by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
Fíorú Físe
.
Peadar Bairéad
The Alchemist…………… le……………… Paulo Coelho……………
.
Tóir ar a Shaothar
Seo leabhar beag ar tháinig mé trasna air, ar na mallaibh, agus bíodh nár aistríodh go Béarla go dtí an bhliain 1992, chuaigh sé i bhfeidhm chomh mór sin orm, gur cheap mé gur chóir dom píosa beag a scríobh faoi. Brasaíleach fir isea an t-údar, agus ní bréag ar bith a rá, go bhfuil sé ar scríbhneoirí móra an domhain, le roinnt mhaith blianta anois. Tá tóir ar a shaothar, ó cheann ceann na cruinne, agus tá na milliúin leabhar dá chuid díolta cheana féin. Tá Paulo molta agus mise i mo thost.
Bhuel! cuirtear an príomhcharactar in aithne dhúinn i dtús an scéil, agus aoire ba ea é. Seo mar a chuireann an t-údar é:-
“The boy’s name was Santiago. Dusk was falling as the boy arrived with his herd at the abandoned church. The roof had fallen long ago, and an enormous sycamore had grown on the spot where the sacristy had once stood.”
An tAoire
B’as Andalusia na Spáinne don aoire seo, agus chaith sé a laethe ag taisteal ó áit go háit, ar thóir féir agus uisce dá thréad. Bhí léann ar an ngasúr seo, nó chaith sé seal i gCliarscoil, go dtí go raibh sé sé bliana déag d’aois, nó theastaigh óna thuismitheoirí go ndéanfaí sagart de, ach má sea, níorbh é sin a theastaigh ón ngasúr seo, agus d’éirigh sé as an tsagartóireacht, agus chuaigh le haoireacht caorach. Ach má dhein fhéin, níor shásaigh an tslí bheatha sin é, ach oiread. Bhíodh brionglóidí aige go minic, faoi seo, agus faoi siúd, ach mar sin fhéin, ní raibh ar a chumas aon scil a bhaint as na brionglóidí céanna sin, ach bhí a fhios aige, go raibh giofógach mná ina cónaí i Tarifa, agus tuigeadh dó, go raibh ar a cumas siúd, brionglóidí a thuiscint agus a mhíniú. Mar sin, chuaigh sé chuici. Rinne an bhean seo iarracht ar a bhois a léamh, ach mhínigh an gasúr di, nárbh é sin a bhí uaidh, ach míniú a fháil ar a bhrionglóidí. D’inis sé di faoin mbrionglóid a bhí aige, dhá oíche as a chéile. Bhí sé i bpáirc lena thréad, tháinig páiste isteach, agus thosaigh ag súgradh leis na caoirigh. Ar ball, tháinig an páiste chuige, agus rug greim ar a dhá láimh, agus dúirt leis dul chuig Pirimidí na hÉigipte mar a bhfaigheadh sé ciste i dtalamh, agus ansin, sula raibh deis ag an bpáiste tuilleadh treoracha a thabhairt dó, dhúisigh sé fhéin, chuile bhabhta. Dúirt an bhean leis, go dtarlódh amhlaidh, dá leanadh sé treoracha an pháiste, agus nach mbainfeadh sí fhéin táille ar bith de, as sin a insint dó, ach go gcaithfeadh sé filleadh, agus deachú an chiste a thabhairt di, dá n-éireodh leis sin a fháil. Mhionnaigh an t-aoire go ndéanfadh sé amhlaidh, agus d’imigh leis. Ar ball, casadh fear feasa air, ar rí é, i ndáiríre, agus d’inis seisean an scéal céanna dó, ach ghearr seisean táille air, as an eolas sin a thabhairt dó.
Ar thóir a dháin
I ndeireadh na dála, dhíol an t-aoire a thréad, agus lena luach, thug sé an Aifric air fhéin, áit ar chaith sé seal i mbun an ghnó seo, agus seal i mbun an ghnó úd eile, ach feadh an achair go léir, bhí sé ag iarraidh a fháil amach, céard a bhí i ndán dó, agus céard a bhí a chroí fhéin istigh ag rá leis. D’éirigh go breá leis, mar dhíoltóir gloineacha, i siopa an chnoic, agus shaothraigh sé fortún beag dó fhéin, ach ar deireadh, d’imigh sé ón ionad sin, agus thug a bhóthar air fhéin arís. Ar ball, shroich sé tamhnach sa bhfásach, agus chaith seal ansin. Casadh Ailceimiceoir air, agus snadhmadh caradas eatarthu, agus sa tamhnach sin freisin, casadh cailín álainn muslamach air, dárb ainm di Fatima, agus thiteadar i ngrá le chéile, ach bhí a dhán fós le coimhlíonadh ag an aoire, agus d’imigh sé fhéin agus an tAilceimiceoir ar thóir na bPirimidí, bíodh go raibh sé ina chogadh dearg idir threibheanna an ghainimhligh, ag an am. D’fhág an tAilceimiceoir an t-aoire, nuair a bhíodar gar go maith do na Pirimidí, agus ón bpointe sin, bhí Santiago leis fhéin, agus tar éis roinnt eachtraí, shroich sé dumhach ard, agus óna barr, fuair sé radharc ar na Pirimidí. Bhain áilleacht na bPirimidí céanna sin an anáil de, agus tuigeadh dó go raibh sé tagtha go dtí an t-ionad ina raibh an ciste folaithe. Thosaigh air ag tochailt, ach sin a raibh aige dá bharr. Ar ball, tháinig saighdiúirí air, agus tharraing amach é, as an bpoll a bhí tochailte aige, agus tar éis é a cheistiú ar feadh tamaill, d’inis ár n-aoire dóibh, faoina raibh á lorg aige.
Fís le fíorú
Gháir ceannaire na saighdiúirí, agus dúirt go raibh brionglóid dá leithéid aige fhéin, bliain roimhe sin, ach gur foilsíodh dósan, go bhfaigheadh sé ciste faoi thalamh, dá raghadh sé go hAndalusia, agus dul chuig fothrach eaglaise ansin, a raibh seiceamar ag fás aníos tríd an áit a raibh éardamh na heaglaise sin, fadó. “Agus ar thug tú aird ar do bhrionglóid?” arsa an t-aoire. “Ag magadh fúm atá tú!” arsan saighdiúir.
Ní gá dhom críoch an scéil sin a insint duit, ach déarfaidh mé an méid seo leat, gur bhain mé fhéin an-taitneamh agus an-phléisiúr as an scéal, nó bhí soinneantacht, agus macántacht aoibhinn neamhghnách, ag baint leis an scéal, tríd síos. B’fhéidir gur mhaith leat fhéin é a léamh? Ní bheidh a chathú ort má dhéanann. Geallaimse dhuit é!
.
.
.
.
.
.
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
Daonlathas ?
Peadar Bairéad
Séimí s’againne arís
Nuair a shiúl mo sheanchara, Séimi an Droichid, isteach sa ‘Smugairle Róin’ an oíche cheana, bhí fhios agam láithreach, go raibh rud eicínt ag dó na geribe ag an bhfear bocht, nó ar an gcéad dul síos, ní raibh ann ach gur bheannaigh sé dhom, agus ansin, facthas dom go raibh muc ar gach mala aige, agus nach raibh fonn ar bith cainte air. Níorbh é a leithéid a bhí uaimse, in aon chor, agus dá bhrí sin, rinne mé chuile iarracht ar scéal nó duan a mhealladh uaidh. Ba é an chéad rud a rinne mé nó bleid a bhualadh ar bhuachaill an leanna, agus d’iarr air ár ngnáthdheochanna a chur ar fáil dúinn. Ba ghearr go raibh mo Shéimí bocht ag blaiseadh braoinín den stuif chrua a bhí le fáil aige ina ghloine. Lig sé siar ar bhlais sé, agus ba ghearr gur lig siar gáilleog eile sa tóir ar an gceann sin. Go gairid ina dhiaidh sin leath a ghean gháire air. Thuig mé láithreach go raibh a dhrochghiúmar glanta chun siúil agus gur ghearr go mbeadh fonn cainte fillte air arís, agus bheartaigh mé fhéin leas a bhaint as an athrú ghiúmair sin le scéal nó duan a mealladh uaidh.
Aon Scéal Nua agat ?
“Aon scéal nua agat, a Shéimí? nó is fada ó casadh ar a chéile cheana sinn” arsa mé fhéin, go deas, réidh, neamhurchóideach.
“Dheamhan mórán scéalta sa timpeall na laethe seo, taobh amuigh de scéalta faoin toghchán úd a ritheadh ar na mallaibh.”
“Sea” arsa me fhéin á fhreagairt “nach beag eile atá i mbéal an phobail, na laethe seo, taobh amuigh den toghchán céanna sin, ach ó tharla go bhfuil an toghchán sin thart anois, agus Dáil nua tofa againn, nach bhfuil sé sin ina scéal thairis, faoin am seo.”
“Tá, agus Níl, mar bíodh go bhfuil na vótaí caite, comhairithe, faoi seo, agus bíodh go bhfuil na Teachtaí tofa, ag an am gcéanna, nach bhfuil sé thar am againn an córas a úsáideann muidinne i roghnú Rialtais a scrúdú, agus a chur faoin miocrascóp, féachaint an bhfuil laige, nó locht, le fáil air.”
“Agus an é do thuairim go bhfuil, A Shéimí?” adúirt mé fhéin.
“Dár liomsa, níl sé gan locht.”
“Agus cén locht atá le fáil agat air, a Shéimí?”
Ar an gcéad ásc….
“Bhuel, ar an gcéad dul síos, an bhfuil éinne amuigh ansin, a thuigeann go beacht, conas a dhéantar na vótaí a roinnt? Níl mé ag caint anois faoin ‘stróc’, nó faoi uimhir a hAon, ach is é atá i gceist agam nó conas a roinntear a sciar de na vótaí ar na hiarrthóirí a fhaigeann uimhreacha níos sia amach. Tá daoine ann, a thugann roinnt na caillí ar an roinnt chéanna sin, nó dár leis na saineolaithe sin, tá cuid eicínt den bhuille faoi thuairim, sa roinnt chéanna sin, agus sin argóint amháin ar son na ngléasanna meicniúla a dhéanann an comhaireamh dóibh, i dtíortha áirithe eile, nó bheadh ar chumas an ríomhaire a leithéid sin de roinnt a dhéanamh, gan stró, agus b’fhéidir gur cheart dúinn an bóithrín sin a thabhairt orainn fhéin, am eicínt sa todhchaí.”
Roinnt na Caillí!
“Ach, i ndáiríre, deacracht teoiriciúil go maith atá i gceist agat ansin, a Shéimí, agus glacadh leis an modh roinnte sin siar thar na blianta, tá mé ag ceapadh go bhfuil laigí eile faighte agat sa chóras toghchánaíochta atá againne anseo.”
“Bí cinnte go bhfuil, agus roinnt mhaith, nó ag caint ar dhaonlathas, ceapaim fhéin nach bhfuil sárú an chóras a úsáideann na Sasanaigh le fáil, nó tógtar chuile phobal sa tír, agus toghann chuile thoghlach acu sin Teachta amháin, le feidhmiú thar a gceann, i dTeach na Parlaiminte. I gcóras dá leithéid, ní call dom a rá, nach mbíonn i gceist, de ghnáth, ach dhá Pháirtí, nó trí corruair, ach, nuair a thoghtar Teachta, ansin bíonn de dhualgas airsean cúramaí an toghlaigh uilig a ghlacadh air fhéin. Nuair a bhíonn an comhaireamh críochnaithe, ansin de ghnáth, bíonn móramh glan ag Páirtí amháin, agus orthusan a thiteann sé Rialtas a roghnú, agus a oibriú, go dtí an chéad toghchán eile. is soiléir go bhfuil an córas sin níos fearr ná an ceann a oibrítear sa tír s’againne faoi láthair, áit a thagann fás as cuimse ar uimhir na bPáirtithe beaga, agus ar neamhspleáigh freisin. Is í an laige a bhaineann le córas dá leithéid nó nach mbíonn móramh glan ag Páirtí ar bith, tráth a mbíonn na vótai comhairithe.”
Buann an móramh
“Ach, nach maith an rud é sin, nó cuireann sé srian agus adhastar ar na páirtithe móra, agus bíonn orthu dul i gcomhrialtas le Páirtí, nó le Páirtithe eile, le móramh a fháil dá Rialtas sa Dáil.”
“Admhaím gur maith an socrú é sin, go teoiriciúil, ach céard a tharlaíonn, i ndáiríre, nuair a bhíonn na vótaí comhairithe, agus ceannairí na bPáirtithe móra ag iarraidh greim a fháil ar chnaipí na cumhachta? Ag an bpointe sin, níl cumhacht bainte amach ag éinne acu fós, ach tosaíonn siad ag margántaíocht, faoi mar ba ghabhar, nó bó, a bhí ar an aonach acu, agus geallann siad a leithéid seo a dhéanamh do dhream beag, nó do dhuine amháin fiú, ar choinníoll go dtacódh siad leo sa Dáil, lá thoghadh an Taoisigh. Anois, cé thabharfadh daonlathas ar cur chuige dá leithéid? Nach ionann é agus bheith ag iarraidh cumhacht a cheannacht, agus sa cheannacht sin, nach bhfuil sé soiléir, go ndéantar éagóir ar thoghlaigh eile. Sea, tugtar cumhacht do ghrúpaí beaga, nó do Theachta aonair, fiú, cumhacht a ritheann díreach i gcoinne phrionsabail an daonlathais. Nach é “leas an phobail náisiúnta” prionsabal bunaidh an daonlathais, in ionad roinnt na caillí a dhéanamh ar an gcumhacht, agus jabanna a chur ar fáil do na ‘leaideanna’. Ach, féach an clog, maróidh Naipí s’againne mé, nó gheall mé di, go raghainn abhaile breá luath anocht. Slán……”
Agus amach an doras le mo Shéimí breá, le luas lasrach, ach, caithfidh mé a admháil gur thug sé ábhar smaointe dom fhéin.
Céard fútsa? An gceapann tusa go raibh adhmad ar bith in argóintí Shéimí na buile?
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
Athbhliain faoi mhaise dhaoibh uilig
Peadar Bairéad
.
(Seo píosa a chuir mé i dtoll a chéile roinnt blianta ó shoin ach é giorraithe agus athraithe don ócáid seo).
Nárbh é Alfred Lord Tennyson fhéin a chum na véarsaí oiriúnacha le bás bliana a chaoineadh agus é ag cumadh an dáin fhada sin, ‘In Memoriam’, le bás a charad, Arthur Hallum sa bhliain 1841, a chaoineadh. Sea, is féidir linne ár smaointe a nochtadh trí véarsaí an fhile úd, agus muid ag fágáil slán le 2013, atá ag tolgadh ghalar a báis, lá ar bith feasta, agus ag an am gcéanna, ag fáiltiú roimh an bhliain úr seo, 2014…..
“Ring our wild bells to the wild sky,
The flying cloud, the frosty lights;
The year is dying in the night,
Ring out, wild bells, and let him die.”
.
Clingeann cloig bhuile
Seo séasúr na gclog buile. Seo an séasúr nuair a fhaigheann buile mhearaí greim scóige ar óg agus ar aosta; ar fhir is ar mhná; ar liath is ar leanbh; ó cheann amháin den chruinne go dtí an ceann eile. Is beag nach gceapfá go gcreideann cách go bhfuil Útóipe fhéin buailte linn, agus go bhfuil saol na bhfuíoll i ngiorracht scread asail do chuile mhac an pheata againn. Sea, ach cuirfidh mé geall, nach fada a mhaireann an dóchas gan taca céanna sin.
“Ring out old shapes of foul disease,
Ring out the narrowing lust of gold,
Ring out the thousand wars of old,
Ring in the thousand years of peace.”
.
Breith na Mílaoise
Beag an baol go dtitfeadh a leithéid amach, ach ní chuireann sin gobán ar bith i mbéal an fhile, ach é ag súil go gcuirfeadh teacht na bliana nua tús le mílaois na síochána! agus go mbeadh deireadh feasta le troid, le saint, agus leis na galraí iomadúla, a chránn an duine daonna. Agus sin an chúis go mbíonn an fuadar ná feadar sin orainn uilig, le rúin athbhliana a dhéanamh, bliain i ndiaidh bliana, nó samhlaítear dúinn, nach bhfuil an bhuaic sroichte againn fós, agus má dhéanann muid iarracht amháin eile, go mbainfidh muid mílaois na foirfeachta amach. Agus i gcás na ngalraí iomadúla úd a chránn an daonnaí, nach raibh Ísáia Fáidh ag tochrais ar an gceirtlín céanna sin, fadó, nuair a thairngir seisean, go dtiocfadh an saol Útóipeach sin i dtreis lá is fuide anonn. Féach mar a chuir seisean é……
Agus buailfidh siad a gclaimhte amach ina soic chéachta,
And their spears into billhooks,
Races shall not raise the sword against each other hereafter,
Ná ní chleadhtóidís cogadh arís go brách.
Nach álainn go deo an fhís í sin, a scalann anuas chugainn trí dhorchadas oíche na staire daonna?
Ring out the old, ring in the new,
Ring happy bells across the snow,
The year is going, let him go;
Ring out the false, ring in the true.
.
Go mbeirimid uilig beo ar an am seo arís.
.
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
Q & A …….. by …….. Vikas Swarup
.
“Nach fánach an áit ina bhfaighfeá breac,” arsa mise liom fháin, an lá cheana, tar éis dom teacht ar leabhar an-neamhghnách, thíos i Leabharlann an Locha Bhuí, leabhar a cuireadh i gcló ag Black Swan, a chéaduair, sa bhliain 2006.
“Cén leabhar atá idir chamáin agat an babhta seo?”
“Bhuel, ní hé amháin gur leabhar neamhghnách é, ach tá teideal thar a bheith neamhghnách air, freisin.”
“Agus cén teideal é fhéin?”
“Dhá litir den aibítir, agus an siombal, &, eatarthu. Sea, ‘Q & A’ is teideal dó, agus Indiach fir a scríobh”
Údar Indiach
“Agus cén t-ainm atá ar an údar neamhghnách seo?”
“Vikas Swarup, atá air.”
B’fhéidir anois nach mbainfeadh teideal an leabhair seo an anáil díot, ach, caithfidh mé a admháil, gur rug an teideal céanna sin greim scóige ormsa, agus go háirithe nuair a léigh mé an “Blurb” a bhí ar chlúdach tosaigh an leabhair, shocraigh mé láithreach ar thriail a bhaint as.
“Agus céard a bhí sa bhlurb sin, a dhúisigh fiosracht an tseanchait ionat?”
Seo mar a bhí ar an gclúdach tosaigh céanna sin,
“I have been arrested for winning a quiz show.
They came for me late last night, when even the stray
dogs had gone to sleep. there are those who say I
brought this on myself. After all, what business does a
penniless waiter have to be participating in a brain quiz?
Curiosity aroused
Sea, caithfidh mé a rá, gur dhúisigh sin giorria na fiosrachta sa chroí istigh ionnam. Ach, ba é an chéad rud a theastaigh uaim a fháil amach, nó cérbh é an tIndiach fir seo a scríobh an leabhar neamhghnách seo? B’fhéidir gur mhaith leat dá roinnfinn cuid den eolas sin leatsa? Bhuel, rugadh Vikas Swarup in Allahabad na hIndia, áit a raibh cáil bainte amach ag a mhuintir mar dhlíodóirí. Ní dheachaigh Vikas leis an dlí, áfach, ach tar éis dó na Céimeanna cuí a bhaint amach, chuaigh sé le Roinn Ghnóthaí Eachtracha a thíre, agus d’éirigh go maith leis sa cheird sin, agus dá chruthú sin, d’fheidhmigh sé, ar ball, mar Thaidhleoir dá thír, sa Tuirc, sna Stáit Aontaithe, sa Bhreatain agus san Aetóip.
Ach, fillimis ar an leabhar fhéin. Is é Ram Mohammad Thomas príomhcharactar an scéil seo. Indiach is ea é, agus ní raibh sé ach thart ar ocht mbliana déag d’aois nuair a chuir sé isteach ar an Quiz diabhalta sin, Quiz a chriog é, geall leis. Ní raibh scolaíocht nó léann ar Ram s’againne, ach thrí thimpiste, bhí ar a chumas ceisteanna uilig an Quiz a fhreagairt, agus sa tslí sin, d’éirigh leis an duais ollmhór, de bhilliún Rupee, a bhuachan, duais nár sáraíodh riamh, áit ar bith ar dhroim talún.
Cash Flow Problem
Bhí ceataí sa scéal áfach, nó ní raibh an t-airgead fós bailithe ag lucht eagraithe an Quiz, nó tuigeadh dóibhsean, nach mbuafaí an duais chéanna sin, go ceann cupla mí, ar a laghad. Tuigeadh dóibh, mar sin, nach raibh an dara rogha acu, ach a chruthú, os comhair cúirte, gur trí chaimiléireacht a bhuaigh Ram an duais. Macalla ansin den chúis a tógadh i gcoinne dhuine eicínt ar gclár “Who wants to be a Millionaire” á dhearbhú, go raibh scoláire eicínt folaithe sa lucht éisteachta aige, a bhí ábalta cabhair a thabhairt don iomathóir, trí chomharthaí rúnda a thabhairt dó.
Deineadh iarracht, i dtosach, iachall a chur ar Ram a admháil, gur trí chaimiléireacht a bhuaigh sé an duais. Na póilíní a bhí i mbun an dualgais sin, i dtosach, ach bhí ag teip orthu ‘faoistin’ a fháisceadh as Ram bocht, cé go raibh breab maith geallta dhóibh, dá n-éireodh leo sa bhfiontar sin. Ag an bpointe sin, shiúl bean óg isteach i seomra an cheistiúcháin, agus dhearbhaigh sise, go mba í dlíodóir Ram í, agus chuir sí iachall ar an póilínii críoch a chur leis an lámh láidir, agus thóg sí a cliant lei, amach go seomra eile, le dul i gcomhairle leis lena chosaint a ullmhú.
Thosaigh Ram ansin ag míniu di, conas a tharla, go raibh ar a chumas na ceisteanna éagsúla sa Quiz a fhreagairt, agus sna scéalta a d’inis sé di faoi na ceisteanna éagsula, d’éirigh leis an údar, le Vikas Swarup, scéal na hIndia a leagan os ar gcomhair, scéal an dreama atá thuas, agus scéal freisin an dreama atá thíos; scéal lucht an rachmais, agus scéal na cosmhuintire; scéal faoi mhoráltacht agus scéal faoi mímhoráltacht. Sea, agus caithfidh mé a admháil gur bheag fonn a bhí orm an leabhar a leagan ar leataobh, go dtí go raibh an deoir deiridh diúgtha agam as!
A Good Read
Níl fúm anois an scéal ar fad a insint duit, agus ní scaoilfidh mé rún ar bith eile leat, ach amháin, go mba bhean í an dlíodóir, ar dhein Ram Mahommad Thomas gar di, blianta roimh eachtra an Quiz. Leis an gcuid eile den scéal a fháil, tá faitíos orm, go gcaithfidh tú an leabhar a fháil ar bhealach eicínt, agus é a léamh duit fhéin. Ní bheidh a chathú ort, nó is leabhar den scoth é.
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
Leabhar mór-ráchairte eile
.
THE AFGHAN……….
by…………………………………
FREDERICK FORSYTH
.
.
Ní gá dhom a rá, nach é seo an chéad leabhar a shil ó pheann líofa an údair ildánaigh seo, nó tá sraith d’úrscéalta cáiliúla curtha ar fáil aige dúinn, cheana féin. B’fhéidir gur léigh tú cuid acu cheana féin, nó is iomaí leabhar a chuir sé ar fáil dúinn le tamall de blianta anuas. Leabhair ar nós, The Fourth Protocol, the Devil’s Alternative, The Dogs of War, The Odessa File, The Day of the Jackal, The Fist of God, gan ach cuid acu a ainmniú. Ní haon ionadh mar sin, gur chuir mé suim, agus dhá shuim, sa leabhar seo is déanaí óna pheann, comh luath is a leag mé súil air. Is féidir a chur san áireamh anois, gur anuraidh, sa bhliain 2006, a cuireadh i gcló é den chéad uair, mar sin, tá an scéal, agus a shuíomh, chomh suas chun dáta is a d’fhéadfaidís a bheith. Is é an cogadh in aghaidh na sceimhlitheoireachta, an cúlra a roghnaíonn an t-údar don scéal seo, agus déanann sé a mhór-dhícheall, rialacha, agus modhanna troda, an chogaidh chéanna sin, a shníomh isteach i ndlúth agus in inneach an scéil chorraithigh seo.
I Londain Shasana
Cuireann an t-údar tús lena scéal i Londain Shasana, ar an seachtú lá d’Iúil, sa bhliain 2005, nuair a d’imir ceathrar buamadóirí féinmharaitheacha Muslamacha ár agus sléacht, nuair a scaoileadar a mbuamaí i lár na Cathrach céanna sin. Féach mar a chuir an t-údar é….
On 7 July 2005 four suicide bombers let off their haversack bombs in Central London. They killed fifty-two commuters and injured about seven hundred, leaving at least one hundred crippled for life.
Dhealródh sé, nárbh aon saineolaithe i mbun a gceirde iad na buamadóirí céanna sin, nó taobh istigh d’achar gearr, bhí na Fórsaí Slándála ábalta a mbonn a chur, agus a dtithe agus a n-áiteacha folaigh, a fháil agus a chuardach. Sa tslí sin, bhailigh siad an-chuid eolais faoi na buamadóirí agus faoina lucht leanúna, agus ba é an rud ba mhó a chuir ionadh orthu siúd, nó go mba dhaoine de shliocht Phacastáineach, a rugadh agus a tógadh sa Bhreatain fhéin, triúr den cheathrar, agus ba shaoránach eadóirseach Briotanach é, a ghabh leis na Muslamachas, an ceathrú duine den cheathrar.
Frithsceimhlitheoireacht
Ní gá a rá go raibh an cogadh frithsceimhlitheoireachta ag réabadh leis go rábach san Afganastáin, ag an am, agus go raibh ag teip ar na Comhghuallaithe teacht ar aon eolas cruinn ar phleananna a naimhde, agus go raibh a leithéid de sheift ag teastáil go géar uathu, go háirithe, ó fuair siad lide eicínt, faoi phlean áirithe a bhí á bheartú ag na naimhde céanna sin. Ní bhfuair siad i ndáiríre, ach gaoth an fhocail, nó ní bhfuair siad ach an téarma Al-Isra, agus dhealródh sé go mba ainm i gcód eicínt, é sin, ar phlean a bhí á dhreachtadh ag fórsaí na sceimhlitheoireachta, le scrios agus ár a imirt ar Fhórsaí an Iarthair, ar fhórsaí na nAinchreideamhach. Ach céard ba chiall leis an gCód céanna sin. Ní raibh dabht ar domhan ach go mba thábhachtach an scéim a bhí á bheartú, nó bhain an téarma Al-Isra le croí agus le lár an Mhuslamachais.
Ach ag an am sin, tharla go raibh oifigeach Sasanach imithe ar scor, agus é ag iarraidh teach faoin tuath a thógáil dó fhéin, ach ba dhuine é, a tógadh sa Mheán-Oirthear, agus a raibh a chuma sin air, fear a gceapfaí faoi go mba dhúchasach ón dúthaigh sin é. Tharla freisin, ag an am sin, go raibh Afgáineach i bpríosún i nGuantanamo, ag na Meiriceánaigh, agus socraíoch, go ligfí saor, mar dhea, an tAfgáineach sin, agus go dtógfadh an t-oifigeach Sasanach a áit, fad is a choinneofaí an tAfgáineach i bpríosún dlúth, daingean, in áit scoite, imigéiniúil.
Malartú rathúil
D’éirigh leis na Comhghuallaithe an t-aistriú sin a chur i gcrích, le dua, agus le contúirt nár bheag, agus tríd an gcleas sin, roghnaíodh an t-oifigeach Sasanach, an Cornal Mike Martin, le páirt an Afgánaigh, Ismat Khan, a ghlacadh, nó sa bhealach sin, tuigeadh dóibh, go bhféadfadh siad fáil isteach i mbainistíocht an Al-Qaeda, agus sa tslí sin, go bhféadfaidís teacht ar chiall an Al-Isra úd. Éiríonn leis an údar teannas, agus corraitheacht a instealladh sa scéal, agus ag an bpointe sin, is deacair an leabhar a fhágáil uait, geallaimse dhuit é! Éiríonn le Martin, é a chur ar a súile do na Comhghuallaithe, gur trí loingeas, atá socruithe ag Al-Qaeda ár “spectacular” a imirt ar an Iarthar, an babhta seo.
Ar éirigh le Cornal Mike Martin pleananna Al-Qaeda a chur ó mhaith? nó ar theip glan air tuilleadh eolais a chur ar fáil dá mháistrí san Iarthar?
Bhuel, tá faitíos orm, go gcaithfidh tú an leabhar corraitheach seo a fháil, is a léamh, le freagra na gceisteanna sin a fháil duit fhéin. Ach, geallaimse dhuit é, gur fiú go maith an tairbhe an trioblóid, nó cuirfidh an scéal iontach seo faoi gheasa thú, agus beidh cathú ort, nuair a bheidh an leathanach deiridh léite agat. Is é a locht a laghad, faoi mar adeireadh an tseandream fado! An-leabhar, an-scéal, an-léamh.
English 
Gaeilge