by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
Scéal casta
.
Peadar Bairéad
Let the Great World Spin………..ceadchló……….2009
le
Colum McCann…………………………………………€ 16.15
.
Saol an daonnaí i gcathair ollmhór Nua Eabhrac, agus an chaoi a gcastar na daoine ar a chéile i sochaí ilnáisiúnach dá leitheid, agus an chaoi, freisin, a fhítear ollsnáith ildualach as snáitheanna iomadúla daonna shochaí na cathrach céanna sin. Sin an gnó atá idir chamáin ag an údar, san úrscéal draíochta seo. Colum McCann a chuir an scéal i dtoll a chéile dúinn, agus caithfear a admháil, gur mór atá muid uilig faoi chomaoin aige as an leabhar cruthaíoch, spreagúil, lánteannasach, seo, a chumadh dúinn. Ní call dom a mhaíomh, gur Éireannach é Colum, fear a rugadh i mBaile Átha Cliath, sa bhliain 1965. B’ann a tógadh é freisin, agus chuaigh sé le hiriseoireacht leis an Irish Press, i dtosach báire. Ar ball, áfach, tar éis dó tamall a chaitheamh sna Stáit Aontaithe, agus tar éis dó seal a chaitheamh ag taisteal, chuaigh sé fhéin is a bhean chun cónaithe i Nua Eabhrac, mar a bhfuil cónaí air faoi láthair. Bhain sé roinnt duaiseanna amach lena chuid scríbhneoireachta, agus tá fáil ar a shaothar i thart ar thriocha teanga.
Téadchleasaí
Ach le filleadh ar “Let the Great World Spin”, caithfear suntas a thabhairt don chaoi a gcuireann sé tús lena scéal, le cur síos ar eachtra Philippe Petit, sa bhliain 1974, nuair a shiúl an téadchleasaí sin trasna, ar théad rite, ó cheann amháin de thúir an “World Trade Centre” go dtí an ceann eile………
“Those who saw him hushed. On Church Street. Liberty. Cortlandt. West Street. Fulton. Vesey. It was a silence that heard itself, awful and beautiful. Some thought at first that it must have been a trick of the light, something to do with the weather, an accident of shadowfall. Others figured it might be the perfect city joke….”
Céard déarfá faoi sin mar stíl?
Ach níorbh aon scéal grinn, nó “city joke,” a bhí i gceist sa tarlúint seo in aon chor, ach bhí duine thuas ansin, 110 stór os cionn leibhéal na sráide, agus é ar a bhealach ó cheann amháin de thúir an “World Trade Centre” go dtí an ceann eile, agus é ag déanamh a shlí trasna ar théad rite. Sea, bhí fear thuas ansin, ar a bhealach trasna, agus é thuas ansin idir an dá shaol.
Baineann an t-údar leas as an tarlúint seo lenár n-aire a dhíriú ar chathair Nua Eabhrac, agus sníonn sé an eachtra chéanna sin isteach is amach tríd an scéal ar fad, le haontas ait a bhronnadh ar scéalta díchosúla charachtair an úrscéil uilíoch seo.
Manach buile!
Téann sé ar aghaidh ansin, le scéalta na gcarachtar éagsúil a ríomh. Tosaíonn sé le le hÉireannach buile, Corrigan, ar chineál manaigh é, manach a bhfuil móideanna crábhaidh glactha aige, sea agus manach a dhéanann beart de réir a bhriathair. I Nua Eabhrac dó, caitheann sé a dhúthracht ag cabhrú le striapacha bochta na cathrach sin.
Ar ball, caitheann an t-údar tamall ag cur síos ar bhuíon máitheacha a thagann le chéile in árasán i “Park Avenue”, le seal a chaitheamh ag smaoineamh, agus ag caoineadh a muintir a cailleadh i gcogadh Viet Nam. Ar ball, cuireann an t-údar “Tillie” in aithne dhúinn, agus í ag saothrú a coda le striapachas, agus fiú nach dtógann sí a hiníon óg lei ar an ród céanna sin! Castar breitheamh orainn freisin, an fear a bhfuil air cúis an téadchleasaí a thriáil. Tuigtear dó fhéin go dtugann sé breith a raghadh sé dian ar Solomon fhéin é a shárú, bíodh gur Solomon a bhí ar an mBreitheamh céanna seo freisin! Ní gá a rá, gur bhain an t-údar úsáid as an mBreitheamh Soderberg, le ceangal a shníomh idir charachtair eile sa scéal. Ach, ní chuige sin atá mé, ach chuige seo. Bhí an Breitheamh seo chomh bródúil as a bhreith is a bheadh madra na gcúig gcos as a chos bhreise! Agus cén bhreith a thug an Solamh puncánach seo, an ea?
Pingin an Stór!
Bhuel, ghearr sé pingin an urlár ar ár dtéadchleasaí ildánach, agus ó tharla gur shiúl sé céad agus a deich n-urlár os cionn leibhéal na sráide, ghearr an Breitheamh Soderberg Dolar a deich air, mar fhíneál, agus lena chois sin, chuir sé iachall air seó eile, saor in aisce, a eagrú, sea, bheadh air siúl arís ar théad rite, ach an babhta seo, chaithfeadh sé an tsiúlóid dlite seo a dhéanamh i “Central Park”, le caitheamh aimsire a chur ar fáil don aos óg!
Sea, d’fhéadfá leanúint ar aghaidh ag cur síos ar eachtraí, agus ar charachtair éagsúla, an scéil seo, ach níl slí níos fearr leis an eolas sin uilig a bhailiú chugat fhéin ná an leabhar a fháil, is a léamh, ar do shuaimhneas.
An-leabhar, an-léamh, an-chumadóireacht. Ach, caithfidh mé a rá anois, go ndeachaigh an leabhar seo i gcionn go mór orm fhéin, agus gur bheag nár bhain cuid den scéal sin, deoir asam, nó dár liomsa, tá an scríbhneoireacht seo ag scríobadh beagáinín ró-chóngarach don chnámh, mar ar bhealach eicínt, d’éirigh leis an údar a scéal a shá isteach go smior na gcnámh ionam. Sea, féachann an t-údar seo isteach i gcroí na fírinne, agus na beatha, sa turas seo a thugann sé trí shochaí agus trí shaol anróiteach phobal an Úill Mhóir fhéin
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
New Year Resolutions….
Tá an tráth sin bliana an doras isteach chugainn arís! Gearróga Dubha an Gheimhridh curtha dínn againn, agus muid ag druidim linn go réidh, cúramach, i dtreo na Féile Bríde. Fad ag teacht sna laethe, agus tugann chuile dhuine againn faoi deara an fad choiscéim choiligh sin tagtha sna laethanta, cheana féin; lusa an chromcinn, lena gcorn ardaithe, ag adhaint dóchais i gcroí an dúlra, anam ag tíocht i gceol na spideoige is an loin. Sea, seo an t-am le rúin athbhliana a dhéanamh.
Seolta á ardú
Seo an t-am le seolta a ardú arís, le dúshlán na mara móire moingscaoilte a thabhairt. Seo an tráth den bhliain le soithigh ár mbeatha a thabhairt i dtír, len iad a ghlanadh, is a sciúradh, agus díon a chur orthu in aghaidh doineann na dúluachra. Gan dabht ar domhan, seo an t-am le claíocha bearnaiathe na beatha a dheisiú, agus le gortghlanadh éifeachtach a dhéanamah ar fhiaile shantach, bharrphlúchtach ár laethe. Seo an tráth den bhliain, nuair a dhírím fhéin ar alt a scríobh faoain ábhar thuasluaite.
Ba bhliain faoi leith í an bhliain seo caite, an bhliain úd 2009, nó tharla go raibh a thriochadú bliain á cheiliúradh ag an gcolúinín bocht s’againne, agus le bliain anuas, bhí de nós agam, geábh a thabhairt siar thar na haltanna uilig a scríobh mé le triocha bliain anuas, agus an corrcheann acu sin a roghnú, le cur os bhur gcomhair arís. Bhuel, anois, ó tharla go bhfuil an colún seo ag seoladh isteach san aonú bliain triochad, tá socraithe agam leanúint den nós céanna sin, agus an corrphíosa, anseo is ansiúd, a roghnú le hathchló a chur air. Tuigtear dom nach ró-olc an tseift í sin, do cholún cosúil le…I mBéal an Phobail…
Triocha bliain i mbun pinn
Nach fada an t-achar é triocha bliain? Sea, agus i rith na mblianta fada sin uilig, bhí alt réidh agam le cur i gcló sa pháipéar seo, sa Kilkenny People s’againne, chuile sheachtain. Nach iomaí focal a ghaibhnigh mé ar inneoin na haigne i rith an achair sin? Is dócha gur chuir mé thart ar mhilliún go leith focal ar phár don nuachtán seo i rith an ama sin. Ba chóir dom mo bhuíochas a ghabháil le heagarthóirí an pháipéir seo, i rith an ama sin, daoine a bhí sásta glacadh, gan cheist, gan trioblóid, lem shaothar. Caithfidh mé a rá, go raibh cupla babhta, san idirlinn, nuair a cheap mé go gcuirfí deireadh leis an gcolún seo, ach ar chúis amháin, nó ar chúis eile, tháinig sé slán, agus tá sé le léamh, beo, beathaíoch, ar leathanaigh an nuachtáin cháiliúil seo fós. Agus chomh maith leis na heagarthóirí sin, níor chóir dom dearmad a dhéanamh ar mo léitheoirí dílse, ach oiread, nó fanann siadsan dílis dom, ó sheachtain go seachtain, agus ó bhliain go bliain, cuid acu i ngar don bhaile anseo, agus cuid acu freisin i bhfad i gcéin. Guím rath Dé, agus cosaint na Maighdine, ar chuile dhuine acu, agus gura seacht fearr a bheas siad bliain ó inniu.
Ach le filleadh ar an ábhar ar ar tharraing mé an scéal, an tseachtain seo, sé sin, ceist na Rúin Athbhliana. Tuigfidh tú fhéin, go bhfuil sé beagnach tar am agamsa éirí as an nós seo anois, nó mura bhfuil mo leas déanta agam faoin am seo, tá sé ag éirí déanach do na rúin athbhliana, ach, mar sin fhéin, faoi mar adeir lucht an Bhéarla, “Hope springs eternal in the human breast.” Sea, is deacair tine an dóchais a mhúchadh i gcroí an daonnaí, agus mar sin, seo chugaibh mé arís le mo chupla rún….
Geallaim dhaoibh!
Ar an gcéad dul síos, geallaim dhaoibh, go bhfuil fúm colún suimiúil, spreagúil, tairbheach, a chur ar fáil dom léitheoirí, chuile sheachtain, agus a bhuíochas sin freisin don Eagarthóir, nach ndéanann dearmad ar “I mBéal an Phobail” a chur i gcló, chuile sheachtain.
Ar an dara dul síos, tá mé meáite ar mhisneach a mhúscailt sa chroí istigh ionnam, i rith na bliana úire seo, agus glacadh leis, go dtiocfaidh an tír s’againne i dtír, agus go mbéarfaidh sí bua ar na deacrachtaí iomadúla, atá ag bagairt go géar orainn, na laethe seo. Agus go mba láidre, agus go mba dhílse an pobal seo, tar éis dó an Cúlú Eacnamaíochta a shárú.
Mar bhuille scoir, tá socraithe agam freisin, súil an tseabhaic a choinneáil ar an saol thart orm, sea, agus ar dhaoine freisin, go háirithe orthu siúd a bhfuil greim acu ar roth stiúrtha na cumhachta, le bheith cinnte de, go bhfuil siad ag saothrú na cumhachta céanna sin ar mhaithe le leas an phobail, nó tá súil agam, go mbeidh chuile dhuine againn san airdeall feasta, le féachaint chuige, nach n-úsáidfear cumhacht, faoi mar a úsáideann an cat a chrónán! Agus chomh maith le sin, tá fúm tabhairt faoi ábhar ar bith a bheidh i mbéal an phobail ag an am, Cuma faoi cheart na polaitíochta, nó cúis ar bith eile, ach oiread! An bhfuil rúin athbhliana déanta agat fhéin? B’fhéidir nárbh olc an smaoineamh é cupla ceann acu a dhéanamh!
Athbhliain faoi mhaise dhaoibh uilig!
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
New Year's Resolutions
Peadar Bairéad
.
Tá an tráth sin bliana an doras isteach chugainn arís! Gearróga Dubha an Gheimhridh curtha dínn againn, agus muid ag druidim linn go réidh, cúramach, i dtreo na Féile Bríde. Agus tugann chuile dhuine againn faoi deara an fad choiscéim choiligh sin tagtha sna laethanta, cheana féin; lusa an chromcinn, lena gcorn ardaithe, ag adhaint dóchais i gcroí an dúlra, anam ag tíocht i gceol na spideoige is an loin. Sea, seo an t-am le rúin athbhliana a dhéanamh.
Seo an t-am le seolta a ardú arís, le dúshlán na mara móire moingscaoilte a thabhairt. Seo an tráth den bhliain le soithigh ár mbeatha a thabhairt i dtír, len iad a ghlanadh, is a sciúradh, agus díon a chur orthu in aghaidh doineann na dúluachra. Gan dabht ar domhan, seo an t-am le claíocha bearnaiathe na beatha a dheisiú, agus le gortghlanadh éifeachtach a dhéanamah ar fhiailí santacha, barrphlúchtacha ár laethe. Seo an tráth den bhliain, nuair a dhírím fhéin ar alt a scríobh faoin ábhar thuasluaite.
Agus le filleadh ar an ábhar ar ar tharraing mé an scéal an tseachtain seo, sé sin, ceist na Rúin Athbhliana. Tuigfidh tú fhéin, go bhfuil sé beagnach thar am agam éirí as an nós seo anois, nó mura bhfuil mo leas déanta agam faoin am seo, tá sé ag éirí ró-dhéanach bheith ag súil go ndéanfadh na rúin athbhliana an beart dom, ach, mar sin fhéin, faoi mar adeir lucht an Bhéarla, “Hope springs eternal in the human breast.” Sea, is deacair tine an dóchais a mhúchadh i gcroí an daonnaí, agus mar sin, seo chugaibh mé arís le mo chupla rún….
Geallaim dhaoibh!
Ar an gcéad dul síos, geallaim dhaoibh, go bhfuil fúm colún suimiúil, spreagúil, tairbheach, a chur ar fáil dom léitheoirí, anois is arís!
Ar an dara dul síos, tá mé meáite ar mhisneach a mhúscailt sa chroí istigh ionnam, i rith na bliana úire seo, agus glacadh leis, go dtiocfaidh an tír s’againne i dtír, agus go mbéarfaidh muid bua ar na deacrachtaí iomadúla, atá ag bagairt go géar orainn, na laethe seo. Agus go mba láidre, agus go mba dhílse an pobal seo, tar éis dó an Cúlú Eacnamaíochta s’againne a shárú.
Mar bhuille scoir, tá socraithe agam freisin, súil an tseabhaic a choinneáil ar an saol thart orm, sea, agus ar dhaoine freisin, go háirithe orthu siúd a bhfuil greim acu ar roth stiúrtha na cumhachta, le bheith cinnte de, go bhfuil siad ag saothrú na cumhachta céanna sin ar mhaithe le leas an phobail, nó tá súil agam, go mbeidh chuile dhuine againn san airdeall feasta, le féachaint chuige go ndéanfar amhlaidh. Agus nach n-úsáidfear í faoi mar a úsáideann an cat a chrónán! Agus chomh maith le sin, tá fúm tabhairt faoi ábhar ar bith a bheidh i mbéal an phobail ag an am, cuma faoi cheart na polaitíochta, ba coisricthe, nó cúis ar bith eile, ach oiread! An bhfuil rúin athbhliana déanta agat fhéin? B’fhéidir nárbh olc an smaoineamh é cupla ceann acu a dhéanamh!
Athbhliain faoi mhaise dhaoibh uilig!
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
.
…An Dara Lá dFheabhra 2011…
(Agus an píosa seo á scríobh agam, tá an tOlltoghchán thart, agus cainteanna ar Chomhrialtas san aer,. Nuair a léifidh tusa an píosa seo, beidh Rialtas nua againn leis an dtír seo a rialú go ceann roinnt blianta eile.)
Election 2011
B’fhada an t-olltoghchán céanna sin á thuar ag an bhFreasúra, agus ag roinnt áirithe de lucht na meán, gan trácht in aon chor ar éileamh a bhí coitianta go maith i measc an phobail vótála freisin, ach tháinig sé aniar aduaidh orainn uilig, i ndeireadh na dála. Ba é cúis a bhí leis an gcinneadh sin nó gur tuigeadh don gComhaontas Glas, go raibh an t-am tagtha dóibhsean, éirí as a dtacaíocht a thabhairt feasta don gComhrialtas eatarthu fhéin agus lucht Fhianna Fáil, agus tar éis cúrsaí Rialtais, agus cúrsaí reachtaíochta a choimhlíonadh, ar deireadh thiar thall, chuireadar ainm ar an lá. Ba é an cúigiú lá fichead d’Fheabhra an lá spriocáilte, agus caithfidh go raibh vótóirí áirithe ar a gcois go breá luath an mhaidin chéanna sin, nó cuireadh tús leis an vótáil ar a seacht a chlog an mhaidin sin, agus níor dúnadh na Bothanna Vótála go dtí a deich a chlog an oíche sin. Tugadh lá breá fada don lucht vótála lena ndualgas sóisialta, agus polaitíochta, a choimhlíonadh, agus cé nach raibh an aimsir thar mholadh beirte, ag an am gcéanna, d’fhéadfadh sé bheith i bhfad níos measa, agus ba é deireadh an scéil é, nó go ndeachaigh breis is seachtó faoin gcéad de vótóirí na tíre seo amach lena nguthanna a chaitheamh sular dúnadh na Bothanna céanna, thart ar a deich a chlog an oiche sin.
Let the count begin!
Coimeádadh boscaí na vótaí in áit sábháilte an oíche sin agus bhí an fhoireann chomhairimh réidh chun oibre, ag a naoi, maidin Sathairn, an séú lá fichead de Mhí Feabhra na bliana seo. Ba ghearr go raibh le tuiscint, go mbeadh toradh an-neamhghnách ar ár nOlltoghchán, agus de réir mar chuaigh caitheamh sa chomhaireamh, ba ghearr go raibh sé ag éirí níos soiléire, agus níos soiléire fós, go raibh díoltas á bhaint amach, agus go raibh scóranna á n-ioc, agus chomh maith le sin, go raibh craobhacha á mbronnadh, ag pobal vótóirí na tíre seo. Bhi fhios ag madraí an bhaile fhéin, go raibh muid ar cheann de na tíortha ab fhearr as, ar domhan, nuair a bhí an Tíogar Ceilteach ag lonnú inár measc, agus tar éis roinnt áirithe blianta ina dhiaidh sin, b’fhacthas don saol mór go raibh muid imithe síos go tóin pholl tí liabáin. Tamall ina dhiaidh sin, tháinig an IBM. agus an ECB. chugainn, le hualach asail d’airgead, le greim a choinneáil faoin bhfiacal againn, agus le cabhair a thabhairt dúinn cuid dár bhfiacha a ghlanadh.
In the long grass !
Bhuel, ní raibh pobal bródúil na tíre seo sásta, nó leathshásta fhéin, leis an gcéapar céanna sin, agus ó tharla gur leag siad an milleán ar an Rialtas, rud a tharlaíonn go minic inár measc, shocraigh vótóirí fanacht go foighdeach, go bhfaigheadh siad an deis chuige, agus ansin, go mbeadh cloch sa mhainchille acu, agus go dtabharfadh siad cor coise do Pháirtithe an Rialtais, a bhí freagrach as an gcéim síos sin a tugadh dár dtír, tríd an gcinneadh sin. Bhuel, tá sin uilig le feiceáil ar thoradh an Olltoghcháin. Féach go raibh Fianna Fáil agus an Comhaontas Glas páirteach sa Chomhrialtas a bhí i mbun cúrsaí anseo ar feadh thart ar cheithre bliana anois, agus Breathnaigh ar ar tharla dóibh san Olltoghchán. Bhí seisear Teachta Dála ag an gComhaontas Glas sa triochadú Dáil, agus breathnaigh orthu anois. Níl oiread is Teachta amháin acu san Aonú Dáil triochad! Agus breathnaigh ar Fhianna Fáil! Bíodh nár scriosadh ar fad iad, ag an am gcéanna, deineadh iad a cháitheadh, agus a scagadh, san Olltoghchán deiridh sin, agus ó bheith sa chéad áit, le cuimhne na ndaoine, fágadh go lag traochta sa tríú háit iad, agus gan acu anois ach thart ar scór Teachtaí.
A New Coalition
Ar an dtaobh eile den scéal, d’éirigh le Fine Gael, agus le Páirtí an Lucht Oibre, an-dul-chun-cinn a dhéanamh, sa chaoi go bhfuil Fine Gael i dtús áite anois agus go bhfuil an Lucht Oibre sa dara háit, agus má thagann an péire acu le chéile i gComhrialtas, chuile sheans go mbeidh ar a gcumas Rialtas cumasach, láidir, cóir, a chur ar fáil do phobal cráite, céasta, na tíre seo ‘gainne. Anois, ná ceap go bhfuilimse ag fáil locht ar pháirtithe an Rialtais, a scoradh, thart ar Lá ‘le Bríde, nó nílim, mar is é mo thuairim, go mba dhaoine macánta, díograiseacha, iad, agus gur dhein siad a ndícheall, feidhmiú ar mhaithe le pobal na tíre seo, agus má bhí dearmad orthu, anois is arís, nach é sin dán an daonnaí.
People power
Tá mé cinnte go dtuigfidh siad, agus go nglacfaidh siad le, breith an phobail, nó i ndeireadh na dála, is é an pobal céanna sin foinse na cumhachta polaitíocha uilig, agus dá bhrí sin, is í a mbreith siúd an bhreith deiridh i roghnú ár dTeachtaí Dála, le linn Olltoghcháin. Agus mar bhuille scoir, ba chóir dom, fad saoil a ghuí ar lucht an Rialtais úir, agus ar lucht an Fhreasúra freisin. Nár laga an Rí fhéin iad, idir seo agus an chéad Olltoghchán eile.
by Peter Barrett | 2017/04/04 | Uncategorized
Grisham aris!
Playing for Pizza
by
John Grisham
Leabhar eile ón Máistir
Leabhar eile ó pheann líofa an údair cháiliúil, Mheiriceánaigh, seo, is ea Playing for Pizza, ach caithfear a rá, láithreach bonn, gur chineál eile leabhair, amach is amuigh, isea an ceann seo. Is minic cheana a scríobh mé faoi leabhair le John Grisham, ach den chuid is mó, ba chúrsaí dlí a bhí mar chúlra, agus mar dhúshraith, ag na scéalta sin, agus ní gá a rá, go mba leabhair spéisiúla, tarraingteacha, lán-teannais, iad uilig. Leabhair ar nós:-
The Firm, the Pelican Brief, The Runaway Jury,
The Summons, The Last Juror, agus The Broker.
Rinne sé cupla iarracht freisin, ar leabhair a ghaibhniú taobh amuigh den dlí, leabhair ar nós:-
A Painted House, Skipping Christmas, agus Bleachers.
Ach ba chumadóireacht a bhí sna leabhair sin, taobh amuigh den Painted House, b’fhéidir. Ní gá a rá, gur scríobh sé leabhar de chineál eile ar fad, anuraidh, leabhar a bhí bunaithe ar fad ar an bhfírinne. The Innocent Man, ata idir chamáin agam anseo, agus ba é mo bhreith ar an leabhar sin, nó ar bhealach eicínt, go mba iontaí ar fad an scéal é ná mar a bhí le fáil ina chuid leabhair ficsin.
Athrú Treo
Ach sa scéal seo, Playing for Pizza, fágann sé na cúirteanna agus an dlí ar leataobh arís, agus tugann sé faoi scéal a chumadh, taobh amuigh den ghort úd ab ansa leis. Cúrsaí Peile Meiriceánaí atá idir chamáin aige anseo. Tharla, agus é i mbun taighde do leabhar eile ar fad, go bhfuair sé amach, go raibh Peil Mheiriceánach á imirt san Iodáil, agus go raibh lear mór foirne bainteach leis an gcleachtas seo. Ar leibhéal amaitéireach a deintear an cluiche a eagrú ansin. Bhí de nós ag cuid de na foirne sin, Meiriceánach, nó dhó, a fhostú, le cúnamh a thabhairt dóibh fanacht i dteangmháil leis an gcluiche Meiriceánach. Cá bhfuair an t-údar an teideal dá leabhar? Bhuel, in ionad pá a íoc leis na himreoirí Iodálacha, is amhlaidh a bhíonn féasta acu, go rialta, agus is é an Pizza an príomh earra ar an mbiachlár, do na féastaí céanna sin!
An Ceathrúchúlaí
Is é an príomhcharactar sa scéal seo nó Rick Dockery, ceathrúchúlaí, nó quarterback, mar a thugtar ar imreoir dá leithéid thall. Ba é Arnie a ghníomhaire, agus bíodh go raibh seal maith caite ag Rick, ag gabháil don chluiche sin thall, ag an am gcéanna, níor éirigh leis clú, nó cáil faoi leith, a bhaint amach dó fhéin mar imreoir. Tharla nach mbíodh an t-ádh ina chaipín, de ghnáth, agus ba é toradh a bhí ar sin, nó go mbíodh air bóthar a bhualadh minic go maith, ach faoi thús an scéil seo, bhí sé ag imirt mar cheathrúchúlaí do na Cleeveland Browns. Tharla go raibh an Fhoireann sin ag imirt sa chraobhchluiche. Bhí ag eirí thar barr leo, agus iad 17 pointe chun tosaigh, ach sa chuid deiridh den chluiche sin, d’éirigh le Rick Dockery páirt chinniúnach a ghlacadh san imirt, agus, mo bhrón! trína leibideacht, agus trí dhrochphasanna, d’éirigh leis bua gan choinne a bhronnadh ar a gcéilí imeartha. Ba é toradh a bhí ar an bpáirt a ghlac sé sa chluiche sin, nó gur deineadh staicín áiféise de os comhair an náisiúin, agus dá bharr sin, ní raibh foireann ó cheann ceann na Stát Aontaithe, a bheadh sásta baint nó páirt a bheith acu leis!
Peil Americano!
Bhí a ghníomhaire, Arnie bocht, i gcruachás agus é ag iarraidh post a fháil dá cheathrúchúlaí, i bhfoireann ar bith de lucht imeartha Peile Meiriceánaí sna Stáit, agus ar deireadh thiar thall, ba é an post ab fhearr a d’fhéadfadh sé a fháil dó nó mar cheathrúchúlaí leis na Parma Panthers, foireann a d’imir Peil Mheiriceánach san Iodáil. Ní gá a rá nach saothródh sé an oiread céanna airgid san Iodáil agus a shaothríodh sé thall, ach nuair is crua don chailleach caithfidh sí rith! agus ba é an dála céanna ag Rick s’againne é.
Bhuail sé an bóthar chun na hIodáile, agus fáiltíodh roimhe sa tír sin, nó ba pheileadóir aithnidiúil é, a d’fhoghlaim a cheird mar cheathrúchúlaí i gcliabhán na Peile Meiriceánaí. Is léir go dtaitníonn cultúr agus sibhialtacht na tíre sin leis an údar, agus caitheann sé a dhúthracht ag cur síos dúinn ar chleachtais bia agus dí na nIodálach. Nach é a chuireann síos go blasta, cruinn, ar na féastaí a chaitheadar, agus an pléisiúr a bhaineadar as a mbéilí agus as a bhfíonta. Ar ball ansin, déanann an t-údar a dhícheall cur síos cruinn, soiléir, a thabhairt dúinn ar an gcluiche fhéin, ar Pheil Mheiriceánach.
Super Bowl Iodálach!
Caithfidh mé a admháil, nár éirigh leis dul i gcionn orm fhéin, lena chur síos mion, chúramach, ar Pheil Mheiriceánach, bunús an ama, ach ag an am gcéanna, caithfidh mé a rá, gur bhain mé taitneamh as a chur síos ar theannas, ar fhhisiciúlacht, ar dhíograis, agus ar dháiríreacht na n-imreoirí agus a lucht leanúna. Ba e aidhm agus cuspóir na bPanthers nó Super Bowl a bhuachaint, rud nár éirigh leo a dhéanamh, riamh cheana, ach anois, ó tharla go raibh an ceathrúchúlaí iontach Meiriceánach seo acu, tuigeadh dóibh, go raibh an-sheans acu mian a gcroí a bhaint amach.
Ar éirigh leo sin a dhéanamh? agus conas a d’éirigh lena gceathrúchúlaí nua, dul i gcionn ar a chomhimreoirí? Bhuel, tá faitíos orm go gcaithfidh tú an leabhar seo a fháil, is a léamh, más uait freagra na gceisteanna sin a fháil!
Ní déarfainn gurb é an leabhar is fearr fós é, ó pheann an údair cháiliúil seo, ach ag an am gcéanna, éiríonn leis dul i gcionn orainn, lena dháiríreacht, lena scil, agus lena chur chuige.
English 
Gaeilge