Eachtraigh Duinn 36

Eachtraigh Duinn 36

sclaimh, a bite; cumhach, homesick; lena gcomhaoisigh, with their contemporaries; gan dochma, without privation; feitheoireacht,supervision; gan aon agó, without a lie; tairbhe, benefit; ag cur thar maoil, overflowing; damhán alla, a spider.

  .

A New Life

.

Peadar Bairéad

.

Bhí deireadh go deo leis na seanlaethe, nó bhí saol nua tosaithe agam anois. Ní raibh gá ar bith feasta bheith dom ullmhú fhéin don saol a bheadh romham ar na Misin san Aifric, nó bhí a mhalairt de ród roghnaithe agam le taisteal anois. Faoi mar a chuir an File é, fadó,

“Múineadh scoile ab obair dom laethe,

Is tá’s ag an saol gurbh fholamh an cheird í.”

Sea, mh’anam, agus bhaineadh sí sclaimh mhaith as m’oícheanta freisin, nó bhíodh an t-uafás obair cheartúcháin agus ullmhúcháin le déanamh agam, an tráth sin, ach sin ráite, bhíodh taitneamh le baint as an sclábhaíocht sin uilig freisin, nó, i ndáiríre, is deacair slí bheatha níos taitneamhaí ná an mhúinteoireacht a fháil, nó nuair a éiríonn le do dhaltaí, éiríonn leatsa freisin, tríothusan.

Scoil chónaithe ba ea Coláiste Mhuireadhaigh, agus ba scoláirí cónaithe bunús na ndaltaí a bhíodh againn sa Choláiste céanna sin, an tráth úd. Ní bhíodh saoire dheireadh seachtaine acu, nó aon tsaoire lár-téarma, ach oiread. Théadh na daltaí isteach ansin i dtús Mheán Fómhair, agus ní raghaidís abhaile arís go dtí an Nollaig. Nár chrua an cás é ag dalta chéad bliana, agus gan é ach thart ar dhá bhliain déag d’aois, ag an am? Níl dabht ar domhan, ach go mba chrua an saol é ag gasúr ar bith, agus níl dabht ar domhan, ach oiread, ach gur luigh an dán sin go trom ar bhunús na scoláirí cónaithe, a bhíodh ag freastal ar na Coláistí Cónaithe, ag an am sin, ach caithfear a chur san áireamh, agus an scéal seo idir chamáin ag duine, go raibh an saol mór fhéin, a bhí thart orainn, dian go maith ar óg agus ar aosta, an t-am sin. Bíodh sin fíor bréagach, ba bheag an sólás é sin don ghasúr óg, agus é cumhach, deorach, i ndiaidh a mhuintire. Caithfidh mé a admháil, go mbíodh trua agam do na gasúir chéanna sin, ach, ag an am gcéanna, le himeacht aimsire, d’imíodh an cumha deorach céanna sin, agus shnadhmadh na gasúir sin caradas lena gcomhaoisigh, agus dár ndóigh, bhíodh deis ag na tuismitheoirí teacht ar chuairt chucu, anois agus arís, lena gcroí a thógáil, agus le hualach asail de dheasa deasa a iompar isteach chucu! Sea, bhíodh cluichí agus caitheamh aimsire acu, bhíodh ceachtanna agus staidéar, bhíodh béilí agus am saor acu, le toit agus taitneamh a bhaint as an saol, agus nuair a chuirfeá na tionchair sin uilig le chéile, is iontach mar a d’éiríodh leo carachtar agus pearsantacht na ndaltaí a fhorbairt agus a sciomradh, a shnasadh agus a dhealbhú, sa tslí, tar éis dóibh a dtéarma a chur isteach ag freastal ar an gColáiste, go mbeifeá bródúil as chuile mhac an pheata acu, geall leis.

Winning, not everything

Labhair mé faoi na cluichí, agus gan dabht ar domhan, ba chuid tábhachtach de shaol an scoláire iad na cluichí céanna sin, agus lena scileanna sna cluichí sin a chruthú, bhíodh cluichí comórtais acu le Coláistí eile. Uaireanta thagadh siadsan chugainne, lena bhfoireann agus lena lucht leanúna, idir mhúinteoirí agus daltaí, agus geallaimse dhuit é go mbíodh spórt agus spraoi againn ag na cluichí céanna sin, ach má bhí fhéin, níor dhada é sin i gcomórtas leis an bhféasta a bhíodh againn i ndiaidh an chluiche chéanna sin. Bhíodh nua gach bidh agus sean gacha dí ar bord againn, gan gorta gan dochma, sea, agus múchadh ár dtart go fial is go flaithiúil dúinn, freisin. Ba é an nós a bhí ag Coláiste Mhuireadhaigh, ag an am sin, nó gan aon pháirt a ghlacadh sna Comórtaisí Oifigiúla, nó dár leo, mharódh comórtas dá leithéid spiorad an spóirt i gcroí na ndaltaí, agus tuigeadh d’Údaráis an Choláiste, go mba olc an margadh é sin ag aonach ar bith. Agus mar fhonóta, b’fhéidir go bhféadfadh duine a rá go raibh tionchar ag an dearcadh céanna sin ar dhearcadh Mhaigh Eo ar Chomórtaisí Peile, anuas go dtí an lá atá inniu fhéin ann. Tuigtear dóibhsean, gurbh é an ghné is tábhachtaí den imirt, nó taitneamh a bhaint as, agus má bhuann tú, bhuel sin rud sa bhreis, ach is é an chuid is tábhachtaí nó srian a ligint le do scileanna imeartha, agus led’ shamhlaíocht, i spiorad an chluiche fhéin. Agus cé déarfadh nach raibh cuid mhaith den cheart acu?

Supervising Examinations in Dublin

Ag deireadh mo chéad bhliana sa Choláiste, chuir mé isteach ar Fheitheoireacht a dhéanamh ar na Scrúduithe Teistiméireachta. Fuair mé an post sin, agus cuireadh i mbun oibre mé i Scoileanna Uí Chonaill i mBaile Átha Cliath. Anois, bíodh go ndeachaigh mé trí Bhaile Átha Cliath cupla babhta roimhe sin, b’in an chéad uair agam cur fúm tamall sa chathair sin. Fuair mé loistin i ngar don Scoil, agus bhí mé ar an bhfód go breá luath, chuile mhaidin, le dul i mbun mo dhualgais mar Fheitheoir. Ba ghearr gur thug mé faoi deara an difríocht ollmhór a bhí idir an Scoil seo, agus an cineál meánscoile, a raibh cleachtadh agamsa uirthi. Tuigeadh dom, nár ró-spéis le húdaráis na Scoile mé, dubh, bán, nó riabhach, agus níor mhothaigh mé go raibh aon ró-dhifir idir na húdaráis sin, agus na daltaí a bhí faoina gcúram acu. Tuigeadh dom freisin, go raibh an rogha ceart déanta agam, nuair nár thóg mé post múinteoireachta sa chathair, go dtí go mbeadh tuilleadh taithí agam ar cheird na múinteoireachta!

Mór idir inné agus inniu! Tharla oíche amháin, tráth raibh mé ag feitheoireacht i Scoileanna Uí Chonaill, san Ardchathair, go ndeachaigh mé amach, i gcomhluadar duine eicínt, go himeall thuaidh na cathrach. Ar bhus isea chuaigh mé, ach bhí ceataí sa scéal, nó nuair a thosaigh mé ar mo thuras arais go lár na cathrach, thug mé faoi deara, go raibh na busanna deireannacha bailithe leo! Bhuel, ní raibh an dara rogha agam, nó ó tharla nár smaoinigh mé fiú ar thacsaí, bhí orm dul abhaile de shiúl na gcos. D’éirigh go breá liom, ar feadh scathaimh, ach ar deireadh thiar, chuaigh mé amú!

Lost, at night, on Dublin Streets

Bhí mé caillte istigh i ngréasán casta, achrannach, na sráideanna, i ngréasán a bhí thart orm anois, faoi mar a bheadh téadracha iomadúla dhabháin alla. Ar ball beag, chonaic mé scata fear ina seasamh, ag comhrá, ar thaobh sráide. Déarfainn go raibh thart ar sheachtar acu ann. Rinne mé orthu, gan faitíos, nó eagla orm, agus mhínigh mé mo chás dóibh. D’éist siad liom, agus nuair a bhí mé críochnaithe, rinneadar chuile iarracht mé a chur ar an eolas, agus chuile shórt a mhíniú dom, sa chaoi go raibh ar mo chumas a dtreoracha a leanúint, agus Cúinne na gCúig Lampaí a bhaint amach, gan dua. Níor stró ar bith orm an teach lóistín a bhaint amach ansin. Ach, nuair a smaoiním anois ar an oíche sin, agus nuair a dhéanaim cúrsaí an tráth úd a chur i gcomórtas le saol an lae inniu, is ansin a fheictear dom, gur mór go deo idir inné agus inniu. Dá ndéanfainn inniu, faoi mar a dhein mé an t-am sin, an gceapfá go dtiocfainn abhaile slán? Ní dóigh liom go ndéanfainn.

Wonderful Churchgoers

Sea, agus rud eile a thug mé faoi deara, nó an oireadh sin daoine a théadh ar Aifreann, chuile mhaidin, sa Ardchathair, an tráth úd. Ba bheag nach mbíodh na séipéil ag cur thar maoil, ag Aifrinntí na maidine. Caithfidh mé a rá leat, gur thaitin na Bleácliathaigh go mór liom, an tráth úd, nó dár liomsa, ba dhream soineanta, lách, cabhraitheach, iad, agus dream a bhí foighdeach, agus iad ag iarraidh méar an eolais a dhéanamh do lucht na tuaithe, tráth gcaillfidís a slí sa Chathair, agus b’in rud a tharlaíodh, minic go leor, an tráth úd. Sea, mh’anam, mór idir inné agus inniu.

Le críoch a chur le gála na seachtaine seo, ba chóir dom a lua, go ndeachaigh mé go mullach Bhinn Éadair i rith na tréimhse sin freisin. Ar an dTram, is ea chuaigh mé go dtí an Bhinn, agus caithfidh mé a rá leat, gur bhain mé taitneamh agus tairbhe as an lá breá, gréine, a chaith mé amuigh ansin, nó chaith mé seal freisin ag bádóireacht, thíos ag an gCé. Ba lá dem’ shaol é, gan aon agó.

Agus murab ionann agus an gnáth BhleáCliathach, d’éirigh liom barr Cholún Nelson a bhaint amach freisin. Lá breá, brothallach, greine, a bhí ann freisin, agus bíodh go raibh sé tuirsiúil go maith na céimeanna iomadúla sin a dhreapadh, ag an am gcéanna, b’fhiú an tairbhe an trioblóid, nó nuair a shroich mé an barr, bhuel, ba bheag nár bhain an radharc an anáil díom, nó leata os mo chomhair amach ansin, bhí Cathair ollmhór Átha Cliath, agus bhí radharc le fáil agam freisin, ar na cuanta sa timpeall, maraon le habhainn na Life, agus í ag sníomh a bealaigh trí nead siongán na cathrach, ar a bealach chun na farraige síos. Sea, fanann cuimhne an lae sin liom, anuas go dtí an lá atá inniu fhéin ann. Sin iad na cuimhní a ritheann liom anois, agus mé ag smaoineamh siar ar na blianta úd, a chaith mé mar mhúinteoir i gColáiste Mhuireadhaigh, i mBéal álainn an Átha, i gCaogaidí na haoise seo caite.

.

Eachtraigh Duinn 36

F i l l e a n n a n F e a l l

F i l l e a n n a n F e a l l …..

.

*****************************

T H E K I N G O F T O R T S …………….F o i l s i t h e…………2 0 0 3 .

l e

J O H N G R I S H A M ……………………………………………………..€ 2 7 . 4 0 .

.

******************************

.

Leabhar mór-ráchairte eile ó pheann líofa an tsár-údair Mheiriceánaigh sin, John Grisham. “The King of Torts” a bhaist sé ar an gceann seo, agus bíodh gur leabhar spéisiúil, lán teannais, corraitheach, é, ag an am gcéanna, ní dóigh liom, gurb é an leabhar is fearr fós óna pheann é. Ní call dom a chur i gcuimhne dhaoibh, gurb é seo a cheathrú úrscéal déag, nó scríobh mé píosa faoi chuile cheann acu cheana, anseo I mBéal an Phobail. Is dócha gur cuimhin libh roinnt acu fós…A time to Kill, The Firm, The Chamber, The Runaway Jury, The Street Lawyer, The Summons, agus ansin, an péire eile úd, nach raibh baint ar bith acu leis an dlí, A Painted House, agus Skipping Christmas. Ní beag nó suarach an méid atá curtha i gcrích ag an údar seo, cheana féin, agus seo anois chugainn é agus leabhar suimiúil eile á leagan os ár gcomhair amach aige. Is dócha gurb é atá idir chamáin aige sa cheann seo, nó go bhfuil tóirse a thaighde a scalladh aige ar fhadhb i measc lucht dlí sna Stáit, agus sé sin, an nós atá acu thall, cúis dlí a thógáil ó ghrúpa daoine, i gcoinne ceann ar bith de na hollchomhluchtaí móra. Tóg mar shampa, na cúiseanna a tógadh cheana, i gcoinne lucht déanta toitíní. I gcás dá leithéid, déanann dlíodóir amháin, nó comhlucht mór dlíodóirí, an dlí a chur ar an gComhlucht mór sin, ar mhaithe le fianaise an ghrúpa a chur le chéile, agus sa tslí sin, éiríonn leo cúis láidir a chruthú i gcoinne an Chomhluchta ainmnithe sin. Chualamar trácht ar bhreitheanna a thug Giúréithe sna Stáit i gcásanna áirithe dá leithéid. Bhuel, sa leabhar seo, déanann an t-údar an nós seo a scrúdú, agus a mheá. Féach mar a chuireann sé tús leis an scéal…

The shots that fired the bullets that entered Pumpkin’s head were heard by no less than eight people. Three instinctively closed their windows, checked their door locks, and withdrew to the safety, or at least the seclusion, of their small apartments.

Sea, níor tháinig éinne den chineál sin i gcabhair ar an té a scaoileadh, ach chonaic beirt áirithe a raibh ag tarlú..

And two saw almost everything. They were sitting on plastic milk crates, at the corner of Georgia and Lamont in front of a liquor store, partially hidden by a parked car so that the gunman, who glanced around briefly before following Pumpkin into the alley, didn’t see them. Both would tell the police that they saw the boy with the gun reach into his pocket and pull it out; they saw the gun for sure, a small black pistol. A second later they heard the shots, though they did not actually see Pumpkin take them in the head. Another second, and the boy with the gun darted from the alley and, for some reason, ran straight in their direction.

Ní dhearna sé aon dochar dóibh, agus tamall gearr ina dhiaidh sin, chonacthas é, píosa ón láthair sin, agus an gunna fós ina láimh aige. Rinne sé cupla iarracht ar dhuine eile a mhealladh isteach i lána, ach níor éirigh leis sna hiarrachtaí sin. Ar ball rug na póilíní air, agus thug ar ais go láthair an mharaithe é, áit ar tógadh an bheirt fhinnéithe le radharc a fháil air. “Sin an fear” adúradar beirt, as béal a chéile. Chuir na póilíní isteach ina ngluaisteán é, agus thóg chun na beairice é. Ní fhéadfaidís aon eolas a bhaint as an bhfear óg, as Tequila Watson, bhí chuile chosúlacht ar an scéal, gur rí-chuma leis céard a déarfaí faoi, nó a dhéanfaí leis. I gcás an té a maraíodh, Pumpkin bocht, thóg sé roinnt ama, sula bhfuair na póilíní amach, gurbh é Ramon Pumphrey a ainm cheart, agus gurbh í Adelfa Pumphrey, a mháthair. Fuarthas amach, ar ball, nach raibh aithne dá laghad ag an ndúnmharfóir ar an té a mharaigh sé, agus nach raibh san urchar a mharaigh é ach urchar an daill. Bhí go maith……

Tógadh Tequila os comhair na cúirte, agus toisc nach raibh aon ró-ghustal aige, nó ag a mhuintir, d’ainmnigh an Breitheamh dlíodóir, len é a chosaint os comhair na cúirte. Seo an áit a gcuireann an t-údar a phríomhcharactar in aithne dhúinn. Dlíodóir is ea an príomhcharactar sa scéal seo, agus Clay Carter is ainm dó. Tá blianta caite aige in Oifig an Chosantóra Phoiblí, faoin am seo, agus ó tharla sa chúirt é an lá áirithe seo, agus ó tharla to raibh cosantóir poiblí ag teastáil ón mbreitheamh…..

“Mr Carter?” The Judge said. It was not an order, but an invitation to step forward to do what every PD was expected to do – defend the indigent, regardless of the case. Mr Carter could not show weakness, especially with the cops and prosecutors watching…………he took the file from the Judge, quickly skimmed its rather thin contents while ignoring the pleading look of Tequila Watson, then said, “We’ll enter a plea of not guilty, Your Honor.”

“Thank you Mr Carter. And we’ll show you as counsel of record?”

“For now yes.”

B’in mar a tharla gur roghnaigh an breitheamh Clay Carter mar chosantóir don ndúnmharfóir, Tequila Watson. Bhí Clay ag ceapadh go n-éireodh leis an cás sin a thabhairt do dhuine eicínt eile san oifig, ach bhí breall air, agus b’éigean dó dul i mbun oibre, ag ullmhú don chúis úd a tugadh dó. Nuair a bhí roinnt áirithe den obair sin déanta aige, agus nuair a bhí ag teip glan air aon scil a bhaint as Tequila, nó as a dhúnmharú, casadh fear áirithe air, fear a chuir cor ina chinniúint. Ní raibh coinne ar bith aige go mbuailfeadh sé leis an bhfear seo. Féach mar a tharla …

“Mr. Clay Carter,” a strange male voice said.

“Speaking.”

“Mr Carter, my name is Max Pace. I’m a recruiter for law firms in Washington and New York. Your name has caught our attention, and I have two very attractive positions that might interest you. Could we have lunch today?”

Bhuel, ní call a rá, go gcuirfeadh Clay spéis i dtairiscint dá leithéid, nó ní raibh an post a bhí aige, le blianta, thar mholadh beirte, i gcomparáid leis na postanna a bhí ag dlíodoirí eile dá chomhaois.

Casadh ar a chéile iad, ar ball, agus ansin, fuair Clay amach, nach raibh post ar bith i gceist, agus nach raibh sa mhéid adúirt Max, ach dearg-bhreag, ach gheall sé dó ansin, nach n-inseodh sé aon bhréag eile dó, uaidh sin amach. Ach bíodh nach raibh aon phost á thairiscint aige, ag an am gcéanna, bhí gnó rúnda aige don dlíodóir, Clay Carter, gnó, agus dá ndéanfadh sé é, thuillfeadh se na milliúin dó. Féach mar a chuirtear sa scéal é……

“Six times four is twenty four million.”

“Add ten for the lawyer.”

“Ten million?”

“Yes, that’s the deal, Clay. Ten million for you.”

Níorbh aon phingneacha beaga a bhí á dtairiscint ag Max dó, ach céard a bhí le déanamh aige, leis an airgead sin a shaothrú?

Sin an áit a dtagann Tequila Watson isteach arís sa scéal. Dhealródh sé, gur tháinig Comhlacht mór Meiriceánach ar dhruga míorúilteach, Tarvan, druga a d’fhéadfadh duine a shaoradh, ó andúil i ndrugaí, taobh istigh de ráithe, geall leis. Faoi mar a tharlaíonn go minic áfach, bhí ceataí sa scéal, nó i gcás roinnt bheag de na daoine sin a saoradh ó smacht drugaí, ag an Tarvan iontach seo, bhuaileadh fonn nimhneach fola iad, agus ní shasódh tada iad, ach duine eicínt a mharú, gan chúis gan ábhar. Ba dhuine den chéatadán beag sin é Tequila Watson. Anois, ní call dom a rá, gur theastaigh ón gComhlacht sin, cos a bhualadh ar an scéal ar fad, agus chuige sin, bhíodar sásta na milliúin, a luadh thuas, a íoc le gaolta na ndaoine a maraíodh, ar choinníoll go mbeidís sásta dearmad glan a dhéanamh den scéal ar fad, uaidh sin amach. Sin an gnó a bheadh le déanamh ag Clay Carter, dá nglacfadh sé leis an bpost a rinne Max a thairiscint dó.

Ghlac Clay leis an bpost, agus d’éirigh sé láithreach as a phost in Oifig an Chosantóra Phoiblí, agus as cosaint Tequila Watson freisin, bhunaigh a chomhlacht dlí fhéin, agus chuaigh i mbun oibre. Ba ghearr go raibh sé ina mhilliúnaí, nó ní raibh mórán deacrachta ag baint le scéal an Tarvan úd a shocrú, nó ní raibh na daoine úd ag súil go bhfaighidís tada as an marú gan chúis a deineadh ar a ngaolta.

Gheall Max Pace do Clay, go dtabharfadh sé post eile dó, dá n-éireodh leis scéal an Tarvan a chur as radharc, taobh istigh de mhí. Comhlacht mór Meiriceánach eile a raibh druga dá gcuid, Dyloft, in úsáid, le tamall maith, agus lucht airtrítis an-bhuíoch de, as an bhfaoiseamh a fuair siad uaidh, ó phianta an ghalair uafásaigh sin.

With that Pace took a seat and slid a file across. “The drug is Dyloft, manufactured by Ackerman Labs. It’s a potent anti-inflammatory drug used by sufferers of acute arthritis……It has two problems: First, it’s made by a competitor of my clients; second, it’s been linked to the creation of small tumors in the bladder.

Rinne Clay scéal Tarvan a shocrú taobh istigh den ráithe, agus ansin, thug Max an post eile sin dó, post a shaothródh i bhfad Éireann níos mó airgead fós dó. Bhí an gnó sin chomh mór, agus chomh sochrach sin, go ndéanfadh só ollmhilliúnaí de Chlay, taobh istigh d’achar gearr. Ba é an plean nó dul i dteangmháil le lucht úsáidte Dyloft, agus ansin, na mílte sin, ar dhein Dyloft dochar dá lamhnáin, agus ansin, an dlí a chur ar Ackerman Labs, thar a gceann-san.

B’in é díreach mar a tharla. Rinne Clay na milliúin. Athraíodh a stíl bheatha, Cheannaigh seo, is cheannaigh siúd, agus d’fhás agus d’fhás a ghnó. D’fhostaigh se tuilleadh agus tuilleadh fos dliodóiri, agus in áit éirí as an gnó nuair a bhí a thar a sháith airgid carnaithe aige, is amhlaidh a d’éirigh sé níos santaí fós. Ach mar adeir teideal an phíosa seo, filleann an feall ar an bhfeallaire, agus is dócha gurbh é sin a tharla, i gcás Clay Carter. Ach caithfidh tú an leabhar fhéin a léamh, le taitneamh is pléisiúr iomlán a bhaint as an scéal, scéal a mhíníonn an ghné ait seo i gcleachtadh an dlí, sna Stáit, gné a léiríodh thall, go minic, ar na mallaibh, nuair a cuireadh an dlí ar chomhlachtaí móra, ar nós lucht déanta toitíní, agus a leithéid.

Is fiú go mór an leabhar seo a léamh, nó níl dabht ar domhan, ach go bhfuil scil na scéalaíochta fréamhaithe go smior na gcnámh san údar ildánach seo, John Grisham. Taitníonn a stíl go mór liom, agus ní fearr é sin ná a scil scéalaíochta, sea, agus a chumas cumadóireachta.

Go dtí an chéad uair eile……..Slán…….

**************

Peadar Bairéad.

**************

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Eachtraigh Duinn 36

From Virginia to Nebraska

I mBéal an Phobail

Peadar Bairéad

.

My Ántonia

by

Willa Cather

.

Ó Virginia go Nebraska

.

“Nach fánach an áit a bhfaighfeá breac”, faoi mar adeireadh an tseandream fadó, ach tharla, ar na mallaibh, go raibh mé ag cuartú i measc mo leabhar, agus tháinig mé ar an leabhar seo, “My Ántonia,” le Willa Cather. Dúisíodh fiosracht mhallaithe ionnam láithreach, ó tharla nár chuimhin liom tada faoin leabhar fhéin, nó faoina údar, ach oiread. Shocraigh mé láithreach, an leabhar sin a léamh, chomh luath is a gheobhainn an deis chuige, agus bíodh go raibh orm fanacht tamall, ar deireadh thiar, tháinig an lá, agus thosaigh mé ag léamh an leabhair seo.

Anois, caithfear a rá, i dtosach báire, nach inniu na inné a chonaic an leabhar seo solas an lae a chéaduair, mar cuireadh i gcló den chéad uair é sa bhliain 1918, agus ó tharla gur leabhar dírbheathaisnéiseach é, caithfidh go bhfuil muid ag cur síos ar Mheiriceá, faoi mar a bhí sí, le linn óige an údair, ó 1881 go dtí tús an chéad chogaidh domhanda, saol atá imithe as radharc orainn leis na cianta anois.

Feirm nua

Rugadh agus tógadh an t-údar, Willa Cather, i Virginia sa bhliain 1873, ach nuair a bhí Willa ocht mbliana d’aois, d’athraigh a muintir ón Stát sin Virginia, agus chuaigh chun cónaithe ar fheirm úr a athar i Nebraska. Thug an t-athrú céanna sin deis di, spléachadh a fháil ar an gcineál saoil a bhí á chaitheamh ag na himircigh, a tháinig chun na Stát ó Oirthear na hEorpa, an tráth sin, le cur fúthu, agus le saol nua a mhúnlú dóibh fhéin is dá gclann, i gCríoch nach raibh ceannsaithe fós ag saothar nó ag samhlaíocht an daonnaí. Tír fhiáin, neamhfhorbartha, scoite, a bhí inti, an tráth úd.

Ag fás suas i Nebraska

D’fhás an t-údar suas sa thimpeallacht sin, agus d’fhorbair an tír, céim ar chéim lei, agus nuair a bhí a céim bainte amach aice in Ollscoil Nebraska, chuaigh sí i dtosach le múinteoireacht, agus ansin le hiriseoireacht, ach faoin mbliain 1912, thréig sí an iriseoireacht freisin, lena dúthracht ar fad a dhíriú ar scríobh go lánaimseartha. Chuaigh a cáil mar scribhneoir i bhfad agus i ngearr, as a stíl, as a leagan amach, agus as a tuiscint ar fhás agus ar fhorbairt na Stát Aontaithe. Le linn di bheith ag fás aníos i Nebraska, chuir sí aithne ar Bhohéimeach mná, Annie Pavelka. D’fhás cairdeas eatarthu, cairdeas a mhair, agus ar ball, nuair a theastaigh ó Willa, an bhean sin, agus a gcairdeas a fhí isteach ina scéal dírbheathaisnéiseach, rinne sí í a athbhaisteadh mar Ántonia, (tá an bhéim ar an gcéad siolla, faoi mar a deintear le “An” san ainm Anthony, i mBéarla, agus fuaimitear an “i” faoi mar ba “í” na Gaeilge é) agus in áit í fhéin a tharraingt isteach sa scéal, mar scéalaí, chruthaigh sí carachtar fir, nó mar adeir sí fhéin, ba ó fhir a fuair sí chuile eolas faoi Ántonia. Jim Burden a bhaist sí ar an gcarachtar sin. Cuireadh Jim go Nebraska, chuig a dhaideo agus a mhamó, tar éis bhás a thuismitheoirí, agus gan ann ach deich mbliana d’aois ag an am.

Tír aduain

Cuireann Willa Cather síos ar Nebraska, faoi mar a chonacthas do Jim é. B’aisteach agus b’ait an tír í, dár leis. I ndáiríre, níor thír in aon chor í, ach áit a bhfeadfaí tír a dhéanamh aisti, ábhar tíre a bhí inti, dár leis. Cuireann sé síos ar fhostruchtúr na dúiche, ar na tithe bunúsacha a bhí ag daoine áirithe, go háirithe na daoine a tháinig go Meiriceá ó Oirthear na hEorpa. Bhí líon tí dá leithéid ina gcónaí cóngarach go leor do mhuintir Burden. B’as an Bhothéim dóibh agus “Shimerda” ba shloinne dóibh. Ba dhuine den chlann sin í Ántonia, cailín deas óg a bhí roinnt bheag blianta níos sine ná Jim Burden.

Bí ag caint ar áit iargúlta! bhí an áit sin, mar a raibh cónaí ar mhuintir Bhurden, níos iargúlta ná an taobh tíre inár fhás roinnt mhaith againne suas, nuair a bhí an aois seo caite ina stócach. Ní tithe a bhí ag cuid acu ach prochóga tochailte faoi thalamh, maraon le cupla seomra os cionn talaimh.

“Our neighbours lived in sod houses and dugouts – comfortable but not very roomy”

Ach, ba chomharsanúil an dream iad, dream a bhí réidh teacht i gcabhair ar a chéile, in am an ghátair.

D’fhás Jim suas, agus d’fhás Ántonia suas freisin, agus bheadh an léitheoir ag súil go n-éireodh siad mór le chéile, ach, bíodh go raibh snaidhm daingean caradais, eatarthu, agus bíodh go raibh an-mheas acu ar a chéile, ag an am gcéanna, níor éirigh le Cupid ga a chur i gcroí na beirte céanna sin.

Chuaigh Jim chun na hOllscoile, agus bhailigh an léann go tiubh. Chuaigh Ántonia amach in aimsir, agus scaradh an bheirt óna chéile. Ar ball, phós Ántonia, agus bhí lán-tí de pháistí aice, agus ag an am gcéanna, d’éirigh go cumasach le Jim, agus bhain post mór tábhachtach amach dó fhéin.

Cuairt ghearr!

Ansin, ar deireadh thiar, tháinig Jim ar chuairt ar Ántonia. Chuir Jim aithne ar a clann, agus chonacthas dó, go mba chlann dea-thógtha, dea-bhéasach, dea-iompair, a bhí iontu.

It was no wonder that her sons stood tall and straight. She was a rich mine of life, like the founders of early races.

B’in mar a chonacthas do Jim í, agus ní gá a rá, go raibh a chomh-mhaith de mheas ag Ántonia ar Jim. Ach d’fhágadar slán ag a chéile, agus chuile dhuine acu bródúil as an nduine eile, ach gheall Jim go bhfillfeadh sé arís, an bhliain dár gcionn, le saoire iascaireachta a chaitheamh le duine de chlann Ántonia. Fágtar an léitheoir ina staic ansin, ag smaoineamh ar an gcineál saoil a bhí i dtreis i Nebraska agus Willa Cather ag fás suas ann, ach ní smaoiníonn sé ar chríoch ar bith eile a chur ar scéal Jim agus Ántonia, nó sílim gur éirigh leis an údar a chur ina luí orainn, nach mar a shíltear a bhítear, go minic.

An-scéal, an-stíl, an-údar. Bain triall as, ní bheidh a chathú ort…………

Eachtraigh Duinn 36

Gaelscoil Osraí

ráithe, three months; cuireadh, invitation; a athbheochan, to revive; d’éirigh eatarthu, the fell out (quarrelled); meánaoiseach, mediaeval; murab ionann is, unlike; geansaí baile, homeknit jumper; Nach méanar dó? isn’t it happy for him?

.

I m B é a l a n P h o b a i l

.

Gaelscoil Osraí

Peadar Bairéad

.

Seachtain na Gaeilge 2005

.

Is beag rud is mó a thógann mo chroí, ná bheith suite síos i measc daoine óga, go háirithe, nuair is í an Ghaeilge a bhíonn idir chamáin acu, díreach faoi mar a tharla dom ar an Máirt, an 15ú Márta, 2005, i nGaelscoil Osraí anseo sa Chathair Álainn, nuair a tugadh cuireadh dom bheith ar an bhfód, ag a deich a chlog ar maidin, sa Ghaelscoil chéanna sin. Mar is dócha go bhféadfá a rá, go bhfuil mo shaol caite agamsa, ag gabháil don teanga chéanna sin, ó laethe m’óige i leith. Bhí an Ghaeilge thart ormsa agus mé ag fás suas in Iorras, i gContae Mhaigh Eo, blianta fada ó shoin anois. Ba mhór go deo againne an Ghaeilge chéanna, an t-am sin, agus theastaigh uainn an teanga a athbheochan, agus a chur á labhairt arís i measc mhuintir na tíre seo.

Young again

Ritheann línte Raifteirí liom, ar ócáid mar seo. Is cuimhin libh, gur fhág an file sin, a bhaile dhúchais i gContae Mhaigh Eo, agus go ndeachaigh sé ó dheas, ar deoraíocht, go Contae na Gaillimhe, nuair a d’éirigh idir é fhéin agus Frank Taffe, an Tiarna Talaimh áitiúil, ach chuile bhliain, ar theacht an Earraigh, thosaíodh sé ag smaoineamh ar dhul ar ais, ar chuairt, chuig a bhaile dhúchais fhéin, chuig Cill Aodáin, agus féach mar a chuir sé síos ar an tionchar a bheadh ag cuairt dá leithéid air….

Cill Aodáin an baile a bhfásann gach ní ann,

Tá sméara is sú craobh ann is meas ar gach sórt,

Is dá mbeinnse ’mo sheasamh i gceartlár mo dhaoine

D’imeodh an aois díom is bheinn arís óg.

In the Assembly Hall

Fáiltíodh romham go croíúil nuair a seoladh isteach i Halla an Tionóil mé, an mhaidin sin, nó bhí scoláirí na Gaelscoile uilig bailithe le chéile ansin, mar chuid de cheiliúradh Sheachtain na Gaeilge, agus le Coirn a bhronnadh, ar na daltaí a rinne an dul chun cinn ba mó, i rith na seachtaine roimhe sin. B’in an gnó faoi leith a bhí le déanamh agamsa, sé sin, na Coirn a bhronnadh. Ní call dom a rá, gur bhain mé ard-taitneamh as an ngnó agus as an ócáid sin.

Changed Times

Ó sea. Ach ag caint ar an óige……

Ó! a Thiarna! nach mór idir inné agus inniu! Nó bhí saol eile ar fad, i dtreis, nuair a bhí mise ag fás aníos, thiar in Iorras, i gContae Mhaigh Eo, blianta fada ó shoin anois. Saol meánaoiseach a bhí i réim, in ár measc, an tráth úd, murab ionann is an cineál saoil atá i dtreis sa lá atá inniu ann. Ní raibh raidió nó teilifís againn, nuachtáin nó greannáin, ríomhairí nó play stations, spástaisteal nó roicéid, ach nár chuma faoi na cúrsaí sin, i ndáiríre, nó mhaireamarna, go comharsanúil, carthannach, sásta, ar scáth a chéile, mar is dual do dhaoine a dhéanamh, agus faoi mar a dhein na glúnta a tháinig romhainne, le sinsearacht. Sin an cineál saoil a léirítear i leabhair cosúil le Peig Sayers agus Fiche Bliain ag Fás, agus tuilleadh, a dhéanann tochrais ar an gceirtlín céanna sin.

The New and the Old

Sea, agus i gcás éadaigh de, ní bhíodh tóir ar bith ar “Brand Names”, nó a leithéid d’éadaigh ghalánta spóirt, dá mbeadh fáil fiú, ar a leithéid, ag an am, agus fiú dá mbeadh, ní bheadh ar ár gcumasna iad a cheannacht. Ina n-áit, is amhlaidh a dhéanadh Mam geansaí a chniotáil dúinn, agus ar deireadh thiar, nach orainne a bhíodh an bród, agus geansaí nua baile dár gcuid fhéin againn! Bí ag caint ar éadaigh ghalánta! tabhair domsa an geansaí álainn, olla, cniotáilte ag mo Mham, bhíodh sé cosúil le brat a grá thart orm, le fuacht, fearthainn agus buaireamh an tsaoil fhiochmhair seo a choinneáil ó dhoras dom.

Ná ceapadh éinne anois, go bhfuilimse ag gearán toisc nach raibh deasa deasa shaol an lae inniu againne an tráth úd, mar ní mar sin atá, bhaineamar an oiread spóirt agus spraoi as a raibh againne, an tráth sin, is a bhaineann gasúir an lae inniu, as a bhfuil ar fáil acusan, sa lá atá inniu ann.

Encouragement

Bhí Gaeilge ag beagnach chuile dhuine ar an mbaile, agus ba uathusan a fuair mé, le huacht, an meas agus an cion, atá agam fós ar theanga agus ar litríocht na Gaeilge. Nach méanar do scolairi Ghaelscoil Osraí, mar a mbronntar Corn Ranga, chuile sheachtain, ar an ndalta is mo a dheanann dul chun cinn, ina rang, i rith na seachtaine sin. Spreagann a leithéid gasúir chun oibre, agus ní call go mbeadh éad ar dhuine ar bith, leis an té a bhuann Corn na seachtaine seo, nó nach bhfuil chuile sheans ann, gur airsean nó uirthisi, a bhronnfaí Corn na seachtaine seo chugainn. Molaim buaiteoirí na seachtaine áirithe sin, Seachtain na Gaeilge 2005, nó bhí de phribhléid agamsa na Coirn sin a bhronnadh orthusan. Nár laga Dia iad, agus gura seacht fearr a bhéas chuile mhac a’ pheata acu, bliain ó inniu.

A Memorable Occasion

Sea, ní baol go ndéanfaidh mise dearmad go luath ar an lá iontach sin ar iarradh ormsa bheith i láthair sa Ghaelscoil, le Coirn a bhronnadh, agus le cupla focal misnithe a labhairt le Tionól na Scoile sin, nó mar is eol do roinnt áirithe daoine, táimse ag dul ar chuairt chuig an Scoil chéanna sin ó bunaíodh í. I ndáiríre, ní raibh an scoil seolta ach ráithe, nuair a thug an Ardmháistreás, Gobnait Ní Choitir, cuireadh chun na scoile dom. Ghlac mé lena cuireadh agus caithfidh mé a admháil, go raibh ionadh an domhain orm, nuair a chonaic mé an líofacht do-chreidte sa Ghaeilge a bhí ag a daltaí, tar éis na ráithe sin. Sea, agus nach minic mo chuairt ar an Scoil sin, san idirlinn, agus mothaím i gcónaí go bhfuil gaol, nó ceangal speisialta, agam leis an Scoil seo, agus tugaim faoi deara freisin, go mbeadh sé deacair an fháilte chroíúil, dáiríreach, a chuirtear romhamsa ansin, a shárú, fiú thiar im áit dhúchais fhéin i gContae Mhaigh Eo!! Agus ní focal beag nó suarach é sin i dteanga ar bith.

Ó sea! agus chan na daltaí Amhrán Ghaelscoil Osraí dom freisin, Amhrán, a raibh sé de phribhléid agamsa a chumadh dóibh. Chan siad freisin, cupla véarsa as Cill Aodáin, agus Dóchas Linn Naomh Pádraig. Geallaimse dhuit é, gur thaitin mo chuairt ar an nGaelscoil go mór ar fad liom.

Eachtraigh Duinn 36

I mBéal an Phobail …An Buisead.

I mBéal an Phobail

Peadar Bairéad

Ceart nó Déirc?

Ag miogarnaigh cois na tine a bhí mé, tráthnóna an Bhuiséid, nuair a dúisíodh de phlimp mé. Duine éigin a bhí ag iarraidh an doras tosaigh s’againne a leagan, nó a bhriseadh, a cheap mé i dtosach, ach ar baillín, tuigeadh dom go raibh duine eicínt ag oibriú na ndoirne ar an ndoras céanna sin, agus é ag éileamh go ligfí isteach é.

D’éirigh mé, chomh sciobtha is a bhí i mo chnámha, agus rinne mé mo bhealach go dtí an doras tosaigh. D’oscail mé an doras, agus cé bheadh ina sheasamh ansin, ar lic an dorais, ach mo sheanchara, Séimí a’ Droichid. Thug mé faoi deara láithreach go raibh sé thar a bheith corraithe, nó bhí muc ar gach mala aige, agus chuile chosúlacht air, go raibh cuthach feirge air.

Séimí a’ Droichid

“Do chéad fáilte isteach, a Shéimí,” arsa mé fhéin go deas réidh leis, “gabh aníos ag an tine, agus cuir feoil ar an gcathaoir shúgáin sin ar thaobh na ciotóige ansin.”

“Thankee! thankee!” arsa mo Shéimí cóir, nó sin leagan cainte atá aige, ceann a phioc sé suas, tráth raibh sé ina náibhí, in Albain, blianta fada ó shoin.

“Aon scéal nua agat?” arsa mé fhéin leis, nuair a fuair mé suite go compórdach é ar bhruach an teallaigh, agus mé ag iarraidh fios fátha a scéil a mhealladh uaidh.

Buiséad!

“Buiséad a thugann siad air!” ar seisean “ Dearg-robáil! sin a thabharfainn fhéin air, nó céard tá déanta acu anois ach na Cártaí Leighis a bhaint díom fhéin is de Naipí bhocht s’againne”

B’éigean dó stopadh ansin, nó thug mé faoi deara, go raibh sé deargtha suas go dtí bun na gcluas, agus do bharúil? nach raibh braon fola lena shrón, an fear bocht. Fuair mé fhéin braoinín fuiscí dó, agus d’iarr air é a chaitheamh siar láithreach. Rinne, agus chonacthas dom, gur tháinig sé chuige fhéin roinnt, dá bharr.

“Ach a Shéimí, sin an cineál ruda a tharlaíonn, nuair a thagann cruaidh ar Aire Airgeadais, agus Buiséad á chur i dtoll a chéile aige.”

“Tuigim sin, agus bheinn fhéin sásta mo chion fhéin a íoc, chomh maith le fear, ach nach bhfuil a fhios agat, gur bronnadh na Cártaí céanna sin ar shaoránaigh na tire seo, ar shroichint na trí scór is a deich dóibh, agus de réir mar a thuig mise cúrsaí, níor dhéirc, nó “hand out” a bhí i gceist sa mhéid sin ach gur bronnadh orainn iad, mar cheart, ceart a thuillfeadh chuile shaoránach, dá n-éireodh leis, nó lei, an aois oirirc sin a shroichint, díreach faoi mar a bhronntar an Seic sin an Uachtaráin, orthu siúd, a shroicheann an céad, bail ó Dhia orthu!”

Ní buan iad geallúintí poilitíochta!

“D’fhéadfadh cuid den cheart a bheith agat sa mhéid sin, ach nach bhfuil a fhios agat fhéin, nach ró-bhuan iad geallúintí poilitíochta”

“Admhaím go bhfuil an fhírinne ghlan agat sa mhéid sin, ach má ligtear don Rialtas an ceart sin a bhaint de shaoránach ar bith, bhuel, an bhfuil ar a gcumas ansin cearta eile a bhaint dínn, freisin? Bronnadh an ceart sin orainn, seacht mbliana ó shoin, agus anois, tá siad meáite ar na cearta céanna a bhaint dínn agus a chealú. An bhfuil a leithéid de chéapar ceart, cóir, nó feiliúnach?”

“Déarfainn go dtuigtear don Rialtas go bhfuil an ceart sin acu.”

“Má tá an ceart sin acu, bhuel, go bhfóire Dia orainn uilig, agus féach anseo anois. Tá mo Chárta Leighis fhéin sa tiachóg seo agam. Breathnaigh air anois, agus inis dom, céard a deirtear ar an gCárta céanna sin?”

Valid until 2020?

“Ó! sea, feicim anseo go ndeirtear go bhfuil an Cárta seo “Valid” go dtí an bhliain 2020, agus ar chúl an Charta, deirtear, gur féidir leis an HSE an Cárta a athrú, nó a chealú, dá n-athródh cúrsaí an té ar leis é.”

“Bhuel, nach bhfuil lán béil ráite acu sa mhéid sin. Tá sé “Valid” go ceann dhá bhliain déag eile, agus is féidir é a chealú, má athraíonn cúrsaí an té ar leis an Cárta. Níl tada ansin faoin gCárta a chealú ar chúinsí ar bith eile. Nach bhfuil chuile chosúlacht ar an scéal, gur roghnaíodh na seandaoine le híoc as dearmaid lucht na sparán teann, toisc, is dócha, nár tuigeadh go mbeadh ar a gcumas tada a dhéanamh faoi, agus bhí an ceart acu sa mhéid sin, ach chonacthas don phobal, frí chéile, nár chóir leatrom dá leithéid a dhéanamh orthu siúd, a chaith a laethe, ag saothrú don Stát, ag íoc cánach, ag tógáil clainne, agus ag coimhlíonadh dualgaisí an tsaoránaigh chóir.

Ní bheathaíonn na briathra na bráithre!

Ach, feach! Ní haon mhaith bheith ag caint agus an anachain déanta! Tá sé chomh maith domsa dul abhaile, nó tá Naipí s’againne an-chorraithe faoin ábhar céanna seo, an créatúr, nó tá Cárta Leighis aicise freisin. Ach, go raibh maith agat as éisteacht liom, nó feictear dhom anois, go bhfuil ualach trom scaoilte agam díom, tar éis an méid sin cainte a chur díom. Oíche mhaith agat anois!”

“Slán abhaile” a chuir mé fhéin ina dhiaidh, agus é ag cur an doras amach de le luas lasrach.

Ach ba chóir dom a rá, gur fhág sé ábhar machtnaimh agamsa, a choinneoidh ar mo mharana mé go ceann scathaimh, ach go háirithe, nó nach duine den dream sin mise freisin!

  

.

Eachtraigh Duinn 36

I mBéal an Phobail Christ the Lord…Road to Cana

I mBéal an Phobail

Peadar Bairéad

Christ the Lord

The Road to Cana

by

Anne Rice

Leabhar ar leith

Leabhar an-neamhghnách atá idir chamáin againn an tseachtain seo, nó is annamh a thagann duine trasna ar leabhar a dhéanann teideal mar seo a láimhseáil ar bhealach macánta, dáiríreach. Ach éiríonn leis an údar seo, Ann Rice, é sin a dhéanamh go seoigh, agus ag an am gcéanna, éiríonn lei scéal corraitheach a leagan os ár gcomhair. Ach ní hé seo an chéad leabhar corraitheach a chuir sí ar fáil dúinn, nó smaoiníonn duine ar theidil mhór-ráchairte eile a shil óna peann, leabhair cosúil le, Out of Egypt; The Feast of All Saints; Cry to Heaven; agus Called out of Darkness, leabhar a bhfuiltear meáite ar é a chur i gcló i Samhain na bliana seo, 2009. I gCeanada a rugadh í, agus tá cónaí uirthi anois i ríocht úd na gréine, Calafóirnia.

Féach mar a chuireann sí tús lena scéal………..

“Who is Christ the Lord?

Angels sang at his birth. Magi from the East brought gifts: gold, frankincense, and myrrh. …

In the Temple an old man gathered the babe in his arms….…A light for revelation to the Gentiles and glory for your people Israel.”

Mac an tSiúinéara

Arbh fhéidir go mba shiúinéir i Nasair é Críost an Tiarna? Fear a raibh triocha bliain bailithe aige faoin am seo, agus fear a raibh lán an mhála de scéalta ag dul timpeall faoina bhreith, faoi na haoirí, faoi na Ríthe ar chuairt, sea agus céad scéal eile chomh do-chreidte leo sin, ach nach raibh triocha bliain imithe isteach i muileann an ama ó ré na scéalta sin, agus cad a tharla i rith na mblianta sin, le tuar a chur faoin tairngreacht, mar adéarfá?

Faic na ngrásta!

Ach sa scéal seo, tagann Íosa fhéin os ár gcomhair amach, agus déanann seisean a scéal fhéin a chur in ár láthair. Tuigtear dó, gurb é a dhán an dán ar labhair na fáithe faoi, fadó, ach an raibh a fhios sin uilig ag an Íosa seo ‘gainne, an siúinéir ó Nasair. Bhuel! Feach mar a chuir sé fhéin é…

“Yes. I know it’s possible. I am Christ the Lord. I know. What I must know, I know. And what I must learn, I learn.”

B’fhéidir go raibh dearmad déanta ag an gcosmhuintir ar na tarlúintí neamhaí, a thit mar chith glóire aimsir a bhreithe. Ní raibh dearmad ar bith déanta ag Íosa fhéin, nó ag “Yeshua” faoi mar a thugtar air sa leabhar seo. Nár shiúinéir é cosúil leis na siúinéirí eile a bhí ag obair in éineacht leis? Nár mhair sé in éineacht leo, agus nár ith sé, agus nár ól sé, faoi mar a rinne chuile dhuine thart air? Ach, bhí a fhios ag “Yeshua” fhéin go raibh dán faoi leith i ndán dó.

Tráth Pósta Tagtha

Ni mar sin a bhí i gcás a dhearthár áfach, nó tuigeadh dá dheartháir Séamas go mba óigfhear, cosúil le haon óigfhear eile é, agus go raibh sé thar am aige corraí amach, faoi mar ba chóir d’fhear dá aois a dhéanamh, ach tuigeadh do “Yeshua” nach raibh a leithéid i ndán dó. Ach, tá chuile chosúlacht ar an scéal, gur thuig na daoine a mhair timpeall air, nár dhuine mar dhaoine eile a bhí ann.

Ach ó tharla gurb é “Yeshua” fhéin atá ag insint a scéil dúinn anseo, déanann an t-údar chuile iarracht ar an gceangal idir a dhaonnacht agus a dhiagacht a thuiscint. Cinnte ba dhuine daonna é, cosúil le chuile dhuine eile de chlann Éabha, ach ag an am gcéanna, ba Dhia é, an dara pearsa den Tríonóid Naofa. Anois, ar tháinig an dá bheith sin salach ar a chéile am ar bith, agus conas a d’éirigh leis an duine daonna saol iomlán daonna a mhaireachtaint, gan cur isteach ar bith, am ar bith, óna dhiagacht. Bhuel, sin an fhadhb, agus déanann an t-údar chuile iarracht ar an bhfadhb sin a scaoileadh dúinn.

Daonnacht agus Diagacht

Anois, níl fúmsa an rún ar fad a scaoileadh dhaoibh anseo, nó, chuige sin, caithfidh sibh fhéin an leabhar a fháil, agus a léamh, ach féach ar an bpíosa seo, agus tabhair faoi deara, mar a léiríonn sé fadhb an údair agus í ag iarraidh breathnú isteach i gcroí an scéil, tar éis do “Yeshua” daichead lá a chaitheamh ar a mharana sa bhfásach…

“I lay in a heap as the sand blew over me. And the voice of the Lord was not in the wind; and it was not in the sand; and it was not in the sun; and it was not in the stars.

It was inside me.

I’d always known who I really was. I was God. And I’d chosen not to know it. Well, now I knew just what it meant to be the man who knew he was God.”

Anois, mar bhuille scoir, ba cheart dom a rá anseo, nach dírbheathaisnéis iomlán “Yeshua” atá idir chamáin ag an údar sa scéal seo. Ní hea in aon chor, nó i ndáiríre, níl i gceist sa leabhar seo ach tréimhse ghearr ina shaol, thart ar a thriochadú bliain, nuair a bhí coire na Tíre Naofa ag fiuchadh go tréan, tráth a raibh na Giúdaigh ag súil le fuascailt ó smacht na Rómhánach.

Bealach na Croise

Ag an nóiméad cinniúnach sin, bhí daoine ann, a raibh súil acu, gurb é an “Yeshua” sin a sheolfadh chun a saoirse iad, thar bhóthar anacair an chlaidhimh, ach níorbh é sin an druma a chuala “Yeshua” cóir, agus tar éis do dul ar oilithreacht chun na háite a raibh Eoin Baiste i mbun a mhisin fhéin, agus tar éis a bhaiste faoi láimh Eoin, Agus ansin, i ndiaidh dó seal a chaitheamh sa bhfásach ar a mharana, agus cathuithe an diabhail fhéin a chur de, tuigeadh dó go raibh misean Diaga le coimhlíonadh aige ina bhealach fhéin, agus go raibh an t-am tagtha le tabhairt faoin misean sin a chur i gcrích. Ach caithfidh tú an leabhar fhéin a léamh le fios fátha gach scéil, agus gach eachtra, fan an bhealaigh sin, a thuiscint.

Leabhar neamhghnách, spreagúil, suimiúil, corraitheach.

Súil agam go mbainfidh tú taitneamh agus tairbhe as.

  

gaGaeilge