Ag breacadh an lae ar an 3 Eanáir 2026 i gCaracas, Veiniséala, tháinig deireadh tapa leis an oibríocht. D’ardaigh na héileacaptair. Tógadh Nicolás Maduro faoi choinneáil sna Stáit Aontaithe (SAM).

Tháinig mínithe éagsúla thar an deireadh seachtaine.

Ar dtús, ar an teilifís, d’áitigh Marco Rubio nach cogadh a bhí sa ruathar maidine, ach oibríocht a bhí dírithe go sonrach ar bharántas gabhála a fheidhmiú. Sa leagan seo den scéal, ní dhearna arm SAM ach cosaint a thabhairt d’oifigigh sa Roinn Dlí agus Cirt agus iad i mbun a gcuid oibre.

Cúpla uair an chloig ina dhiaidh sin, ar bord Air Force One, thug an tUachtarán Donald Trump míniú eile. Dúirt sé go mbeadh na Stáit Aontaithe “i gceannas” Veiniséala ar feadh tamaill. Bhogfadh comhlachtaí ola Mheiriceá isteach. Dheiseofaí an bonneagar. Thiocfadh toghcháin níos déanaí.

Bhí scéal Rubio agus scéal Trump ag teacht salach ar a chéile.

I gCaracas, d’fhan ciorcal órga Maduro ina n-áit. D’iarr Uachtarán gníomhach Veiniséala, Delcy Rodríguez, ar SAM comhoibriú le chéile.

Sa bhliain 2024, creideadh go forleathan gur bhuaigh iarrthóir an fhreasúra, Edmundo González, toghchán conspóideach in aghaidh an tsealbhóra oifige, Maduro. Léirigh pobalbhreith iarvótála a d’fhoilsigh an comhlacht Meiriceánach Edison Research go raibh González chun tosaigh ar Maduro 65% in aghaidh 31%. Mhaígh Maduro an bua, áfach, agus b’éigean do González dul ar deoraíocht sa Spáinn.

Sheas González i dtoghchán 2024 toisc go raibh cosc curtha ar cheannaire an fhreasúra, María Corina Machado, a bheith ina hiarrthóir. Thuill Machado ardmholadh idirnáisiúnta anuraidh nuair a bronnadh Duais Nobel na Síochána uirthi.

Go gairid tar éis oibríocht SAM Dé Sathairn, d’iarr Machado ar González “a shainordú bunreachtúil a ghlacadh láithreach agus go n-aithneofaí é mar ardcheannasaí.” I ráiteas, dúirt Machado go ndéanfadh a gluaiseacht “ord a athbhunú, príosúnaigh pholaitiúla a shaoradh, tír eisceachtúil a thógáil agus ár bpáistí a thabhairt ar ais abhaile.”

Ina phreasagallamh féin, áfach, chaith Trump drochmheas ar mhaíomh fhreasúra Veiniséala chun na cumhachta. Nuair a ceistíodh é go díreach faoi Machado, dúirt Trump le tuairisceoirí: “Ceapaim go mbeadh sé an-deacair di a bheith ina ceannaire. Níl an tacaíocht aici, níl meas uirthi laistigh den tír.”

Oibríocht phóilíneachta nó robáil armtha?

Ardaíonn sé sin ceist: Cén plean a bhí ag riarachán Trump sa chéad áit? Tá an réimeas lofa céanna i bhfeidhm fós, agus tá Trump in aghaidh buaiteoirí an toghcháin a chur i gceannas sa tír, mar ba chóir dó a dhéanamh. Mar sin, tá sé deacair straitéis chomhordaithe rialtas SAM a fheiceáil, rud is údar imní dúinn ar fad.

Rinne “oibríocht phóilíneachta” Rubio iarracht an ruathar a choinneáil laistigh de theorainneacha dlíthiúla aithnidiúla. Más forfheidhmiú dlí a bhí i gceist, ní gá dul i gcomhairle le Comhdháil SAM. D’fhéadfaí dlí idirnáisiúnta a sheachaint. Bheadh an gníomh neamhghnách ach srianta.

Phléasc míniú Trump an cur chuige sin as a chéile. Ní forfheidhmiú dlí é tír eile a rith chun a toibreacha ola a athoscailt; is forghabháil é faoi ainm eile, fiú mura bhfanann trúpaí ar an talamh. I rialtas SAM, bhí an ciúnas i gceannas, agus na Daonlathaithe a d’éiligh maoirseacht ón gComhdháil sáraithe ag na Poblachtánaigh a bhí ag lútáil os comhair réimeas Trump.

Le blianta fada, bhí an córas iarchogaidh ag brath ar SAM mar eiseamláir maidir le rialacha idirnáisiúnta a chomhlíonadh. Nuair a d’úsáid na Stáit Aontaithe neart cheana, bhí sé i gcomhar lena gcomhghuaillithe agus ag géilleadh do chomhaontuithe idirnáisiúnta.

Chuaigh Operation Absolute Resolve in aghaidh na ngnásanna seanbhunaithe sin. I Veiniséala, is í pairilis an toradh láithreach. Ceannaire curtha as oifig. Réimeas fágtha. Freasúra ar deoraíocht. Cumhacht fhorghabhála a áitíonn nach bhfuil sí ag forghabháil rud ar bith.

Cúis imní i dtíortha eile

I dtíortha eile, lean anailís go tapa tar éis na n-oibríochtaí Meiriceánacha. Rinneadh iarracht an t-athrú tobann seo a mhíniú, ní hamháin i dtéarmaí an tionchair orthu féin, ach ar an ord idirnáisiúnta atá á shárú go soiléir anois ag SAM.

I Havana, thuairiscigh meáin stáit Chúba gur maraíodh an iliomad pearsanra slándála de chuid Chúba le linn an ruathair, rud a dheimhnigh an méid a bhí á mhaíomh ag Washington le fada: go raibh Cúba ag tacú le réimeas Maduro a chosaint.

I mBogotá na Colóime, d’fhéach oifigigh ar an méadú ar longa chogaidh agus iompróirí aerárthaí SAM le himní. Tá bagairt déanta go hoscailte ag Trump ar Uachtarán na Colóime, Gustavo Petro, ag cur ina leith go raibh sé ag easpórtáil cócaoin go dtí na Stáit Aontaithe.

I gCóbanhávan, d’eisigh an Taoiseach Mette Frederiksen ráiteas ag impí ar na Stáit Aontaithe “stopadh leis na bagairtí” agus Trump ag rá arís gur gá dó an Ghraonlann a fháil, ar chúiseanna slándála. Ní raibh an Ghraonlainn, a dúirt sí, ar díol.

Bhí Trump tar éis labhairt faoin nGraonlainn cheana. Ach tar éis a rinne sé i Veiniséala, thuig an Danmhairg agus an Ghraonlainn gur bagairt thromchúiseach a bhí i gceist anois. I Nuuk, scríobh príomhaire na Graonlainne ar líne go raibh an reitric “go hiomlán do-ghlactha.” Bhí sé mícheart, freisin, a scríobh sé, an Ghraonlainn a nascadh le Veiniséala.

Sa Bhruiséil, chuir oifigigh Eorpacha béim ar idirdhealú. Bhí an Danmhairg ar bhaill bhunaidh NATO i 1949, i dteannta 11 tír eile, SAM san áireamh. Níl Veiniséala páirteach san eagraíocht sin. Tá rialacha difriúla ag baint le NATO, mar is comhghuaillíocht atá i gceist. Bheadh fadhbanna móra dá nglacfadh SAM seilbh ar bhallstát de chuid NATO, agus seans mór nach dtiocfadh NATO slán as sárú chomh tromchúiseach.

Bhí súil á coinneáil ag Ceanada ar chúrsaí freisin. Labhair Trump go neamhchúiseach cheana féin faoi Cheanada mar “an 51ú stát” ráiteas ar glacadh leis tráth mar aighneas gan iarmhairt. Tar éis Caracas, áfach, caithfidh rialtas Cheanada aird níos tromchúisí a thabhairt don bhagairt sin.

Impleachtaí tromchúiseacha

Ní chiallaíonn sé seo go mbeidh trúpaí Mheiriceá ar an talamh sa Ghraonlainn, sa Cholóim, nó i gCeanada amárach. Ní mar sin a oibríonn na hathruithe seo. Ach níl sa bhuaileam sciath seo ach an chéad chéim síos an bóthar sin. Mar sin, déanann tíortha laga a bhíonn faoi bhagairt iarracht iad féin a chosaint trí chomhghuaillíochtaí nua a bhunú le páirtithe níos láidre ná iad féin. Déanann comhghuaillithe athscrúdú ar a gcaidreamh le haon tír a sháraíonn rialacha idirnáisiúnta.

Tugann iomaitheoirí faoi deara go bhfuil argóint níos láidre acu ar son rialacha idirnáisiúnta a shárú freisin. Leis an dearcadh nua sin, bíonn cuma níos inghlactha ar ionradh na hÚcráine. Bheadh ionradh ar an Téaváin mar an gcéanna le hionradh ar Veiniséala. Nuair a bhriseann na comhaontuithe idirnáisiúnta síos maidir le ceannas an stáit, bíonn gach rud i mbaol. Éiríonn cúrsaí an domhain i bhfad níos éiginnte agus níos contúirtí. Ardaítear rioscaí cogaidh in iomlán, agus ní rud maith é sin.

Ceisteanna móra le freagairt

I Washington, tá ceisteanna móra le freagairt. Cad í Operation Absolute Resolve? Cad iad clocha míle na hoibríochta? An bhfuil oibríochtaí eile ag teacht?

Tá an mearbhall seo mar chuid den timpeallacht idirnáisiúnta. Ó Characas go Havana, ó Bhogotá go Cóbanhávan, tá rialtais ag dul i dtaithí, ní ar bheartas Mheiriceánach amháin, ach ar an neamhréiteach a bhaineann le beartais iomadúla nach réitíonn le chéile. Ní bheadh ach droch-chríoch air sin. Luath nó mall, ní mór don bhrainse comhionann rialtais SAM ar a dtugtar an Chomhdháil a cumhachtaí bunreachtúla a chur i bhfeidhm in ionad suí siar agus a cumhacht go léir a ghéilleadh don uachtarán agus dá chuid cairde.

Dá luaithe is ea is fearr.

I nduibheagán gorm dheisceart Mhuir Chairib, i bhfad ó shúile fiosracha an phobail, tháinig athrú bunúsach ar chur chuige Stáit Aontaithe Mheiriceá (SAM) maidir le smuigléirí drugaí ar muir.

Ar an 2 Meán Fómhair bhuail arm SAM a chéad aerbhuille marfach in aghaidh báid a raibh amhras faoi go raibh drugaí á smuigleáil air. Treoir nua shuntasach a bhí i gceist: Maraigh smuigléirí ar muir seachas iad a ghabháil. Ní mar seo a bhí na rialacha san am a chuaigh thart, agus tá stoirm chonspóide cothaithe faoi seo i Washington D.C. faoi láthair.

An Targaid

Cheangail tuairiscí faisnéise an bháid leis an Tren de Aragua, drong Veiniséalach a d’ainmnigh rialtas SAM le déanaí mar Eagraíocht Sceimhlitheoireachta Eachtrach. De réir gach rialtais roimhe seo, ba é Garda Cósta SAM a rachadh i ngleic le bád mar seo. Scaoilfidís urchar rabhaidh thairis roimh dhul ar bord. Ghabhfaidís na smuigléirí agus an fhianaise agus bheadh triail i ndán dóibh i gcúirt dlí.

Ach le “Operation Southern Spear,” athscríobhadh na rialacha. Dar leis an rialtas, faoi cheannas an Uachtaráin Donald Trump agus an Rúnaí Cosanta Pete Hegseth, is ionann smuigleáil drugaí agus ionradh armtha, rud a thugann údar maith le freagairt mhíleata a thabhairt seachas freagairt forfheidhmithe dlí.

An Chéad Bhuille

Cuireadh tús leis an oibríocht le hionsaí mionchruinn. Bhuail diúracán treoraithe an t-árthach ina lár chun an chabhail a bhriseadh agus stóir bhreosla an bháid a phléascadh. Rinne an pléascadh sin smidiríní den struchtúr snáithín gloine, agus maraíodh naonúr den aon fhear déag ar bord ar an toirt.

D’iompaigh an bád scriosta béal faoi. Bhí smionagar agus burlaí cócaoin scaipthe ar an uisce. Díreach ina dhiaidh sin, d’eitil dróin faireachais os cionn na háite a sheol físeán beo ar ais chuig ionaid cheannais i Florida agus sa Pheinteagán. Léirigh an píosa scannáin fadhb gan choinne: beirt a tháinig slán.

Gan léine agus gan arm, d’éirigh leis an mbeirt fhear dreapadh ar chuid den chíle a bhí ar snámh. Bhí siad ar fán in uiscí idirnáisiúnta iargúlta, a n-árthach scriosta agus a gcomrádaithe marbh. Bhí siad gan chosaint agus gan chúnamh.

An Dara Buille

Tá cosaint faoi Choinbhinsiúin na Ginéive ag saighdiúirí atá hors de combat — daoine atá curtha as an gcomhrac mar gheall ar ghortú nó longbhriseadh. Faoi théarmaí na gCoinbhinsiún, tá sé de dhualgas iad a tharrtháil más féidir, agus níl sé ceadaithe iad a mharú.

In ainneoin sin, d’ordaigh ceannasaí na hoibríochta, an tAimiréal Cabhlaigh Frank “Mitch” Bradley, dara buille a bhualadh ar an smionagar, a raibh an bheirt ar foscadh ann.

Tuairiscíodh gur léirigh físeán dróin an bheirt mharthanóirí ag croitheadh a lámh roimh ré. Bheadh léirmhíniú na comharthaíochta seo ina bhunús le cath polaitiúil téite níos déanaí. Dar le reachtóirí Daonlathacha agus breathnóirí cearta daonna a chonaic an físeán, ba léir go raibh na fir i gcruachás, ag déanamh comharthaí géillte nó tarrthála. Ní raibh raidió acu, ná airm, ná aon mhodh gluaiseachta.

Don rialtas agus dá chosantóirí, áfach, léirmhíníodh an croitheadh lámh ar bhealach eile. Mhaígh an Seanadóir Tom Cotton agus oifigigh mhíleata go raibh na fir ag déanamh comharthaí do bháid cairtéil sa cheantar, agus mar sin go rabhadar fós ag troid agus ag iarraidh an lastas aindleathach a tharrtháil. Tuairiscíodh go ndearna an tAimiréal Bradley measúnú go raibh an smionagar, ina raibh cócaon fós b’fhéidir, ina sprioc mhíleata bhailí le scriosadh.

Ar aon nós, ar orduithe an aimiréil, bhuail dara sraith de mhuinisin an smionagar. Maraíodh an bheirt mharthanóirí láithreach.

Conspóid Dlí agus Eitice

“Is é an téarma atá againn maidir le gníomh réamhbheartaithe mar sin lasmuigh de choinbhleacht armtha ná dúnmharú,” a dúirt Brian Finucane, iar-dhlíodóir de chuid na Roinne Stáit, in agallamh tar éis na heachtra. “Tá sé neamhdhleathach go follasach duine a mharú atá tar éis longbhriseadh a fhulaingt.”

Bhí cosaint an rialtais ag brath ar na spriocanna. Tríd an gcriú a ainmniú mar “narco-sceimhlitheoirí,” mhaígh an Peinteagán gur chomhraiceoirí namhaid neamhdhleathacha iad na smuigléirí sin, a bhí ina mbagairt leanúnach ar shlándáil náisiúnta SAM. Chosain an Rúnaí Cosanta Hegseth an cinneadh go láidir, ag rá: “Má thugann tú drugaí chuig an tír seo i mbád, aimseoidh muid thú agus cuirfidh muid go tóin poill thú.”

Ach le breis agus céad bliain anuas, ó rinne SAM a chéad urghabháil óipiam ar muir sa bhliain 1886, ba ghníomh póilíneachta, ní gníomh míleata, é dul i ngleic le drugaí á smuigleáil ar muir. Bhí daoine neamhchiontach go dtí go gcruthófaí a gciontacht; bailíodh fianaise; reáchtáladh trialacha. Ach sa chás seo, cuireadh ionsaithe dhiúracán Hellfire in áit phróiseas cuí an dlí.

Na hIarmhairtí

Sna míonna a lean an eachtra seo, rinne fórsaí SAM os cionn 20 ionsaí eile mar sin, ag marú níos mó ná 80 duine. Ina measc siúd bhí Colómaigh, Veiniséalaigh, agus saoránaigh de chuid Oileán na Tríonóide agus Tobága. Cé gur mhaígh SAM gur sceimhlitheoirí iad go léir, dúirt teaghlaigh na marbh gur iascairí bochta iad ar cuireadh orthu dul i mbun smuigleála—oibrithe sealadacha nach raibh aon eolas acu ar an gcogadh geopholaitiúil níos leithne.

Fadhb mhór ba ea an easpa trédhearcachta freisin. Níor eisíodh ainmneacha na marbh ar dtús. Níor aimsíodh aon choirp le haghaidh scrúdú iarbháis. Chuaigh an “fhianaise” go tóin Mhuir Chairib.

I Washington, thosaigh imscrúduithe, ag éileamh a fháil amach an raibh ordú neamhdhleathach ar nós “maraigh iad go léir” eisithe. Cé gur thug an tAimiréal Bradley fianaise nach bhfuair sé aon ordú follasach den sórt sin ó Pete Hegseth, ag an am céanna, d’ordaigh sé féin an dara buille. Léiríonn sé sin cén saghas cultúir atá i gceist le hoibriúchán Southern Spear.

Ré Nua Cogaíochta?

Feidhmíonn a tharla ar an 2 Meán Fómhair, 2025, mar chloch mhíle ghruama i bpolasaí eachtrach Mheiriceá. Sin é an lá a thug SAM neamhaird ar Choinbhinsiúin na Ginéive, trí marthanóirí gan cosaint a mharú.

Ardaíonn an t-iompar uafásach sin ceisteanna míchompordacha freisin: An féidir le rialtas a fhógairt go haontaobhach gur saighdiúirí iad coirpigh? Agus más ea, an bhfuil an ceart acu ansin iad a mharú gan próiseas cuí, go háirithe iad atá hors de combat? Cad is fiú Coinbhinsiúin na Ginéive, má thugtar neamhaird air?

Beidh éisteachtaí comhdhála agus cásanna dlí ar siúl chun dul i ngleic leis an eachtra uafásach seo, agus chun na ceisteanna sin a fhreagairt. Cé go bhfuil sé soiléir dúinn go léir, is dócha, cad iad na freagraí cearta, an mbeidh an dearcadh céanna ag rialtas SAM, rialtas atá faoi smacht Uachtarán Trump, nach bhfuil meas na muice aige ar rialacha náisiúnta nó idirnáisiúnta?

Bhailigh grúpa daoine le chéile in aice le loch ar lá an-fhuar i mí Dheireadh Fómhair i dtuaisceart Wisconsin. Bhí brat duilleoga ildaite ar an talamh. Bhí idir mhná rialta agus Dhúchasaigh Meiriceánaigh ón mBanna Lac du Flambeau i láthair.

Le linn an tsearmanais, thug na mná rialta teideal talún do thoscaireacht na nDúchasach. Is é a bhí i gceist ná dhá acra talún, a raibh braisle bothán ann, agus teach ar a dtugtar Ionad Spioradálta Proinsiasach Marywood. An praghas díola: $30,000, díreach an méid a d’íoc an t-ord mná rialta air 60 bliain ó shin. A luacháil inniu? Thart ar $2.6 milliún.

I gcodarsnacht leis an aitheantas talún atá coitianta ag cruinnithe ar thalamh goidte agus nach bhfuil iontu ach faoistin shiombalach, ba é seo an fíor-rud: an chéad chás aitheanta d’institiúid Chaitliceach sna Stáit Aontaithe ag tabhairt talún ar ais go deonach do threibh mar ghníomh cúitimh.

“Bhí muid ag iarraidh níos mó a dhéanamh ná a rá go raibh brón orainn.”

Dúirt an tSiúr Eileen McKenzie, uachtarán Shiúracha Proinsiasacha an Adhartha Shíoraí (FSPA), le tuairisceoirí gur chaith an t-ord dhá bhliain ag déanamh taighde ar stair na talún. D’fhoghlaim siad go raibh an réadmhaoin ar chríoch thraidisiúnta Bhanna Lac du Flambeau, ar goideadh talamh uathu trí chonarthaí briste.

“Bhí muid ag iarraidh níos mó a dhéanamh ná a rá go raibh brón orainn,” a dúirt sí. “Bhí muid ag iarraidh an scéal a athrú, fiú ar bhealach beag.”

Rinne na mná rialta an cinneadh tar éis machnamh pianmhar a dhéanamh. Chabhraigh FSPA scoil chónaithe Chaitliceach a reáchtáil a scar leanaí Dúchasacha óna dteaghlaigh agus óna gcultúr. Is oidhreacht náireach é sin ní hamháin don FSPA ach do Chaitlicigh agus Protastúnaigh ar fud Mheiriceá Thuaidh, mar táthar ag teacht ar uaigheanna gan leacht fós i ngach cearn den mhór-roinn.

“Mhothaigh sé ceart rud éigin a thabhairt ar ais,” a dúirt McKenzie. “Níor linne an talamh seo ar dtús ar aon nós.”

Filleadh abhaile mothúchánach le cuimhní ceanúla

Don Bhanna Lac du Flambeau, bhí mothúchán domhain ag baint leis an nóiméad. Thug an tUachtarán Treibhe John Johnson Sr. “céim i dtreo cothromaíocht a athchóiriú” ar an ngníomh.

Labhair sé faoi sheandaoine a chuimhníonn a bheith ag iascaireacht ar an loch céanna, agus faoi na seanchosáin a bhíodh ag dul trí na coillte. “Nuair a fhilleann tú ar thalamh a bhfuil d’ainm ar eolas aige, mothaíonn tú rud éigin istigh ag socrú,” a dúirt sé. “Níl ceist úinéireachta í sin. Tá nasc domhain idir ár dtreibh agus an áit seo.”

Tá sé beartaithe ag an treibh an réadmhaoin a choinneáil mar áit do leigheas agus athnuachan cultúir — áit ar féidir le daoine cruinniú, scéalta a insint, agus searmanas a reáchtáil ar thalamh atá arís faoina gcúram.

“Tá sé cosúil le ciorcal ag dúnadh,” a dúirt Johnson. “Cuimhníonn an talamh orainn, agus anois is féidir linn cuimhneamh air.”

An réabhlóid chiúin ar a dtugtar ‘Land Back’

Ar fud na Stát Aontaithe, tá gluaiseacht atá ag fás ar a dtugtar ‘Land Back’, ag tabhairt dúshlán do choincheap úinéireacht talún. Meastar gur iarracht ríthábhachtach í, agus tá treibheanna agus comhghuaillithe ag idirbheartú, ag tiomsú airgid, agus uaireanta ag dul chun dlí chun tailte sinseartha a éileamh.

Is é an rud is suntasaí faoin scéal seo ná an tslí ar tharla sé. Ní ordú rialtais nó socrú cúirte a bhí ann — ach grúpa de mhná rialta aosta a shocraigh eatarthu féin an rud ceart a dhéanamh.

“Athraíonn sé seo an teocht morálta,” a dúirt an staraí agus abhcóide cearta Dúchasacha Nick Estes, a scríobh go forleathan ar an ngluaiseacht Land Back. “Nuair a fheiceann tú daoine creidimh — daoine a bhaineann leas dá n-institiúidí lenár ndíshealbhú — ag tabhairt talún ar ais go toilteanach, osclaíonn sé croíthe agus féidearthachtaí.”

Níos tábhachtaí ná an talamh amháin

Níl sa talamh ach cré agus crainn. Ach do Náisiúin Dhúchasacha, tá cuimhne, teanga, dlí agus féiniúlacht ann. Tá a gcultúr agus an talamh fite fuaite le chéile. Nuair a fhaigheann siad fiú píosa beag ar ais mar sin, déanann sé difríocht mhór dóibh, mar chuireann sé tús le haisiompú an chaillteanais.

Chuir an socheolaí an Dr. Danielle SeeWalker, a dhéanann staidéar ar iarrachtaí athmhuintearais Dhúchasacha, go simplí é: “Tá gach acra a thugtar ar ais cosúil le buille croí ag atosú. Ní féidir é sin a thomhas i ndollair.”

Do mná rialta an FSPA, is céim thábhachtach í a dtalamh a thabhairt ar ais don treibh.”Mhúin Proinsias ó Assisi dúinn an rud atá briste a dheisiú,” a dúirt an tSiúr McKenzie. “Sa ré seo b’fhéidir gurb é seo an rud atá briste agus is gá dúinn a dheisiú.”

Comhartha, ní deireadh

Ní dócha gurb é seo deireadh an scéil. Tuairiscítear go bhfuil pobail Chaitliceacha eile ag déanamh machnamh domhain faoina ról féin maidir le scoileanna cónaithe agus an talamh ag baint leo.

Tá ceisteanna curtha ar na hÍosánaigh agus na Beinidictigh araon faoi réadmhaoin a bhí ceangailte le misin nó le scoileanna do leanaí Dúchasacha.

Measann saineolaithe dlí go bhféadfadh gníomhartha deonacha mar seo tionchar a imirt ar bheartas poiblí — ag taispeáint gur féidir aistrithe cúitimh mar seo a dhéanamh gan deich mbliana sna cúirteanna. “Is féidir breathnú ar leorghníomh aithreachais mar seo mar ghníomh caidrimh in ionad troid pholaitiúil,” a dúirt ollamh dlí amháin.

Ach áitíonn na mná rialta féin nach bhfuil siad ag lorg molta. “Níl muid inár laochra,” a dúirt McKenzie. “D’éist muid, sin an méid.”

Conclúid

Nuair a chríochnaigh an searmanas, rinne an grúpa ciorcal beag, ag cur babhla adhmaid lán d’uisce ón loch thart. Bheannaigh seanóir na treibhe an suíomh ina theanga dhúchais – Ojibwe – agus chan na mná rialta iomann Proinsiasach. D’iompair an ghaoth a nguthanna thar na crainn agus suas sa spéir, ag scaipeadh na teachtaireachta dóchasaí ar fud an domhain, gan srian gan chosc.

I dtír atá lán de ghealltanais fholmha agus ina bhfuil airgead mar Dhia bréige, is annamh gníomh mar seo. Ach trí shampla amháin a leagan síos, tá seans gur thosaigh an grúpa beag ar imeall an locha gluaiseacht nua a spreagadh, a bheidh i bhfad níos mó ná mar is eol dóibh.

Agus tú ag machnamh ar seo, smaoinigh ar an gcaoi ar féidir linn féin gníomhartha mar seo a dhéanamh, a thabharfaidh tacaíocht do ghrúpaí mionlaigh agus faoi mhíbhuntáiste inár dtír féin- grúpaí cosúil le hinimircigh dhlisteanacha agus an Lucht Siúil.

Agus is féidir linn i gcónaí tacú le hiarrachtaí a chuirfidh an Ghaeilge agus caomhnú ár gcultúir chun cinn. Féach cad atá á dhéanamh ag Uachtarán Catherine Connolly in Áras an Uachtaráin, mar shampla, maidir le húsáid na teanga.

Ar deireadh, i bhfocail cháiliúla Margaret Mead: Ná bíodh amhras ort riamh nach féidir le grúpa beag de shaoránaigh thuisceanacha, thiomanta an domhan a athrú; go deimhin, sin an t-aon rud a rinne é riamh.

Ceachtanna cothromais ó sheanadóir forásach Mheiriceá

Is seanadóir neamhspleách é Bernie Sanders ó stát Vermont, agus tá sé ar cheann de na figiúirí is mó tionchair i bpolaitíocht fhorásach Mheiriceá agus, go deimhin, ar fud an domhain. Go minic déantar cur síos air mar shóisialaí daonlathach. Rugadh é i mBrooklyn, Nua-Eabhrac, i 1941, i gclann Ghiúdach. Tháinig a athair — inimirceach ón bPolainn — ar thóir saoil níos fearr. Tá níos mó ná daichead bliain caite ag Sanders sa pholaitíocht — óna laethanta mar mhéara ar Burlington go dtí a sheirbhís fhada sa Seanad.

Bhí sé ina iomaitheoir tromchúiseach faoi dhó d’ainmniúchán uachtaránachta an Pháirtí Dhaonlathaigh (2016 agus 2020), agus d’athraigh sé comhrá polaitiúil Mheiriceá trí dhíriú ar éagothroime eacnamaíochta, ar chumhacht chorparáideach, agus ar chearta sóisialta. Creideann sé gur cearta bunúsacha daonna iad cúram sláinte, oideachas, tithíocht, agus pá maireachtála. Tá an teachtaireacht shoiléir seo mar threoir aige i gcónaí: ba chóir don pholaitíocht freastal ar na daoine ar fad, ní amháin ar lucht an rachmais.

Polaitíocht na hÉagothroime Eacnamaíochta

Le linn a shaoil pholaitiúil, tá Bernie Sanders tar éis prionsabal amháin a chosaint gan stad ná staonadh.

“Tá córas polaitíochta againn atá á rialú ag na milliúnaithe agus ag na billiúnaithe. Is é ár ndualgas geilleagar agus rialtas a chruthú a oibríonn do ghnáthdhaoine, ní do lucht an rachmais amháin.”

Dar leis, tá na treochtaí céanna le feiceáil ar fud an domhain — ón Rúis go dtí an tSín, ón Ungáir go dtí an India. Caithfidh gnáthshaoránaigh an smacht sin a bhriseadh agus an chumhacht pholaitiúil a thabhairt ar ais don phobal. Tá a theachtaireacht simplí ach láidir: is féidir le muintir na hÉireann, na hEorpa, agus Mheiriceá araon dul i ngleic leis an mbealach a roinntear cumhacht agus saibhreas.

Conas a cailleadh guth an lucht oibre

Dar le Sanders, go traidisiúnta ba é an Páirtí Daonlathach a chosain an lucht oibre i Stáit Aontaithe Mheiriceá. Ach sna 1970í, d’iompaigh sé i dtreo na ndaoine saibhre agus na gcorparáidí móra. Dúnadh monarchana, laghdaíodh cumhacht na gceardchumann, agus fágadh an lucht oibre gan chosaint.

“Níor vótáil daoine (agus go háirithe an lucht oibre) do Donald Trump mar gur theastaigh uathu go n-éireodh na billiúnaithe níos saibhre,” a mhaíonn sé. “Vótáil siad dó mar dúirt sé go raibh an córas briste — agus go ndéanfadh sé rud éigin faoi.”

Is é réiteach Sanders ná an lucht oibre a chur arís i gcroílár an pholaitíochta: poist mhaith, pá cóir, tithíocht inacmhainne, agus rialachas a fhreastalaíonn ar an bpobal sin.

Cearta Uilíocha

Ag croílár a chuid tuairimí tá creideamh láidir ag Sanders go bhfuil cearta áirithe ag gach duine, beag beann ar stádas nó rachmas. Ina measc:
– Cúram sláinte mar cheart daonna trí chóras poiblí uilechuimsitheach;
– Oideachas tríú leibhéal saor in aisce do chách;
– Tithíocht inacmhainne do chách;
– Conradh Glas Nua a nascann gníomhaíocht aeráide le cruthú post.

Nuair a deirtear leis go bhfuil a spriocanna ró-uaillmhianach, agus go háirithe maidir le cúram sláinte, seo a fhreagra:
— “Má tá gach tír fhorásach eile ar domhan in ann cúram sláinte a thabhairt dá saoránaigh, cén fáth nach bhfuil muidne in ann é sin a dhéanamh freisin?”

Cáin agus Cumhacht

Dar le Sanders, ba cheart go n-íocfadh daoine saibhre agus corparáidí móra cánacha i bhfad níos airde ná mar atá siad ag íoc faoi láthair. “Is féidir leo maireachtáil go maith fós,” a deir sé go magúil, “fiú má íocann siad a gcuid cánach.”

Dar leis, is ceist pholaitiúil chomh maith le heacnamaíoch í — ceist a bhaineann le cumhacht agus tionchar. Má bhíonn daoine saibhre agus corparáidí ábalta tionchar a imirt ar thoghcháin, ní daonlathas atá i gceist níos mó, ach olagarcacht.

Athrú Aeráide

Feiceann Sanders an ghéarchéim aeráide mar chuid den chóras céanna éagórach. Bíonn lucht an rachmais sa tóir ar bhrabús, beag beann ar an damáiste don timpeallacht. Sin an fáth go bhfuil sé ar son Chonartha Ghlais Nua a nascann laghdú carbóin le poist shábháilte agus inbhuanaithe.

Tá an choincheap sin le feiceáil san Eoraip freisin, ach dar le Sanders is gá gníomhú ar bhonn níos práinní agus mar ghlao morálta seachas mar bheartas amháin. D’fhéadfadh Éire, atá ag iarraidh aistriú ó thionscail bhreosla iontaise, foghlaim ón gcur chuige sin: ní mór go mbeadh ceartas sóisialta i gcroílár an athraithe aeráide.

Pátrúnacht gan Náisiúnachas

Cé go bhfuil Sanders in aghaidh impiriúlachas Mheiriceá, labhraíonn sé le fíorghrá faoina thír féin. Is mac le hinimirceach Giúdach é a tháinig go dtí na Stáit Aontaithe gan phingin rua agus a thapaigh an deis saol nua a chruthú dá theaghlach féin.

Go minic, ina óráidí, déanann Sanders tagairt do Lincoln ag Gettysburg, agus é ag tabhairt ómóis do shaighdiúirí a thit in arm an Aontais sa Chogadh Cathartha:
— “…lena chinntiú nach bhfuair siad bás in aisce agus go mbeidh beatha nua agus saoirse úr ag an náisiún seo — agus rialtas den phobal, ag an bpobal, ar son an phobail, nach n-imeoidh ón talamh go brách.”

Dar le Sanders, sin fíorphátrúnacht: cothromaíocht agus seans ag gach duine a bheith páirteach ina rialtas féin.

Éire agus an Ceacht Leathan

Tá geilleagar oscailte na hÉireann tar éis borradh mór a bhaint amach, ach tá sé fós ag streachailt le géarchéim tithíochta, le cúram sláinte, agus le costas maireachtála. Is fiú dúinn machnamh a dhéanamh ar chúpla ceist thábhachtacha:
– Saibhreas agus leas: Cén tairbhe a fhaigheann an ghnáthshaoránach as an bhfás eacnamaíoch?
– Cáin agus ceartas: An féidir linn cothromaíocht a aimsiú idir infheistíocht eachtrach agus cóir chánach?
– Rannpháirtíocht phoiblí: An féidir níos mó guthanna ón lucht oibre a thabhairt isteach i gcinntí polaitiúla?

Tá traidisiún láidir comhluadair agus comhbhá ag Éirinn, ó ghluaiseachtaí ceardchumainn go pobail tuaithe. Dar le Sanders, is ar bhunús mar sin a thiocfaidh daonlathas slán sa todhchaí.

Conclúid

Ag deireadh an lae, seo an cheist chriticiúil: cé atá i gceannas — pobal na tíre ina iomláine nó lucht an rachmais amháin? Ó Washington go Moscó, ó Bhaile Átha Cliath go Budapest, is é an troid idir daonlathas agus olagarcacht an dúshlán is mó dár n-aois.

Dar le Sanders, chomh maith le rialtas daonlathach, ní mór córais eacnamaíochta a chruthú a thugann dínit, slándáil, agus cothromas do chách.
— “Ní smaoineamh radacach é a éileamh go mairfeadh gach duine le dínit,” a deir sé go socair. “Luíonn sé le réasún.”

Cén fáth ar cheart d’Éireannaigh aird a thabhairt ar Mheiriceá, tír atá i gcíor thuathail faoi láthair? Toisc go bhfuil todhchaí an daonlathais san Iarthar i gceist.

Flood the Zone

Is é straitéis riaracháin Trump ná “Flood the Zone.” Tagann sé díreach as an gcáipéis mhór Project 2025, foilsithe ag meitheal smaointe na heite deise, an Heritage Foundation. Scríobh Russell Vought caibidil thábhachtach inti; is é anois atá i gceannas ar Oifig Bhainistíochta an Bhuiséid (Office of Budget Management), a rialaíonn buiséad feidearálach de $6.75 trilliún. Tá poist thábhachtacha ag údair eile den cháipéis freisin: John Ratcliffe mar stiúrthóir an CIA, Brendan Carr mar cheannasaí an FCC, agus Tom Homan mar “Sár an Teorainn.”

Is é lárchoincheap na straitéise seo ná ionsaí blitzkrieg a dhéanamh ar na dlíthe agus ar chodanna den rialtas nach dtagann leis an eite dheas. D’éirigh leis an gcur chuige seo go dtí seo, ach faoi dheireadh, tá cúrsaí ag breith air — ní hamháin sna cúirteanna dlí, ach i gcúirt na barúla coitianta freisin.

Epstein: Rúndacht

Nuair a mhoilligh Coiste Maoirseachta an Tí ar na comhaid Epstein a scaoileadh, mhéadaigh an t-amhras. De réir cáipéisí a scaoil Democracy Forward an tseachtain seo caite, d’fhéadfadh Trump a bheith luaite iontu, agus dhiúltaigh Kash Patel, stiúrthóir an FBI, aon fhreagra a thabhairt faoi sin.

Níor fhan na híospartaigh ina dtost, áfach. Tháinig roinnt acu go dtí an Caipeatól chun ráitis phoiblí a thabhairt, ag éileamh scaoileadh na dtaifead agus cuntasacht na bhfear cumhachtach a raibh baint acu leis. Níor mhúch an clúdach suas an scéal; a mhalairt ar fad, leathnaigh sé é.

Homan: Breabanna

De réir cáipéisí inmheánacha a fuarthas trí Acht na Saoirse Faisnéise, ghlac Tom Homan, an “Sár an Teorainn,” breab $50,000. Ar dtús, níor shéan an Teach Bán; ansin, shéan sé go hiomlán. Ach tá saineolaithe slándála ag cur béime ar chonarthaí amhrasacha an ionaid fhorfheidhmithe inimirce agus custaim (ICE). Dá mhéad an diúltú, is ea is doimhne an tochailt.

Veiniséala: Gan Chruthúnas

Thug Trump ordú ionsaí ar bháid iascaireachta Veiniséala, ag maíomh gur smuigléirí drugaí a bhí iontu. Níor cuireadh fianaise ar bith ar fáil. Deir saineolaithe dlí gur seans maith go raibh na hionsaithe in éadan an dlí agus gur sháraigh siad caighdeáin idirnáisiúnta. Cruthaíonn sé seo fasach sa dlí idirnáisiúnta agus cuireann sé ceist mhór faoi phrionsabail NATO agus an AE.

Idirghabháil i Meiriceá Theas

Sa Bhrasaíl, d’ardaigh Trump taraif 50% chun Jair Bolsonaro a chosaint fiú tar éis é a bheith ciontaithe as iarracht coup a dhéanamh. Chuir na Stáit Aontaithe smachtbhanna ar bhean chéile an bhreithimh a stiúir an cás. Dúirt rialtas na Brasaíle gur “idirghabháil mhídhleathach” a bhí ann agus tá siad tar éis casadh ar shiúl ó Trump.

San Airgintín, mar a tuairiscíodh in The Wall Street Journal an tseachtain seo caite, mhaígh Rúnaí an Státchiste Scott Bessent go raibh na Stáit Aontaithe ag urraíocht ar thurgnamh airgeadais Uachtarán Javier Milei. Tá an Airgintín i gcruachás, agus is beag seans go mbeidh Trump in ann í a tharrtháil.

Saorchaint: Kimmel

Nuair a chuir ABC clár grinn Jimmy Kimmel Live! ar fionraí tar éis a cháineadh ar Trump, tháinig freasúra láithreach. Thit stoc Disney, thosaigh baghcat, agus d’ardaigh guthanna an Chéad Leasú (saorchaint). Laistigh de chúpla lá, bhí Kimmel ar ais ar an aer.

Cosúil le hiarracht brú a chur ar RTÉ nó TG4, léiríonn sé seo gurb é freasúra poiblí a chosnaíonn an tsaoirse cainte i ndaonlathas.

Antifa & Eolaíocht: Finscéal in ionad Fírinne

D’fhógair Trump gur eagraíocht sceimhlitheoireachta í “antifa,” cé go ndúirt an FBI gur idé-eolaíocht amháin atá i gceist. Dúirt Trump freisin go raibh baol mór uathachais ag baint le paracetamol le linn toirchis — éilimh nach dtacaíonn aon fhianaise eolaíoch leo, mar a dhearbhaigh AP agus The New York Times le déanaí.

Tacaíocht ag Laghdú

Níor vótáil ach 32% de dhaoine fásta sna Stáit Aontaithe ar son Trump in 2024. Tá tromlach de 53% míshásta lena fheidhmíocht, 48% acu go láidir. Mar a scríobh anailísí G. Elliott Morris i Substack 538 an tseachtain seo caite: cuireann gach iarracht iomarcach béim ar laigí Trump, ní ar a láidreachtaí.

Conclúid: Dóchas don Iarthar

D’fhoghlaim Éire féin, trí stair fhada na saoirse, go dtagann bua i gcónaí don fhreasúra daonlathach. Maireann muid i dtréimhse dhúshlánach. Tá an tIarthar ag casadh i dtreo údarásaíochais, agus, faraor, go háirithe na Stáit Aontaithe, a sheas ar feadh i bhfad mar chosaint don daonlathas. Ach níl deireadh déanta fós.

Mar pháirtithe sa chomhpháirtíocht Atlantach agus mar bhaill den AE, tá ról tábhachtach ag Éirinn tacú le luachanna daonlathacha. Chomh maith leis sin, is gá dúinn go léir sa domhan thiar fanacht dóchasach i gcónaí freisin. Mar a deir an seanfhocal: “Tar éis dubhaidh tagann soineann.”