le Peter Barrett | 2017/04/04 | Gan Chatagóir
Icon a tháinig go hÉirinn
Peadar Bairéad
Dealbha
Thug mé cuairt ar Mhá Nuat ar na mallaibh, agus ó tharla go raibh cuireadh faighte agam ó mhuintir “CEIST” (Catholic Education an Irish Schools Trust) glaoch isteach chucu, am ar bith a tharlódh sa chomharsanacht sin mé, le go bhfeicfinn an ‘Dealbh’, nó an Icon speisialta, atá acu ina n-oifigí ansin, faoi láthair. Bhuel, caithfidh mé a rá leat, gur mhúscail a gcuireadh fiosracht an chait ionnam fhéin, agus shocraigh mé láithreach ar bhualadh isteach chucu, le spléachadh a fháil ar an nDealbh speisialta sin. Anois, is dócha gur cheart dom a mhíniú i dtosach nach gnáth-dhealbh atá i gceist anseo, ní hea muis! Is é atá idir chamáin agam anseo nó “Icon”. “Icon” den chineál a bhí, agus atá fós, coitianta i measc na nEaglaisí Ceartchreidmheacha, ach go háirithe.
“Icons”
Agus ag caint ar na dealbha oirthearacha seo, nach fada óna leithéid a rugadh agus a tógadh mise? D’fhéadfainn a rá, nár chuala mé trácht orthu, nó teacht tharstu, agus mé ag fás aníos in Iorras na nIontas fadó. Cinnte, bhí dealbha flúirseach go maith sa Séipéal s’againne ar an nGeata Mór, ach gnáthdhealbha ba ea iad, sa mhéid go mba dhealbha tríthoiseacha a bhí iontu, dealbha a sheas os ár gcomhair amach ansin faoi mar ba dhaoine daonna iad. Ar ball áfach, nuair a tharla go raibh léann an tsagairt á chur ormsa sa Chliarscoil, chuala mé tagairt á dhéanamh ansin do na dealbha speisialta seo, a raibh Eaglaisí an Oirthir an-cheanúil orthu, agus tuigeadh domsa, go mba dhealbha déthoiseacha a bhí iontusan, agus go rabhthas tugtha dá leithéid de dhealbha, toisc gur tuigeadh dóibh, go raibh dealbha tríthoiseacha crosta orthu ag an mbac a cuireadh ar íomhánna greanta sa Dara hAithne sa mBíobla fhéin.
Ná déanaigí sibhse íomhánna greanta….
“Thou shall not make unto thee any graven image….. ”
Tá chuile chosúlacht ar an scéal gur chloígh na Giúdaigh leis an Aithne sin, agus glacadh go forleathan leis freisin, i measc na gCeartchreidmheach, mar i gcás na gCeartchreidmheach, dhealródh sé go raibh siadsan sásta nach raibh an “Icon” i gcoinne fhorálacha na hAithne sin.
Is amhlaidh a scríobhadh na hIcoin
Ach caithfear a chur san áireamh anois, go raibh rialacha daingne, dochta, ag gabháil le déanamh na ndealbh céanna sin, sa chaoi nach raibh clú, nó cáil faoi leith, le gnóthú ag an té a dhéanfadh “Icon” dá leithéid a “scríobh”, mar b’in an téarma a d’úsáid siad, i gcás a ndearadh nó a gcumadh. Sea, agus caithfidh mé a admháil anois, go ndeachaigh an “Icon” seo lucht ‘Ceiste’ i bhfeidhm orm fhéin ar bhealach nach ndéanfadh dealbh tríthoiseach, bfhéidir. Mar, ó tharla gurbh a scríobh a rinne an té a chum, tuigeadh domsa go raibh de dhualgas ormsa, mar sin, an “Icon” sin a “léamh”, agus ar an mbealach sin, bhí orm staidéar grinn a dhéanamh air, ó thaobh dathanna, cuma, dearadh, teachtaireacht agus múineadh.
Ó na Flaithis anuas
Anois, tuigeadh ó thus, go raibh gné eicínt osnádúrtha ag baint leis an “Icon” sa mhéid gur tuigeadh, nár lámh daonna amháin a dhear, a chéaduair, ach gur tháinig roinnt áirithe díobh chugainn, faoi mar a tháinig íomhá aghaidh Íosa chugainn, ar an dtuáille a thug Veronica dó, agus é ar a shlí chun a chéasta, agus nár dhein déantóirí na “nIcon” ach na saothair úd a chóipeáil, nó a athscríobh, faoi mar adeiridís fhéin faoina saothar, cosúil, ar bhealach, leis an gcaoi a scríobh scríbhneoirí na Scrioptúr a saothar fhéin, agus iad faoi anáil an Fhir Thuas. An Dealbh, a thuilleann an cháil, in áit an té a dhear, nó a dhein. Feictear domsa freisin, go ndéanann na dealbha déthoiseacha seo an croí agus an t-anam a bhogadh i dtreo an spioraid agus an chreidimh, áit a dtéann na dealbha tríthoiseacha i bhfeidhm níos mó ar na céadfaí.
Cairde ar an bhfód
Ach, le hiompó ar an “Icon” iontach sin a leagadh os mo chomhair in Oifigí “Cheist”, i bPairc Thioncail Mhá Nuat an lá sin, ba cheart dom i dtosach, na daoine a bhí ar an bhfód, in éineacht liom, a chur in aithne dhaoibh. Bhí Anne Kelleher, Ned Prendergast, Lloyd Bracken, agus m’iníon fhéin, Carol Ann ansin, agus b’in iad na daoine a chuir ar an eolas mé i dtaobh an Icon speisialta seo.
Tar éis dúinn ár gcaint agus ár gcomhrá a dhéanamh, tógadh an “Icon” isteach, agus leagadh os mo chomhair amach é, le deis a thabhairt dom spléachadh maith a fháil air. Rinne mé sin, agus mar adúirt mé thuas, chuaigh an “Icon” seo i bhfeidhm go mór orm. Míníodh dom, gurbh í Rosaleen Hogan, ball de Shiúracha na Trócaire, a scríobh agus a dhear an “Icon” seo…“The Pantocrator” a thugtar ar a leithéid seo “d’Icon”, ainm a chiallaiíonn..An Tiarna Uilechomhachtach, nó is pictiúr dár Slánaitheoir, Íosa Críost atá le feiceáil againn san Icon seo. Chaith an scríbhneoir bunús bliana i mbun an ghnó dhiaganta seo.
Anois, mar a mhínigh mé thuas, ní raibh an oiread sin scile agamsa sna cúrsaí seo, ach ag an am gcéanna, tuigeadh dom gur chorraigh an “Icon” mé ar bhealach a mhúscail m’anam agus mo spiorad ar dhóigh a shásaigh easpa, nó folús eicínt, a bhí sa chroí istigh ionnam. Míníodh dom, go raibh rudaí éagsúla le léamh san “Icon”. Na dathanna, mar shampla. Dúradh liom, go raibh an dath dearg le craiceann an tSlánaitheora, rud a chiallaigh a Dhiagacht, agus ansin, taobh amuigh de sin, bhí clóca uaithne, agus dúradh liom, go dtángthas ar an ndath sin, trí ábhairín den bhuí a mheascadh ar an ngorm. Is don saol seo a dhéanann an meascán sin tagairt.
Léigh na méireanna
Breathnaigh ansin ar na lámha. Tá an lámh dheas ardaithe ar mhodh óráideach, agus tuigtear go ndéanann na méaranna ráiteas adeir go bhfuil an Slánaitheoir fhéin dár múineadh, nó deir na saoithe linn, go bhfuil na litreacha IC XC le léamh as leagan amach, agus cuma, na méireanna sin. Tá leabhar an Bhriathair i ngreim na láimhe clé aige. An Briathar fhéin ag craoibhscaoileadh an Bhriathair don Saol Mór, dár dteagasc agus dár múineadh atá sé.
I gcás na súl, tuigtear go bhfuil ceann acu ag féachaint díreach amach orainn agus an ceann eile ag breathnú tharainn amach ar an saol frí chéile. Tá na cluasa dírithe orainn freisin, nó cluasa le héisteacht is ea iad. Tá an muinéal níos téagartha ná mar a cheapfá, agus séard atá le léamh againn as sin nó, go bhfuil sé amhlaidh, sa chaoi go mbeadh ar a chumas an Briathar a fhógairt go líofa, agus a chraoibhscaoileadh, ó cheann ceann na cruinne.
Tá fáinne na naofachta thart ar a cheann, agus imlíne na croise, le tabhairt faoi deara, taobh istigh den bhfáinne céanna sin. Tá na litreacha, IC XC, le tabhairt faoi deara ag barr an “Icon”, litreacha a chiallaíonn “Íosa Críost”. Ciallaíonn na litreacha atá ar an gcrois fhéin “an tÉ atá”, agus sin Dia fhéin, dár ndóigh, rud a chuireann Diagacht Chríost i dtuiscint dúinn.
Fuinneoga na bhFlaitheas
Sea, agus nár dhúirt duine eicínt go raibh na dealbha déthoiseacha seo cosúil le fuinneoga na bhFlaitheas, agus nuair a dhírionn an Críostaí a aire ar “Icon”, ní leis an bpictiúr a adhradh atá sé, ach le dul i dteangmháil leis an té a léirítear san “Icon”, agus é anois páirteach i nGlóir na bhFlaitheas.
Sílim gur chuala mé duine eicínt ag rá, go rabhthas ag smaoineamh ar an “Icon” seo a thabhairt ar chuairt chuig ionaid áirithe ar fud na tíre. Nach corraitheach an smaoineamh é, agus is cinnte nach dtiocfadh as cuairt dá leithéid ach maitheas agus tairbhe…………….
le Peter Barrett | 2017/04/04 | Gan Chatagóir
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
(This week we take a look at the Referenda results)
.
Margadh Déanta!
Bhail! Tá na vótaí caite, an comhaireamh déanta, an toradh foilsithe, agus an rácáil agus an cáineadh tosaithe cheana féin. Ach le tús a chur leis an bpíosa seo, ba chóir dom a rá, i dtosach báire, gur vótáil mé fhéin TÁ, ach sin ráite agam, glacaim go hiomlán le breith na vótóirí, mar tá sé soiléir anois, go bhfuil tromlach vótóirí na tíre seo i bhfábhar an tSeanaid a choinneáil mar chuid substainteach d’Oireachtas na tíre seo, agus dá bharr sin, caithfear glacadh leis, go mbeidh Seanad Éireann linn agus muid ar ár mbealach isteach sa dara chéad dár saoirse pholaitíochta. Chloisfeá daoine ag maíomh nár ghlac móramh dár vótóirí leis an dtairiscint faoin tSeanad, sa Reifreann, toisc nár chaith vóta sa Reifreann céanna sin ach thart ar dhaichead faoin gcéad dár vótóirí, ach níl sa dhearcadh sin ach féinmhealladh, nó an té nach gcaitheann vóta i Reifreann, admhaíonn sé os ard, tríd an ngníomh céanna sin, go bhfuil sé sásta glacadh go hiomlán le breith an mhóramh sa Reifreann sin. Fágann sin go bhfuil móramh mór dár vótóirí sásta Seanad Éireann a choinneáil mar chuid de throscán Oireachtas na tíre seo.
Dul Amú?
Is dócha gur chuala tú daoine eile ag maíomh gur thrí mhíthuiscint a vótáil roinnt mhaith daoine, NÍL, don tairiscint faoin tSeanad, toisc gur tuigeadh dóibh, go raibh said ag maíomh trína vóta, NÍL, nach raibh siad sásta Seanad Éireann a choinneáil. Anois, bhead meáchan eicínt ag gabháil leis an dearcadh sin mura mbeadh os a gcomhair ach páipéar vótála amháin, ach sa chás áirithe seo, tharla go raibh vóta eile le caitheamh acu freisin, agus b’in an vóta faoi bhunú Chúirt Nua Achomhairc. I gcás na tairiscinte sin áfach, ghlac na vótóirí leis, le móramh maith mór. Mar sin, bheadh sé deacair a mhaíomh go raibh dul amú orthu sa chéad vóta, ach go raibh siad tagtha ar a gciall arís don dara vóta!
Leadóg don Rialtas
Bhí daoine eile ag maíomh go mba vóta i gcoinne an Rialtais a bhí i gceist sa toradh céanna sin, mar gur theastaigh ó na vótóirí leadóg a thabhairt don Taoiseach, agus don Rialtas, le fios a mbéas a mhúineadh dóibh, agus ag an am gcéanna, ag tabhairt foláireamh dóibh go mbeadh súil ghéar á choinneáil feasta acusan ar chuile rud a dhéanfaidís, agus ar chuile rud a déarfaidís, agus mura dtiocfaidís ar a gciall san idirlinn, go dtabharfaí bata agus bóthar dóibh, sa chéad Olltoghchán eile. Bheadh duine sásta glacadh leis an dtairiscint sin, dá mbeadh móramh mór de na vótóirí sásta teacht amach agus vóta a chaitheamh, ach ó tharla go raibh móramh mór díobh sásta suí ar a dtóin, in áit vóta a chaitheamh, titeann an tóin ar fad as an argóint chéanna sin.
Stoitheadh, nó…..
Tuige mar sin ar diúltaiodh do thairiscint an Rialtais?
Toisc go mbíonn leisce ar ár vótóirí alt nó abairt den mBunreacht s’againne a chaitheamh i dtraipisí, agus nuair a chuireann tú le sin an móramh úd a fhanann ar an gclaí, feicfidh tú chomh deacair is atá sé alt a bhaint as an mBunreacht. Dá mbeadh an Rialtas i ndáiríre faoi stoitheadh an tSeanaid as an mBunreacht, ba chóir dóibh chuile dhícheall a dhéanamh leis na vótóirí ar an gclaí a mhealladh chun gnímh.
B’fhéidir go ndéarfadh duine ansin, tuige ar ghlac siad leis an dtairiscint faoin gCúirt Achomhairc, má sea ?
Bhuel! sa chás sin ní rabhthas ag stoitheadh ach ag cur leis an mBunreacht. Bó de dhath eile ar fad!!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
le Peter Barrett | 2017/04/04 | Gan Chatagóir
.
Scéal Corraitheach
.
61 Hours……………….Céadchló…………….2010
by
Lee Child………………………………………..€18.85
.
Peadar Bairéad
Céadchló i 2010
Le déanaí a tháinig mé ar an saothar seo le Lee Child, leabhar ar cuireadh an chéadchló air i mbliain seo ár dTiarna, 2010. Bíodh gur chuala mé trácht ar an údar seo cheana, ba é seo an chéad leabhar dá chuid a léigh mé, agus geallaimse dhuit é, gur bhain mé sásamh, agus dhá shásamh as.
Bíodh gur sa Bhreatain a rugadh is a tógadh an t-údar seo, thug sé fhéin, agus a mhuirín, na Stáit Aontaithe orthu fhéin, nuair a chaill sé a phost i dtionscail na teilifíse sa Bhreatain. Faoi láthair, tá cónaí air san Úll Mór fhéin. Téann an carachtar, Jack Reacher, trína chuid úrscéalta uilig, mar shnáithe trí bhraisléad, a gceangal, agus a n-aontú, ina n-aonad taitneamhach, corraitheach, litríochta. Ach, le filleadh ar an scéal……
Tús Maith
Féach ar an dtús iontach a chuireann sé lena scéal, tús a mhúsclaíonn fiosracht diabhalta ionainn le teacht ar fhios fátha gach scéil. Seo mar a chuireann an t-údar fhéin é……..
“Five minutes to three in the afternoon. Exactly sixty one hours before it happened.”
Céard é go díreach a tharlódh i gcionn na haimisre sin? Agus cén fáth a dtugann sé an t-am áirithe sin, cúig neomat chun a trí san iarnóin, dúinn? Bhuel, bhí dlíodóir ar a shlí, ag an am sin, go dtí priosún áirithe, le priosúnach a chur faoi agallamh, nó bhí eolas éigin le bailiú aige ón bpriosúnach céanna sin. Rinne sé a raibh le déanamh aige, agus ansin, agus é ar a bhealach ar ais ón bpriosún, tharla, fan na slí, gur chaill sé smacht ar a ghluaisteán, agus ag an am áirithe sin, bhí bus ag teacht chuige ón dtaobh eile de dhroichead sioctha, agus cé gur éirigh leis an dlíodóir an gluaisteán a shrianadh, agus a thabhairt ar ais faoina smacht arís, ar an drochuair, níor éirigh le tiománaí an bhus an cleas céanna a dhéanamh, agus ba é deireadh an scéil é, nó gur fágadh an bus sáinnithe i ndíg ar thaobh an bhóthair, agus bolg an bhus ina luí ar thaobh shioctha an bhóthair. Theip ar an dtiománaí é a thiomáint chun tosaigh, nó ar gcúl.
Seilg na Seanóirí
Seandaoine ag dul ar thuras a bhí ar bord an bhus, agus lena gcois sin, bhí paisnéir óigeanta ina bhfochair….
“The odd passenger out was a man at least thirty years younger than the youngest of the others. He was sitting alone three rows behind the last of the seniors.”
Tar éis dóibh an cás a scrúdu, tugadh le fios dóibh, nárbh fhéidir leo an bus a chur ar an mbóthar arís, agus tharla, ag an am seo, go raibh siad thart ar scór míle ó Bolton, an baile beag tuaithe ba ghaire dhóibh, i Dakota Theas. Anois, tharla freisin, go raibh foirgneamh ait, scoite, thart ar chúig mhíle níos sia isteach sa bhfásach. Bhí fadhb póilínithe sa treis, sa dúiche sin, ag an am, agus tharla go raibh bean so-ghortaithe faoi gharda, de ló, is d’oíche, sa mbaile tuaithe sin. Tuige? A déarfadh duine, b’fhéidir.
Na mílte fada uatha, míle seacht gcéad míle ó dheas, thíos i gCathair Mheicsiceo, bhí coirpeach déanta i mbun pleananna a bhí dírithe ar Bholton, i Dakota Theas, agus b’eisean a bhí taobh thiar den trioblóid go léir.
Reacher and Driver combine
Bhail, rinne tiománaí an bhus agus an paisnéir óigeanta sin, Reacher, teangmháil leis an saol mór amuigh, agus iad ar thóir cabhrach, nó tuig siad go raibh an tír ar fad thart orthu faoi bhrat sneachta, agus é chomh fuar sin, go mbainfeadh sé an tsrón anuas díot. Ar deireadh thiar, d’éirigh leo síob a eagrú do lucht an bhus, chomh fada le baile Bholton, agus ansin, casadh na póilíní áitiúla leo, agus shocraigh Reacher ar dhul i gcomhar leo, lena bhfadhb póilíneachta a scaoileadh. Ghlac sé air fhéin an bhean úd a bhí faoi gharda a chosaint, nó bhí traenáil chuige sin air, mar bhí blianta fada caite aige i mbun Oifige póilíneachta, rud a d’fhág go raibh chuile eolas riachtanach, ar bharr a mhéire aige, le gnó dá leithéid a dhéanamh.
Agus bíodh go raibh fórsa ollmhór póilíní acu i mBolton, ag an am gcéanna, bhí ar chumas na gcoirpeach an bhearna a bhaint díobh, chuile bhabhta. Bhí sé soiléir do Reacher, go raibh poll ar an teach, agus rinne sé chuile iarracht ar theacht ar an bpóilín a bhí i bpóca an Mheicsicigh úd.
Plean an Mheicsicigh ?
Thart ar an gcreatlach sin a chrochann an t-údar an scéal corraitheach, lán-teannais, seo. Ar éirigh le Reacher cúl a chur le pleananna an Mheicsicigh úd? Céard a bhí folaithe sa bhfoirgneamh sin a bhí thart ar chúig mhíle ó bhaile Bholton? Ar éirigh leis an Meicsiceach a phleananna a chur i gcrích?
Bhail, le teacht ar an eolas sin uilig, caithfidh tú an leabhar seo a fháil, is a léamh, agus más duine thú, a chuireann spéis i scéal dá leithéid, tá mé cinnte go mbainfidh tú taitneamh, is toit, as an leabhar seo le Lee Child.
Ní gá a rá, go bhfuil casadh aisteach in eireaball an scéil seo, ach im thuairimse, is casadh inchreidthe é, agus casadh a chuireann go mór le scleondar an scéil.
Súil agam go mbainfidh tú taitneamh as……..
.
.
.
.
le Peter Barrett | 2017/04/04 | Gan Chatagóir
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
Ar do Rothar leat!
Scríobh mé sa cholún seo, píosa ó shin, faoi chúrsaí taistil, faoi theorainn luais, faoi thimpealláin, agus mar fho-nóta leis an alt sin, faoi lánaí rothar, atá ag fás mar fhás aon oíche ar fud na tíre, ag an am seo, agus má tharlaíonn gur chuimhin leat ar scríobh mé faoi na lánaí rothar céanna sin, cheana, tuigfidh tú, nach raibh mórán measa agam ar an dtionscnamh céanna sin.
’Tuige?
’Tuige? adéarfadh duine, b’fhéidir.
Bhuel, chuile thuige. Ach ar an gcéad dul síos, déarfadh bunús na ndaoine nach bhfuil dóthain spáis ar ár mbóithre lena leithéid a dhéanamh, agus caithfidh mé a admháil go bhfaca mé fhéin lánaí rothar leagtha amach ar bhóithre cúnga, thuas i gContae Chill Dara, agus ba é mo bhreithiúnas fhéin nó go mb’amhlaidh a chuir siad le baol ar na bóithre sin. Bheadh cinneadh dá leithéid ceart go leor, dá mbeadh bóithre breátha leathana againn, agus ualach asail de spás againn le bheith ag bronnadh roinnt luachmhar de ar ár rothaithe.
Ach, mura bhfuil tú sásta lána a chur in áirithe don rothaí, céard tá ar intinn agat, leis an gcréatúr céanna sin a thabhairt slán, agus é ag iarraidh a bhealach a dhéanamh trí thranglam tráchta ár mbóithre?
Níl tada ar intinn agam le sin a thabhairt i gcrích, nó táimse den tuairim, gur feithicil é an rothar, ar chomhchéim leis an ngluaisteán, nó leis an leoraí, nó leis an mbus fiú, agus tá na cearta céanna aige ar ár mbóithre, agus é de dhualgas ar chuile thiománaí eile, bíodh sé i mbun rothair, nó gluaisteáin, nó feithicle ar bith eile, tá de dhualgas air, féachaint chuige, nach sáraíonn sé cearta an rothaí, agus é amuigh ar ár mbóithre.
Dofheicthe!
Tá rud eile i gceist freisin, má bhreathnaíonn tú ar bhóthar marcáilte, agus áit faoi leith curtha in áirithe ann don rothaí, istigh ina lána cúng fhéin. Tá go breá, ach céard a tharlaíonn, nuair a thagann an lána sin chomh fada le timpeallán, nó crosaire? Éiríonn sé do-fheicthe! Cá bhfuil spás an rothaí sa chás sin? Nach bhfuil orainn uilig dul ar ais go dtí an tsean-ré, nuair a bhí an ceart céanna ag an rothaí, is a bhí ag chuile dhuine eile, ag baint úsáide as an mbóthar. I ndáiríre, nach gcaithfear an cheist a chur. An sábháiltede an rothaí an lána rothar nua seo, in aon chor? Caithfidh mé a rá, nach bhfuilimse fhéin cinnte go bhfuil, nó bheinn in amhras faoi, ar a laghad.
Anois, nílimse ag maíomh, in aon chor, go bhfuil breall orthu siúd a mholann an tionscnamh seo, nó tá mé cinnte go bhfuil a ndearcadh fhéin acusan, sea, agus tá mé cinnte, go bhfuil a n-obair baile déanta acu freisin, agus “fair play” dhóibh, nó d’éirigh leo a bhfís a réaladh, rud nach éasca a dheanamh, na laethe. Ach sin uilig ráite agam, ní hionann sin is a rá, go mbeinn cos ar chois leo, sa chás seo.
Críoch
Agus le críoch a chur leis an bpíosa seo, b’fhéidir nárbh olc an smaoineamh é, tagairt a dhéanamh do bhóthar faoi leith, agus sin Bóthar Phort Láirge, anseo sa Chathair Álainn, nó is é is gaire dom fhéin, agus caithfidh mé a admháil, go gcuireann na lánaí rothar, atá marcáilte ar an mBóthar seo, go gcuireann siad go mór le cuma, agus le crot, an Bhóthair sin, agus le cur lena ailleacht, nach bhfuil dath breá, feiceálach, rua, curtha ar an lána céanna le déanaí, ach ag an am gcéanna, ón lá ar marcáileadh chomh deas néata sin é, ní dóigh liom go bhfaca mé thar péire rothar ag baint úsáide as ceachtar den dá lána rothar, ar an mbóthar sin. Anois, má leanann cúrsaí faoi mar atá siad faoi láthair, chuile sheans, go mbeidh roinnt mhaith dínn ar ár rothair, taobh istigh d’achar eicínt, ach mura dtarlaíonn a leithéid, b’fhéidir nárbh fhiú an tairbhe an trioblóid……….
Aon tuairim agat fhéin faoi na cúrsaí seo?
le Peter Barrett | 2017/04/04 | Gan Chatagóir
Daonlathas! adeir tu?
.
Nach minic a chualamar an nath cainte úd faoin ndaonlathas, adeir nach bhfuil an córas rialaithe céanna sin thar mholadh beirte, ach, ag an am gcéanna, gurb é an ceann is fearr a fionnadh, go nuige seo. Sea, agus d’fhéadfadh ruainne den cheart a bheith acu sa mhéid sin, go háirithe, an chuid sin den nath adeir nach bhfuil an córas gan locht! Tá a fhios againn uilig, nach bhfuil córas iomlán daonlathach inshroichte, nó ní bheadh sé indéanta, i Stáit an lae inniu, chuile dhlí agus acht a chur faoi bhráid dhaonra iomlan an Stáit, mar sin, sé an córas is cóngaraí dó sin, nó an daonlathas ionadíoachta, nuair a roghaíonn pobal de dhaonra áirithe, nuair a roghnaíonn siad ionadaí, nó teachta, lena dtuairimí siúd a leagan os comhair na parlaiminte náisiúnta. Ach fiú sa chás sin, caithfear a rá, go bhfuil roinnt mhaith den chur i gcéill i gceist ann, nó ní bhíonn saorchead ag an ionadaí tofa sin, riachtanais a phobail a leagan os comhair na Dála, toisc go bhfuil dualgas air déanamh mar adeir a Pháirtí leis a dhéanamh, agus lena chois sin, nach bhfuil laincis air vótáil ar son rún a Pháirtí Polaitíochta.
Daonlathas! adeir tú?
Céard faoin gCeathrú hEastát?
Tagann fórsaí eile isteach sa chodromóid freisin. Céard faoin gCeathrú hEastát? nach ndéanann siadsan a míle dhícheall, uaireannta, ar a dtionchar fhéin a chur i gcionn ar na polaiteoirí? Agus nach mbíonn an chloch sa mhainchille acu freisin, agus iad ag dul isteach i ngort na polaitíochta. Breathnaigh ar an gcaoi a gcaitheann cuid acu le Taoiseach an Stáit s’againne, le scathamh anuas anois. Sea, agus níl dabht ar domhan ann, ach go mbíonn tionchar acu freisin le linn na dtoghchán, nó déanann siad a ladar a shá isteach sna diospóireachtaí polaitíochta, a bhíonn ag réabadh leo ina loscadh sléibhe, ó cheann ceann na tíre, le linn na dtoghchán céanna sin. Anois, nílim ag rá go mba dhroch rud, amach is amuigh, a leithéid a dhéanamh, nó dá mbeadh an Ceathrú hEastát ag glacach páirt dáiríreach sa diospóireacht sin, agus dá mbeadh siad ag iarraidh an pobal a chur ar an eolas, bheadh leas an phobail sin á dhéanamh acu, ach ar an láimh eile, dá mbeadh siad ag iarraidh dallamullóg a chur ar na vótóirí, chun iad a mhealladh lena vótaí a chaitheamh ar bhealach áirithe, ar mhaithe leosan, nó mar bhealach le díoltas a imirt ar pháirtí áirithe, bhuel, ansin, ní leas an phobail a bheadh á dhéanamh acu, ach a mhalairt ar fad.
Breathnaigh freisin ar thionchar na láithreoirí teilifíse agus raidió agus an chaoi a ndéanann siadsan iarracht ar a ndearcadh fhéin a chur chun cinn, sna cláracha a laithríonn siad. Ar mhaithe leis fhéin a dhéanann an cat crónán, adéarfadh duine faoi roinnt mhaith acusan!!
Ceant na Cumhachta !
Agus arís, nár chóir dúinn súil a chaitheamh orthu siúd a bhíonn sásta a gcuid airgid a chaitheamh, ar mhaithe le vótaí a cheannacht d’iarrthóir áirithe, nó do pháirtí áirithe, toisc, go dtuigtear dóibh, go dtabharfaí deis dóibh, ar ball, a soc a shacadh isteach sa trach beathaithe, i ngan fhios, d’fhéadfá a rá, don phobal frí chéile. Nach ‘in laige eile sa chóras daonlathais s’againne?
Táid ann freisin adéarfadh, nach gcuireann Comhrialtais le clú ár ndaonlathais, nó nuair a bhíonn ar Pháirtí ollmhór ceangal a dhéanamh le Páirtí nach bhfuil acu sa Dáil ach cupla Teachta, bíonn ar an bPáirtí ollmhór sin glacadh le prionsabail áirithe an MhionPháirtí sin, lena ndílseacht agus a vótaí, a cheannacht, sa Dáil nua. Agus sa tslí sin, tá polasaí á ghlacadh ag an Rialtas nua, nár cheadaigh an Pobal dóibh. Dá dteastódh uainn Comhrialtais a bheith mar pháirt dár gcóras rialaithe, feasta, bhuel, ansin, ba chóir dúinn glacadh mar phrionsabal, nach mbeadh sé ceadmhach, margadh dá leithéid a dhéanamh, ar mhaithe le cumhacht a cheannacht, nó i ndáiríre, is é atá i gceist i gcás dá leithéid, nó ceant cumhachta, agus d’aontódh gach éinne leat nár inmhianta an cleachtas é sin.
Stocairí
Tionchar amháin eile nach bhfuil inmhianaithe i gcúrsaí daonlathais, isea guth na ndaoine úd, a dtuigtear dóibh gur daoine cáiliúla iad, agus gur chóir don chosmhuintir rud a dhéanamh orhtu. Déarfainn go bhfuil cupla sampla maithe den chineál sin ruda, le tabhairt faoi deara, i gcúrsaí polaitíochta sna Stáit Aontaithe, faoai láthair, agus iad ag stócáil ansin don Toghchán Uachtaránachta, a thionólfar ansin, roimh dheireadh na bliana seo.
Fág faoin bPobal é!
Le críoch a chur leis an bpíosa seo, ba mhaith liom tagairt a dhéanamh do rud amháin eile, agus sé sin, nuair a dhéanann an Rialtas iarracht ar dhlí a achtú, nach raibh fógartha acu ina gClár Toghchánaíochta. I gcás dá leithéid, chomh fada is a bhaineann sé liomsa, níl ach bealach amháin as an bhfadhb sin, agus sin Reifreann a reachtáil, le deis a thabhairt don phobal, agus dá lucht leanúna, cead a thabhairt dóibh a leithéid a dhéanamh.
.
Gaeilge 
English