa i mBéal an Átha Fhada, tar éis Saoire na Nollag a chaitheamh thiar, málaí taistil á n-iompar againn ar lámha ár rothar, agus tonnta móra, troma, millteacha, ag briseadh i gcoinne an bhalla agus ag stealladh anuas de thuairt sa mhullach orainn. Ba bheag dá chuma sin a bhí ar an bhfarraige sin anois, agus muid ag tiomáint linn go sásta taobh lei. Ach nach bhfuil a fhios ag chuile dhuine, nach bhfuil an fharraige chéanna sin le trust? Chun tosaigh linn, agus ionadh an domhain orm fhéin, faoi na hathruithe uilig a bhí tagtha ar an dtírdhreach sin, ó bhí mise i mo stócach. Thar theach an Mháistir linn, mar a gcónaíodh ar Máistir Scoile, Seán Ó Cróinín, fadó. Ba ghearr ansin go raibh muid ag gabháil thar an áit a mbíodh teach an tsagairt, fadó, ach ba bheag dá rian a bhí le feiceáil againne agus an mionbhus ag rás leis suas an cnoc, faoi mar ba bhóthar réidh, leibhéalta, a bhí os a chomhair amach.
Tomás Mór sa Diallait !
.
Stad muid tamall, le cuairt a thabhairt ar theach mo dheirféar, Siubhán, – nach maireann, – mar a mbíodh Oifig an Phoist fadó, nó bhí mac lei ina chónaí sa teach sin fós. Is chuimhin liom an teideal a bhíodh scríofa ar chlár os cionn fhuinneog an tí sin – Oifig an Phoist, Sáilín – Tharraing an chuimhne sin cuimhne eile aníos as loch na gcuimhní agus b’in go bhfaca mé Tomás Mór Ó hÁinle, sna triochaidí, agus é reidh le dul ar thuras an Phoist, éide speisialta air, hata spíce, agus é suite sa diallait ar a chapall breá donn, mála na litreach thart ar a ghuaillí agus é réidh le bóthar a bhualadh, le litreacha a sheachadadh, ó theach go teach, sa limistéar fairsing a bhí faoina chúram.
Ach b’fhéidir gur chóir dom sos a ghlacadh ag an bpointe seo, agus an chuid eile den turas a fhágáil go dtí an chéad bhabhta eile.
Ar leanúint, an tseachtain seo chugainn.
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
Ceiliúradh Thiar 3
Peadar Bairéad
Turas in Iorras
D’fhágamar teach Uí Áinle ag ceann an bhaile, agus chun bóthair linn síos tríd an nGheata Mór, agus chun tosaigh linn arís síos, síos, chun na farraige ag Cé an tSáilín. Cé a ndeirtear fúithi, go bhfuil a haghaidh sa treo mícheart aice, sin nó nár tógadh san ionad ceart ó thús í. Deirtear gur tharla tuaiplisí dá leithéid le roinnt mhaith tionscnamh a chuireadh i gcrích fadó, rud a tharla in áiteacha eile nuair a tógadh bóithre a chuaigh leath-bhealaigh suas taobh sléibhe, agus ar fágadh mar sin iad, gan cheann scríbe ar bith acu. Is dócha nár mhaith leo pingneacha a íoc le héinne, an t-am sin, mura mbeadh obair áirithe déanta aige leis an airgead sin a shaothrú.
Tríd an Mhuirthead siar
Siar linn ansin ar bhóthar a thug radharc dúinn ar an nGob Dubh agus ar an Rinn Bhán, radharc a bhíodh le feiceáil againne ar ár mbealach chun na scoile, chuile mhaidin, fadó. Stadamar tamall i mbaile na Droime, mar a mbíodh an teach s’againne, fadó. Chaith mé tamall ag comhrá le Seosamh, mo nia, ach ó tharla go raibh deifir orainne, d’fhágamar slán aige, agus chun tosaigh linn arís. Ó bharr Chnoc na Droime bhí radharc iontach againn ar na hoileáin a luíonn mar bhráisléad thart le cósta an Mhuirthead. Bhí ansin, Inis Gé Theas, Inis Gé Thuaidh, Dufair, Inis gCaorach, agus Inis Gluaire, oileáin, ar chuid de throscán mo chuimhne fhéin iad. Ní call dom a rá, go raibh sár-radharc againn ar Acaill agus a cheann ríoga in airde go bródúil sna scamaill aice. Siar thar na Gaistí linn ar luas, agus thar an mBearaic, baile Riocard Bairéad, file, thar Chuan álainn Oiligh, agus thar an áit a mbíodh Caisleán uaibhreach an Bhiongamaigh, fadó, ach gan a rian fhéin le feiceáil inniu. Thar an mBhaile Nua, mar a mbíodh Caisleán deiridh na mBairéadach, agus gan mórán de fágtha anois, ach oiread, agus níor stopamar den ruaig sin nó go ndeachaigh muid chomh fada le Teach Solais an Fhóid Duibh. Stopamar scathamh ansin ag tabhairt chuile shórt faoi deara agus ag iarraidh cúl a chur ar an dtuirse bóthair a bhí imithe go smior na gcnámh ionainn, faoin am sin. Ar deireadh thiar, nuair a bhí ár ndóthain den radharcra álainn sin ólta againn, shocraíomar ar an ‘Each Léim’ a thabhairt orainn fhéin, agus chuireamar cuairt ar Thobar Dheirbhle, agus ar Bhaile na Glaise, ar ath-ló go dtí an bhliain seo chugainn. Thar Tearmann linn, agus ba ghearr an mhoill orainn ansin Ionad Deirbhle, ar an ‘Each Léim’, a bhaint amach.
Cuairt ar Ionad Deirbhile
Níorbh aon strainséirí san Ionad céanna sinn, nó ba san áit seo a thug mé Léamh Filíochta, cupla bliain ó shoin. Bhí roinnt mhaith daoine istigh ansin romhainn, nó is breá le turasóirí cuairt a thabhairt ar an Ionad céanna sin, le heolas eicínt a bailiú faoi phobal na dúiche seo, agus faoina a nósanna, a gcultúr, agus a stair. Agus cuir leis na buntáistí sin go léir, nach raibh cupán tae ar fáil do chuile chuairteoir. Bhíomar fhéin ag guairdeall timpeall tamall, agus ar ball, tháinig muid ar chuid de na scéalta a bailíodh sa taobh seo tíre, sna triochaidí déanacha, sé sin, sna blianta 1937-’38, agus de thimpiste, tháinig duine eicínt againn ar chuid de chóipleabhar a cuireadh isteach ó Scoil Náisiúnta Chill Mhór Iorrais, agus do bharúil? nár thángthas ar phiosaí im scribhneoireacht fhéin, píosaí a scríobh mé sa Chóipleabhar sin, breis mhaith is seachtó bliain ó shoin anois. Bhí ansin freisin, cupla leathanach a scríobh mo dheirfiúr, Cáit, an tráth céanna sin. Bhuel! nach fánach an áit ina bhfaighfeá breac, arsa mise liom fhéin. Chaitheamar tamall freisin, ag breathnú ar acraí tí agus talmhaíochta, a bhain le saol daoine, sa limistéar seo, blianta ó shoin.
Ar deireadh thiar, d’fhágamar slán ag Ionad Deirbhile, agus bhuaileamar bóthar arís. Bhí an déanaí ag teacht anuas orainn le luas, agus bhí orainn fós cuairt a thabhairt ar dhá reilg sára bhfágfaimis an Muirthead inár ndiaidh.
Ach sílim gur chóir dom críoch a chur le píosa na seachtaine seo, ach fillfidh mé arís, an tseachtain seo chugainn, le ‘Turas in Iorras’ a chríochnú.
.
.
.
.
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
Ceiliúradh Thiar 4
Peadar Bairéad
(This week we continue our journey in Erris)
.
Turas in Iorras
Mar a dúirt mé in alt na seachtaine seo caite, bhí an déanaí ag teacht ar luas, agus bhí roinnt mhaith le déanamh againn fós ar Leithinis an Mhuirhead, agus mar sin, bhuaileamar an bóthar ó thuaidh, gan a thuilleadh moille. D’iompaigh muid ar chlé ag Séipéal an Gheata Mhóir agus ar aghaidh linn ansin trí thaobh tíre álainn, spéisiúil. Bhí cuma na maitheasa ar an taobh tíre seo uilig. Anois, níorbh aon Saorbhealach é an bóthar ar a raibh muid ag thaisteal, níorbh ea muis! ach bóthar anacair, casta, agus é cúng go leor in áiteacha, ach leanamar linn agus muid ag baint taitnimh as an radharcra a bhí leata os ár gcomhair amach. Chuamar trí Bhéal Doire, áit a raibh baile mór na dúiche sular tógadh baile an Bhiongamaigh, nó an Geata Mór. Ba bheag dá chomhartha a bhí le feiceáil againne an lá sin, thar an corriomaire a bhí fanta fós sa tsraith, mar a mbíodh fallaí tithe fadó. Suas fanán linn, agus muid díreach os cionn na mara, mar a raibh trá gheal, bhán, ag miiogarnaigh faoin ngréin.
An Teampall Mór
Thar Reilg an Teampaill Mhóir, mar a bhfuil fothracha an tSéipéil mhóir Phrotastúnaigh, maraon le leachta cuimhneachain i gcuimhne na ndaoine a cuireadh ansin, blianta ó shoin. Go gairid ina dhiaidh sin, tháinig muid chomh fada leis an Reilg Chaitliceach. Agus tá orm a admháil anseo, go mbeadh sé deacair Reilg níos bláfaire a fháil áit ar bith i gContae ollmhór Mhaigh Eo. Bhí an áit socraithe agus leibhéalta go deas, néata, féarmhar, agus crosanna, leachta, agus plásóga, leagtha amach faoi mar a d’iarrfadh do bhéal fhéin iad a bheith. Thugamar cuairt ar uaigheanna mo mhuintire, mar a bhfuil m’athair, mo mháthair, mo dheirfiúr Cáit, agus mo dheartháir Micheál is a bhean, curtha. Chuireamar paidir lena n-anamnacha uilig, rinneamar ar gcomhrá faoi na seanlaethe, agus d’fhágamar an Reilg sin inár ndiaidh.
Mar adúirt mé cheana, bhi an déanaí ag teacht ar luas, agus dá bhrí sin, shocraíomar gan cuairt a thabhairt ar uaigh Riocard Bairéad, file, i Reilg Mhainistir na Croise, an turas seo. ach go gcuirfeadh muid an chuairt sin ar athló agus ar aghaidh linn ansin go Reilg an Chairn, mar a bhfuil baill eile den chlann, nó tá ansin, Seán agus a bhean, Siúbhán agus a céile, agus Síle, maraon lena céile siúd agus le slua dár ngaolta agus dár gcairde. Is breá go deo an áit ina bhfuil an Reilg sin suite, agus an-radharc uaidh ar an dúthaigh timpeall. Chuamar isteach, agus taobh istigh den gheata sin tá ár sean sagart paráiste, an Canónach James Kilgallon, agus é socraithe ansin le fáilte a chur roimh chuile dhuine dá Pharáistigh. Rinneamar ár gcuairt, chuireamar paiadreacha lena n-anamnacha, agus chaitheamar tamall ag breathnú ar uaigheanna ár ngaolta, ár gcairde, agus ár gcomharsana. Ar deireadh thiar, bhí na cuairteanna uilig déanta againn, agus go mall, smaointeach, ach cineál cumhach freisin, d’fhágamar slán ag Reilg an Chairn agus chur bóthair linn arís.
Malairt Slí
Bhuaileamar an bóthar ar ais go Béal an Átha, ach an turas seo, shocraíomar ar mhalairt slí a thógáil, agus chuige sin, thugamar bóthar an Chósta orainn fhéin, agus bíodh go raibh muid uilig spíonta, tugtha, tar éis an lae, d’éirigh leis an radharcra, fan na slí sin, ár gcroíthe a thógáil, nó a leitheid de thaobh tíre ní fheicfeá i do shiúl lae. D’dhéadfá a rá, go raibh muid ar bhruach na mara móire an t-am ar fad, agus bíodh nach raibh an talamh, fan na slí sin, thar mholadh beirte, ag an am gcéanna, níor bhasctha ar fad de, agus bhí cuma na maitheasa ar ghoirt is ar chimíní, ar mhóinéir agus ar phortaigh, a bhí leáta amach os ár gcomhair amach, fan an bhóthair sin. Chuamar thar Achaidh Chéide agus thar na faillte atá fan an chósta, in aice láimhe. Ní raibh an t-am againn cuairt a thabhairt ar an Ionad Stairiúil sin, ach, gheallamar go ndéanfaimis sin an chéad bhabhta eile. Trí Bhaile ciúin an Chaisil, agus trí Chill álainn Ala linn, ar luas, agus ba ghearr go rabhamar ar ais inár nÓstán, sa ‘Manor Hotel’ i Sráid an Bhairéadaigh, i mBéal an Átha.
Bí lioim arís an tseachtain seo chugainn, nuair a chuirfidh mé críoch leis an tsraith seo faoi “Cheiliúradh Thiar”.
.
.
.
.
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
Ceiliúradh Thiar 5
Peadar Bairéad
(Final instalment of our Western Celebration)
‘Fánaíocht i gContae Mhaigh Eo’
In alt 4 chuireamar críoch lenar dTuras in Iorras nuair a d’fhilleamar ó dhúthaigh mo mhuintire, agus tar éis béile bhreá, ríoga a chaitheamh, os cionn an Ridge Pool arís, agus radharc againn ar na hiascairí a bhí sáite go básta in uiscí iascmhara na Muaidhe, agus tar éis dúinn codladh na hoíche a chur dínn ina dhiaidh sin, bhíomar réidh le críoch a chur lenár gCeiliúradh Thiar. Tar éis dúinn bricfeasta a chaitheamh, shocraíomar go mbeadh Cruach Phádraig mar chuid suntais dár bhfánaíocht i gContae Mhaigh Eo, an babhta seo. Ba ghearr an mhoill orainn fáil réidh don turas sin agus suí isteach inár suíocháin chompordacha sa Mhionbhus. Nuair a bhí chuile dhuine ar a shocracht, casadh an eochair, dúisíodh an t-inneall, agus chun tosaigh linn, le taitneamh a bhaint as ár bhfánaíocht thiar. Anois, in ionadh dul amach ar an N26 go Caisleán an Bharraigh trí Bhéal Easa, is amhlaidh a shocraíomar ar thaisteal ar an R310, trí Phont Abhann. Gan dabht ar domhan, is taitneamhach an bealach é agus bheadh sé deacair radharcra níos áille, nó níos éagsúla a fháil i do shiúl lae. Ní call dom a rá, gur stopamar anseo is ansiúd, le lán na súl a bhaint as a raibh leáta os ár gcomhair amach, fan na slí. Sea, agus cá bhfaighfeá radharc inchurtha lena bhfuil le feiceáil thart ar bhruacha Loch Choinn agus Loch Chuilinn? Leanamar linn ar an mbóthar go Caisleán an Bharraigh. Smaointe faoi’n nGinearál Humbert agus faoi Rásaí Chaisleán an Bharraigh agus faoi Spiorad an Iarthair a dúisíodh i mbliain úd na bhFrancach dár spreagadh agus muid ag tiomáint linn, go deas, reidh, trí shráideanna Chaisleán a’ Bharraigh. Cuma na maitheasa ar an mbaile deafhorbartha seo, agus chuile chosúlacht ar an áit go raibh deireadh anseo leis an gCúlú Eacnamaíochta, a mbíonn daoine ag caint faoi. D’fhágamar an baile seo taobh thiar dínn, agus amach linn ar an N5, i dtreo Chathair na Mart. Thugamar faoi deara, go raibh cuma na talún feabhsaithe go mór sa tír seo trínar ghabhamar anois, i gcomparáid le tailte Iorrais. Bhí freisin, cuma sheascair, chompórdach ar na tithe, faoin dtuath agus sna bailte móra.
Faoi Scáil na Cruaiche
Trí Chathair na Mart linn agus muid ag tabhairt áilleacht, agus dea-dhearadh na bhfoirgneamh, agus na sráideanna, faoi deara, agus smaointe faoi Ghráinne Mhaol Ní Mháille ag tógáil croí agus meanman, nó bhí a spiorad fós in aer agus in anam na dúiche seo. Chun tosaigh linn i dtreo na Cruaiche fan bhóthar R355. An-athrú tagtha arís ar an radharcra, nó faoin am seo, bhíomar ag taisteal fan bhruacha Chuan Modh, agus radharc ar dóigh againn ar idir uiscí agus oileáin, ach bíodh go raibh súil ghéar againn ar an bhfarraige gona hoileáin, ar thaobh na láimhe deise, bí cinnte freisin, go raibh an tsúil eile sáite go feirc sa tsliabh álainn, dea-chrothach, a líon an spéir ar thaobh na ciotóige, sliabh a tharraing an tsúil thart ón bhfarraige, faoi mar a bheifeá faoi gheasa ag meall mór draíochta, slimthaobhach sin, na Cruaiche. Ar deireadh thiar, chuamar isteach sa charr-chlós úd ag bun na Cruaiche, agus caith seal ansin ag baint lán na súl as na h-oilithrigh a bhí ag tabhairt faoi dhreapadh na Cruaiche, bíodh go raibh muid i ngiorracht scread asail do Dhomhnach na Cruaiche fhéin, nó b’in é an chéad Domhnach eile! Ach, is dócha gur tuigeadh dóibhsean, gurb é an dá mhar a chéile dóibh é, Domhnach nó Dálach, nó b’fhéidir gur inis dúil eicínt dóibh nach mbeadh aon turas a dháanamh ar Dhomhnach na Cruaiche, i mbliain seo a ’15!! Chaith muid tamall eile ag tiomáint timpeall, le blas agus boladh na dúiche naofa sin a shlogadh siar. Smaoiníomar ar stair agus ar chultúr na háite seo, agus ar na glúnta éagsúla a rinne turas sin na Cruaiche leis na cianta cairbreacha, agus chaith muid seal ansin ag stánadh ar Dhealbh an Ghorta Mhóir agus muid ag smaoineamh ar na créatúir uilig a d’fhulaing go géar in oíche úd ár n-anachain.
Slán tamall
Faoin am seo, bhí an déanaí ag brostú inár dtreo arís, agus bhailíomar ár gcip is ár meanaithe, agus bhuaileamar bóthar i dtreo Bhéal álainn an Átha, agus ár lóistín in Óstan an Manor, agus chuig an mbéile a bhí le caitheamh againn os cionn an Ridge Pool, agus shocraíomar go raibh sé in am againn críoch a chur lenár gCheiliúradh Thiar. Tá mé buíoch díotsa a léitheoir as fanacht liom fan bhóthar sin ár gceiliúrtha.
.
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
Another little bit of Irish for Peter. I hope Peter that this will be of help in putting a letter together.
Remember to include…….1 Your address, 2 Date, 3 Opening of letter, 4 Body of letter, 5 Closing ( like…..Is mise etc.) 6 Your Signature…..Marks are given for each part.
.
Foclóir
.
An chéad smaoineamh a rith liom, the first thing I thought of; Na hOileáin Chanáireacha, the Canary Islands; Bloc mór Árasán, a large Block of Apartments; mar a d’iarrfadh do bhéal fhéin é a bheith, as you would wish it to be; an ghaoth ba lú, the shlightest breeze; aeráid neamhaí, heavenly climate; an leaba a thabhairt orthu fhéin, they go to bed; ar an dtaobh chontráilte den bhóthar, on the wrong side of the road; an chaoi a bhfuil mé tugtha don chluiche sin, how fond I am of that game; nua gach bia is sean gacha dí, the freshest of food and the oldest of drink; gan dochma, gan ghorta, without stint or sparing; dallamullóg a chur orainn, to hoodwink us; uisce buidéalaithe, bottled water; siúlóid, a walk; mo chuimhne, is mo dhearmad! Oh! I almost forgot. Iarscríbhinn, postscript.
*********************
Ceist
.
Bhí tú ar laethe saoire thar lear, agus anois teastaíonn uait litir a scríobh chuig cara leat, ag cur síos ar an tsaoire sin. Sa bhfreagairt duit, dean tagairt don tír ar thug tú cuairt uirthi, agus luaigh dhá nós faoi leith a bhaineann leis an tír áirithe sin, agus inis dó (nó di) faoi na rudaí ba mhó a thaitin leat le linn na saoire sin. O a Thiarcais; Gosh!
.
.
********************************************************************
.
Response
.
Áras Eoin,
5 Sráid an Mhuilinn,
Ceann Toirc.
8ú Meitheamh 2005.
.
A Sheáin, a chara,
Tá mé díreach tar éis teacht abhaile ón tsaoire ab fhearr a bhí agam riamh, agus ba é an chéad smaoineamh a rith liom nó, gur chóir dom an scéal ar fad a insint duit, mar ba mhinic a smaoinigh mé i rith na saoire sin, gur mhór an trua é nach raibh tú in éineacht linn, le toit agus sásamh ceart a bhaint as an ócáid. Ach ar aon nós, ba sna hOileáin Chanáireacha a chaith an chlann s’againne, an coicíos seo caite, agus bhíomar ag cur fúinn i rith an ama sin, sa Chorona Blanca, sin i mBloc mór Árasán, i lár Playa del Ingles, ar Oileán Ghran Canaria.
Ní gá dhom a insint duit, go raibh an aimsir mar a d’iarrfadh do bhéal fhéin é a bheith.
Bí ag caint ar spéartha glana gorma gan scamall! ar theocht sna fichidí arda chuile lá! gan ach an ghaoth ba lú ag séideadh! agus tuigfidh tú fhéin aoibhneas na haeráide neamhaí sin.
Is ait an dream iad na Canáirigh fhéin, agus tá nósanna dá gcuid fhéin acu, taobh amuigh de chúrsaí teanga ar fad! Ar an gcéad dul síos, tá nós an-ait go deo acu, agus sé sin, an leaba a thabhairt orthu fhéin i lár an lae ghil, nuair is fearr an aimsir, agus arís déanann siad a ngluaisteáin a thiomáint ar an dtaobh contráilte den bhóthar, i gcomparáid linne. Nós eile atá ag gasúir ansin nó, peil a imirt ar thalamh nach mbíonn ribe féir ag fás air! Sea, ait an dream iad na Canáirigh!
Ach thaitin rudaí eile go mór liom le linn mo shaoire ansin. Ar an gcéad dul síos, ní raibh faic le déanamh agam, ó mhaidin go hoíche, agus d’fhéadfainn dul ag imirt gailf chuile lá, agus tá’s agat fhéin an chaoi a bhfuil mé tugtha don chluiche chéanna sin. Agus céard faoi na bianna? Ó! a Thiarcais, a leithéid ní fhaca tú riamh, nó dáileadh nua gach bia, agus sean gacha dí, orainn gan dochma gan gorta, chuile uair a raibh ocras dá laghad orainn. Ná ceap anois, gur saor in aisce a tugadh na béilí breátha sin dúinn, nó bhí orainn íoc go daor astu, geallaimse dhuit é, ach nach breá an rud é, go bhfuil an Euro á úsáid anois mar airgead ansin acu freisin, nó cuireann sin cosc orthu dallamullóg a chur orainn i gcúrsaí airgid. Is breá an áit í, freisin, le gluaisteán a fháil ar chíos, agus ní bhíonn an táille sheachtainiúil leath chomh daor is a bhíonn anseo in Éirinn. Ní gá a rá go mbíonn fáil ar uisce buidéalaithe ansin ar phraghas an-íseal ar fad, agus deireann na daoine fásta liom, gurb é an scéal céanna é i gcás deochanna meisciúla freisin. Chaith mé fhéin roinnt mhaith ama ag siúl na dtránna, nó faoi mar is eol duit fhéin, is beag caitheamh aimsire is fearr liom fhéin ná an tsiúlóid chéanna sin cois trá.
Bhuel, caithfidh mé an chuid eile dem scéal a fhágáil go dtí go gcasfar ar a chéile sinn arís, an Domhnach seo chugainn, tráth bheidh muid ag imirt peile, thíos i bPáirc an Phiarsaigh, i gCeann Toirc. Go dtí sin, slán.
Is mise
Do chara go buan
Peadar Ó Giollagáin.
.
Iarscríbhinn,
Mo chuimhne is mo dhearmad, nár thosaigh mé fhéin ag foghlaim Spáinnise i rith na laethe saoire ceanna sin, agus geallaimse dhuit é go bhfuil fúm an Spáinnis a thógáil mar ábhar staidéir don Ardteistiméireacht, nuair a thosóidh muid ar ais ar scoil, Meán Fómhair seo chugainn, nó is deas, éasca, románsúil an teanga í!
Peadar.
English 
Gaeilge