le Peter Barrett | 2017/04/04 | Gan Chatagóir
Scéal Corraitheach
.
Change of Heart……………………..£16.99
by
Jodi Picoult….……………céad chló… 2008
.
Ní hé seo an chéad uair ag Jodi Picoult peann a leagan ar phár, nó is scríbhneoir aithnidiúil í, a bhfuil thart ar cheithre húrscéal déag leagtha aici os ár gcomhair, cheana féin. Bean í a bhfuil a rian leagtha uirthi ag Princeton agus Harvard, nó ba sna hIonaid cháiliúla Léinn sin, a chuir sí faobhar ar lann a cumas cruthaíochta. Tá cónaí uirthi fhéin, a céile, agus a dtriúr clainne, i New Hampshire, sna Stáit Aontaithe, faoi láthair.
Leabhar den scoth atá anseo againn, agus caithfidh mé a admháil, gur leabhar é, a chuaigh i gcionn go mór orm fhéin. Corruair, tríd an leabhar, cheap mé go raibh sé ag dul chun leadráin, ach, go gairid ina dhiaidh sin, bhainfeadh an t-údar casadh as an scéal a mhusclódh mo shuim agus m’ fhiosracht, athuair, agus ansin, de réir mar a bhí an scéal ag druidim chun chríche, is amhlaidh a méadaíodh ar thionchar, ar theannas, agus ar dhaonnacht amh na hinste, sa chaoi go raibh fonn orm, anois is arís, sa chuid deiridh sin den scéal, an leabhar a leagan ar leataobh, nó bhí corraitheacht agus teannas an scéil ag dul go smior na gcnámh ionnam. Ach, le filleadh ar an teideal…
Teideal Oiriúnach
Change of Heart, a bhaist an t-údar ar an úrscéal seo, agus is é is cúis leis an ainm sin nó go bhfuil Nódú Croí de dhlúth is d’inneach, sa scéal neamhghnách, corraitheach, seo.
Shay Bourne an t-ainm atá ar an bpríomhcharactar sa scéal seo. Dúnmharfóir, a bhfuarthas ciontach e, i marú athair agus a iníon, agus a bhfuil aon bhliain déag caite anois aige i gcillín an bháis, fad is a bhí an lucht Dlí ag baint úsáide as chuile chleas dá gcuid, ag iarraidh é a shaoradh ón ndán cinniúnach a bhi ag smeideadh air, faoin am sin.
Póilí ba ea Kurt Nealon a léirigh a dhaonnacht, agus a charthannacht, trí shúil a choinneáil ar June, tar éis di a céad chéile a chailliúint i dtimpiste bóthair. Ba é deireadh an scéil sin, nó gur phós an bheirt sin. Ar ball, d’fhostaigh siad fear oibre, le graithí beaga a dhéanamh dóibh timpeall an tí. D’éirigh go maith leis an socrú sin, ar feadh tréimhse, ach thit an tóin as domhan June, nuair a mharaigh Shay a fear céile agus a hiníon, d’aon iarracht amháin, agus leis an scéal a dhéanamh níos measa, a gus nios truamhéilí fós, bhí June ag iompar, ag an am.
Gabháil agus Triail
Gabhadh Shay, agus cuireadh ar a thriail é, agus ba deireadh an scéil sin, nó go bhfuarthas ciontach i ndúnmharú na beirte é, agus daoradh chun bháis é. Tharla sin thart ar aon bhliain déag roimh am an scéil, agus anois, bhí an té a bhí á iompar aice, nuair a maraíodh a céile fir, bhí sí anois ag fás aníos, ach, ar an ndrochuair, bhí galar croí ag cur as di, agus gan slánú i ndán di, mura bhfaigheadh sí croí nua.
Nuair a chuala Shay an scéal sin faoi Claire, iníon June, agus an chaoi a raibh nódú croí ag teastáil go géar uaithi, shocraigh sé ina intinn, go mbronnfadh seisean a chroí fhéin uirthi, tar éis don Stát é a chur chun bháis, nó ní bheadh gá aige fhéin leis feasta. Bhí go maith is ní raibh go holc, ach chuige sin, bhí lán a’ mhála d’fhadhbanna le sárú ag a chairde. Ní gá dhom a rá, gur éirigh leo na fadhbanna céanna sin a shárú, ach níor gan dua é, agus san idirlinn, d’inis Shay do chomhairleoir dá chuid, gurbh é an fáth ar mharaigh sé Kurt, nó gur tháinig sé air, agus é ag baint mí-úsáid as a leasiníon. Ní inseodh sé sin do na húdaráis áfach, nó chuirfeadh sin isteach an iomarca ar June agus ar Claire.
Críoch gan rath
Brónach go leor atá críoch an scéil, agus is beag nach mbainfeadh sé deoir as croí cloiche fhéin, ach gan dabht ar domhan, is suimiúil an scéal é, tógtha ar chreatlach lom, míthrócaireach, na dlí. Thaitin an bealach a roghnaigh an t-údar, leis an scéal a leagan os ár gcomhair. Is amhlaidh a bhaineann sí úsáid as na carachtair éagsúla, a bhfuil baint faoi leith acu leis an ndúnmharfóir, agus cuireann siadsan a mbreith fhéin air, inár láthair, éiríonn leosan freisin Shay a cheistiú, agus sa tslí sin, is féidir leis an údar carachtar Shay a líonadh, a leathnú, agus a fhorbairt, ó chaibidil go caibidil.
Carachtair an scéil
Is iad na carachtair a dtugtar an deis sin dóibh, nó June, an bhaintreach, agus máthair Claire; Michael, an sagart caitliceach, a dhéanann iarracht ar chomhairle a leasa a chur ar Shay, bíodh go bhfásann driseacha áirithe ar an gcasán céanna sin, lena ghnó a dhéanamh níos deacra; Lucius, príosúnach a bhí ag cur faoi, ag an am sin, i gcillín bhéal dorais Shay; Maggie, an dlíodóir, nár dhein aon dá leath dá dícheall, agus í ag iarraidh chuile chabhair a chur ar fáil do Shay, le linn dó bheith ina phríosúnach, i gcillín an bháis; Agus leis an scéal a chríochnú, tagann Claire fhéin isteach le Epilogue an scéil a leagan os ár gcomhair.
Tríd is tríd, mar sin, is scéal den scoth é an scéal seo. B’fhéidir go bhfuil a clár fhéin ag Jodi Picault, lena dearcadh ar phionós an bháis a leagan os comhair an phobail, ach má tá fhéin, éiríonn lei é a dhéanamh go formhothaithe, d’fhéadfá a rá.
An-scéal, an-chur-chuige, an-stíl, agus bealach taitneamhach, réidh, éasca, inste scéil, á chleachtadh agus á fhorbairt ag an údar ildánach, clúiteach, cáiliúil, seo.
B’fhéidir gur mhaith leat fhéin triail a bhaint as!
.
.
.
.
.
.
.
le Peter Barrett | 2017/04/04 | Gan Chatagóir
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
Christ the Lord
The Road to Cana
by
Anne Rice
Leabhar ar leith
Leabhar an-neamhghnách atá idir chamáin againn an tseachtain seo, nó is annamh a thagann duine trasna ar leabhar a dhéanann teideal mar seo a láimhseáil ar bhealach macánta, dáiríreach. Ach éiríonn leis an údar seo, Ann Rice, é sin a dhéanamh go seoigh, agus ag an am gcéanna, éiríonn lei scéal corraitheach a leagan os ár gcomhair. Ach ní hé seo an chéad leabhar corraitheach a chuir sí ar fáil dúinn, nó smaoiníonn duine ar theidil mhór-ráchairte eile a shil óna peann, leabhair cosúil le, Out of Egypt; The Feast of All Saints; Cry to Heaven; agus Called out of Darkness, leabhar a bhfuiltear meáite ar é a chur i gcló i Samhain na bliana seo, 2009. I gCeanada a rugadh í, agus tá cónaí uirthi anois i ríocht úd na gréine, Calafóirnia.
Féach mar a chuireann sí tús lena scéal………..
“Who is Christ the Lord?
Angels sang at his birth. Magi from the East brought gifts: gold, frankincense, and myrrh. …
In the Temple an old man gathered the babe in his arms….…A light for revelation to the Gentiles and glory for your people Israel.”
Mac an tSiúinéara
Arbh fhéidir go mba shiúinéir i Nasair é Críost an Tiarna? Fear a raibh triocha bliain bailithe aige faoin am seo, agus fear a raibh lán an mhála de scéalta ag dul timpeall faoina bhreith, faoi na haoirí, faoi na Ríthe ar chuairt, sea agus céad scéal eile chomh do-chreidte leo sin, ach nach raibh triocha bliain imithe isteach i muileann an ama ó ré na scéalta sin, agus cad a tharla i rith na mblianta sin, le tuar a chur faoin tairngreacht, mar adéarfá?
Faic na ngrásta!
Ach sa scéal seo, tagann Íosa fhéin os ár gcomhair amach, agus déanann seisean a scéal fhéin a chur in ár láthair. Tuigtear dó, gurb é a dhán an dán ar labhair na fáithe faoi, fadó, ach an raibh a fhios sin uilig ag an Íosa seo ‘gainne, an siúinéir ó Nasair. Bhuel! Feach mar a chuir sé fhéin é…
“Yes. I know it’s possible. I am Christ the Lord. I know. What I must know, I know. And what I must learn, I learn.”
B’fhéidir go raibh dearmad déanta ag an gcosmhuintir ar na tarlúintí neamhaí, a thit mar chith glóire aimsir a bhreithe. Ní raibh dearmad ar bith déanta ag Íosa fhéin, nó ag “Yeshua” faoi mar a thugtar air sa leabhar seo. Nár shiúinéir é cosúil leis na siúinéirí eile a bhí ag obair in éineacht leis? Nár mhair sé in éineacht leo, agus nár ith sé, agus nár ól sé, faoi mar a rinne chuile dhuine thart air? Ach, bhí a fhios ag “Yeshua” fhéin go raibh dán faoi leith i ndán dó.
Tráth Pósta Tagtha
Ni mar sin a bhí i gcás a dhearthár áfach, nó tuigeadh dá dheartháir Séamas go mba óigfhear, cosúil le haon óigfhear eile é, agus go raibh sé thar am aige corraí amach, faoi mar ba chóir d’fhear dá aois a dhéanamh, ach tuigeadh do “Yeshua” nach raibh a leithéid i ndán dó. Ach, tá chuile chosúlacht ar an scéal, gur thuig na daoine a mhair timpeall air, nár dhuine mar dhaoine eile a bhí ann.
Ach ó tharla gurb é “Yeshua” fhéin atá ag insint a scéil dúinn anseo, déanann an t-údar chuile iarracht ar an gceangal idir a dhaonnacht agus a dhiagacht a thuiscint. Cinnte ba dhuine daonna é, cosúil le chuile dhuine eile de chlann Éabha, ach ag an am gcéanna, ba Dhia é, an dara pearsa den Tríonóid Naofa. Anois, ar tháinig an dá bheith sin salach ar a chéile am ar bith, agus conas a d’éirigh leis an duine daonna saol iomlán daonna a mhaireachtaint, gan cur isteach ar bith, am ar bith, óna dhiagacht. Bhuel, sin an fhadhb, agus déanann an t-údar chuile iarracht ar an bhfadhb sin a scaoileadh dúinn.
Daonnacht agus Diagacht
Anois, níl fúmsa an rún ar fad a scaoileadh dhaoibh anseo, nó, chuige sin, caithfidh sibh fhéin an leabhar a fháil, agus a léamh, ach féach ar an bpíosa seo, agus tabhair faoi deara, mar a léiríonn sé fadhb an údair agus í ag iarraidh breathnú isteach i gcroí an scéil, tar éis do “Yeshua” daichead lá a chaitheamh ar a mharana sa bhfásach…
“I lay in a heap as the sand blew over me. And the voice of the Lord was not in the wind; and it was not in the sand; and it was not in the sun; and it was not in the stars.
It was inside me.
I’d always known who I really was. I was God. And I’d chosen not to know it. Well, now I knew just what it meant to be the man who knew he was God.”
Anois, mar bhuille scoir, ba cheart dom a rá anseo, nach dírbheathaisnéis iomlán “Yeshua” atá idir chamáin ag an údar sa scéal seo. Ní hea in aon chor, nó i ndáiríre, níl i gceist sa leabhar seo ach tréimhse ghearr ina shaol, thart ar a thriochadú bliain, nuair a bhí coire na Tíre Naofa ag fiuchadh go tréan, tráth a raibh na Giúdaigh ag súil le fuascailt ó smacht na Rómhánach.
Bealach na Croise
Ag an nóiméad cinniúnach sin, bhí daoine ann, a raibh súil acu, gurb é an “Yeshua” sin a sheolfadh chun a saoirse iad, thar bhóthar anacair an chlaidhimh, ach níorbh é sin an druma a chuala “Yeshua” cóir, agus tar éis do dul ar oilithreacht chun na háite a raibh Eoin Baiste i mbun a mhisin fhéin, agus tar éis a bhaiste faoi láimh Eoin, Agus ansin, i ndiaidh dó seal a chaitheamh sa bhfásach ar a mharana, agus cathuithe an diabhail fhéin a chur de, tuigeadh dó go raibh misean Diaga le coimhlíonadh aige ina bhealach fhéin, agus go raibh an t-am tagtha le tabhairt faoin misean sin a chur i gcrích. Ach caithfidh tú an leabhar fhéin a léamh le fios fátha gach scéil, agus gach eachtra, fan an bhealaigh sin, a thuiscint.
Leabhar neamhghnách, spreagúil, suimiúil, corraitheach.
Súil agam go mbainfidh tú taitneamh agus tairbhe as.
le Peter Barrett | 2017/04/04 | Gan Chatagóir
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
Lucht NÍL in Uachtar!
Bhuel, tá chuile shórt thart anois, diomaite den liúireach agus den chasaoid, agus is féidir linn a bheith cinnte dearfa de, go mbeidh sin ann, amach anseo.
Céard atá idir chamáin agam inniu, an ea?
Conradh Lisboa, d’eile a bheadh idir chamáin agam? Mar nach beag ábhar atá á chíoradh againn, chomh minic, nó chomh mion, is atá an t-ábhar céanna sin, ó diúltaíodh dó sa Reifreann a ritheadh ar an dara lá déag de Mheitheamh, i dtír seo na hÉireann. Tá sé chomh maith dhom a admháil anseo, gur vótáil mé fhéin TÁ, faoi mar a d’inis mé dhaoibh go ndéanfainn, in alt na seachtaine seo caite, agus ba chóir a lua freisin, go raibh an bua, sa Dáilcheantar seo, ag na TÁ-anna, agus bhí mé fhéin ag ceapadh, go mbeadh an bua ag an TÁ-anna céanna sin tríd an tír ar fad, ach bhí breall orm áfach, nó ba iad na NÍL-eanna a sciob an chraobh leo sa Reifreann Náisiúnta.
Chuir an toradh sin ionadh orm i dtosach, agus díomá freisin, nó cheap mé go raibh botún déanta ag ár vótóirí, sa chás áirithe seo. Ach ansin, smaoinigh mé nach ndéanann pobal vótála botúin, nó cibé cinneadh a dhéanann siad, sin an cinneadh ceart dóibhsean, ag an am áirithe sin, faoi na coiníollacha sin, agus caithfidh na polaiteoirí leas, agus ciall, a bhaint as an gcinneadh sin, ar mhaithe leis an bpobal ar fad. Níor chóir aird dá laghad a thabhairt ar an té adúirt nach raibh cead ag an bpobal bheith san éagóir riamh, nó is é an pobal céanna sin foinse na cumhachta, agus is uathasan a thagann cibé cumhacht a láimhseálann ár lucht polaitíochta.
Europe reacts
Ina dhiaidh sin, léigh mé faoin chaoi ar glacadh le toradh ar Reifrinn i dtíortha eile san Aontas Eorpach, agus caithfidh mé a rá, gur bheag an tuiscint a léirigh siad ar chás ár vótóirí anseo, agus ar thoradh a saothair dhaonlathaigh. Thug siad le fios dúinn, go raibh díomá, fearg, agus ionadh, orthu, go ndéanfadh an pobal Éireannach faoi mar a dhein siad, tar éis ar dhein siadsan ar ár son, sna blianta gortacha atá thart anois. Bhí sé soiléir, dár leo, go mba dream iad na hÉireannaigh, a bhí sásta, agus réidh, le greim a bhaint as an lámh a bheathaigh iad! Ar cheap siad nach raibh ionainne ach maidríní lathaigh, a bheadh réidh i gcónaí déanamh mar a thoileodh siadsan? Nach dtuigfeadh daonlathaí ar bith, go bhféadfadh dhá thoradh a bheith ar Reifreann, agus go gcaithfí glacadh le guth an phobail, i ndeireadh na feide? Agus nuair a smaoiníonn tú air, nár bheag den arán saor a fuaireamar ón gComhaontas i ndáiríre, nó mhalartaíomar ár bhfarraigí, agus ár margaí baile, ar mhaithe leis na deontais a bhí dlite dúinn de bharr ár mballraíocht sa gComhargadh, faoi mar a bhí ann ag an am. Sea, bheadh duine ag súil go nglacfaí le toradh ár Reifrinn agus go raghfaí i mbun beartaíochta láithreach, féachaint conas a d’fhéadfaí an fhadhb a cruthaíodh a réiteach.
Upset
Ní mar sin a bhí, áfach, agus bhí ceannairí áirithe ag tabhairt le fios, go mbeadh siadsan réidh bóthar Chonradh Lisboa a leanúint, beag beann ar vóta an phobail Éireannaigh, fiú dá mbeadh orthu bata agus bóthar a thabhairt do na hÉireannaigh! Tuige mar sin, ar aontaigh siad i dtosach baire, nach dtiocfadh an Conradh i gcumhacht, mura nglacfadh chuile thír san Aontas leis? Arbh é a bhí i gceist acu sa mhéid son nó…chuile thír, mhór, thábhachtach…? Dúirt ceannairí eile, go gcaithfeadh an tír s’againne cead isteach san Aontas a lorg arís, tar éis do thíortha eile an Chomhaontais glacadh leis an gConradh céanna sin, sé sin, má bhí fúinn fanacht san Aontas! Níl dabht ar domhan, ach go bhfuil scéal Chailleach an Uafáis déanta de thoradh an Reifrinn s’againne acu, nó má tá dlí ar bith ag baint leis an Aontas Eorpach, nó má tá comhcheangal ar bith le snaidhmeadh idir phobail éagsúla an Aontais chéanna sin, tá sé thar am ag na cumhachtaí móra, san Aontas, an bata agus an maide scóir a chur uathu, agus deighleáil linn ar bhealach sibhialta, faoi mar a dhéanfaí i measc cairde comhionanna.
Find a solution
Mar, cé gur constaic é toradh an Reifrinn s’againne, ag an am gcéanna ní fál go haer é, agus má ghlactar leis, gur fadhb pholaitíochta é, ansin caithfear glacadh leis freisin, gur fabhb inréitithe é.
Leor sin do thuras na huaire seo, ach is cinnte go mbeidh mé ag filleadh ar an ábhar seo arís, amach anseo. San idirlinn, ba chóir dúinn athsmaoineamh a dhéanamh ar Phlean B……
le Peter Barrett | 2017/04/04 | Gan Chatagóir
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
Nollaig eile chugainn!
Dá mhéad a athraíonn cúrsaí, is ea is mó a fhanann siad mar a bhí! sin mar adeireadh an tseandream linne fadó, agus dár ndóigh, nach acu a bhí an tuiscint agus an chiall? Is maith is cuimhin liom fhéin, agus mé im’ ógánach fadó, go mbíodh daoine thart ormsa, sa chliarscoil ach go háirithe, ag clamhsán, agus ag éagaoin, go rabthas ag iarraidh deireadh a chur le Féile Mhór na Críostaiochta, an Nollaig fhéin.
Conas a d’fhéadfaí sin a dhéanamh, an ea?
Xmas ?
Tharla go raibh an nós ag éirí faiseanta, an tráth sin, ag daoine áirithe, an ‘Christ’ a fhágáil as ‘Christmas’, agus Xmas a bhaisteadh ar an bhféile sin. Shocraigh roinnt mhaith daoine ansin, agus mé fhéin ina measc, gan an Xmas sin a úsáid, olc, maith, nó dona, choíche, ach shocraigh siad ina n-aigne, an t-ainm ceart a thabhairt air chuile bhabhta feasta. Rinneamar sin, agus tuigeadh dúinn go raibh Crosáid dár gcuid fhéin fógartha agus curtha i gcrích againn. Go raibh bua beirthe againn, agus an Nollaig sábháilte againn, do na glúnta a bhí le teacht inár ndiaidh.
D’imigh sin is tháinig seo, agus ba é deireadh an aighnis sin é, nó gur shocraigh chuile dhuine ar a théarma fhéin don Séasúr Beannaithe a roghnú, agus a úsáid, gan éinne ag cur chuige nó uaidh.
Fógraíocht
Tharla go raibh mé ag breathnú ar na nuachtáin, le scathamh anuas anois, agus thug mé faoi deara, go raibh cogadh eile á fhearadh faoin ainm ‘Christ’ a cheangal le Séasúr na Nollag, nó le ‘Christmas’, ach an babhta seo, is iad atá ag fógairt cogaidh ar an téarma sin ‘Christmas’ nó an BCI, an ‘Broadcasting Commission of Ireland. Is é ba chúis leis an iaróg seo a chur ina sui, nó gur theastaigh ón gComhlacht Veritas, fógra a chur ar Theilifís Éireann, agus shocraigh an BCI nach bhféadfaidís an fógra sin a cheadú. Anois, tá’s ag an saol mór, agus ag madraí an bhaile fhéin, go mbíonn fógraí de chuile dhath, déanamh, agus boladh, á léiriú ar RTE, ach ar chúis amháin, nó ar chúis eile, chuireadar a gcosa i dtaca sa chás seo, agus diúltaíodh don bhfógra sin. Anois, cuireann an Coimisiún seo i gcoinne fógraí, a mholann do dhaoine, nuachtáin, nó irisí, a thaobhaíonn le Creideamh amháin thar Chreidimh eile. Ach, sa chás seo, ba é a bhí i gceist nó, to raibh Fógra Veritas ag moladh dúinn smaoineamh ar bhunchiall an téarma ‘Christmas’, agus bronntanas oiriúnach don ócáid sin a roghnú dá bharr…
That Ad.
Christmas, aren’t we forgetting something?’
‘Why not a gift that means more?
Is dócha gur tuigeadh don BCI go rabhthas ag tabhairt buntáiste do Chreideamh amháin thar Chreidimh eile, agus dá bhrí sin, nach bhféadfaidís-sean é a cheadú.
Níorbh é seo an chéad uair acu breith a thabhairt i gcoinne Veritas, nó cloisim gur dhiúltaíodar d’Fhógra eile uathu anuraidh, nuair a rinne siad tagairt don ‘Crib’ ina bhfógra.
Tuige a ndéanfaí a leithéid? Nach tír chríostaí í seo?
Ár nOidhreacht
Dár le daoine áirithe go bhfuil sin uilig athraithe faoin am seo, nó nach bhfuil céatadán réasúnta ard dár ndaonra thar éis teacht thar theorainn isteach chugainn, le blianta beaga anuas. Glacaimis le fírinne an ráitis sin, ach nár chóir dúinn fanacht dílis dár n-oidhreacht agus ag an am gcéanna, a bheith fial, fáilteach, roimh na himircigh seo a tháinig chugainn.
Cé chreidfeadh, go bhféadfadh Coimisiún dár gcuid, a leithéid de bhreith a thabhairt i gcoinne Chomhlacht Éireannach? Ní dóigh liom go n-aontódh an pobal s’againne lena leithéid de bhreith.
Céard fútsa?
Nollaig eile dár spreagadh
Nollaig eile ag múscailt ’nainn cuimhní
Ar laethe is ar chairde a bhí,
Is a dhúisíonn ’nár gcroí istigh cumha,
Nó ní fhillfidh a sárú arís.
.
Ach stiúraíonn céasadh na gcuimhní
Ár gcoiscéim go Beithil na nUamh,
le sólás a chuartú sa Stábla,
Mar a chodlaíonn an Naí i dtromshuan.
.
Is tógann an Mhaighdean ár gcroí istigh
Lena suantraí lán áthais is bróid
Is í ag bogchanadh fuascailt ár gcine
Ó dhlúthgheataí Ifreann na ndeor.
.
Is cuirtear go glé dhúinn ar ár súile
Go bhfuil dhá thaobh ar bhonn úd na rún
Is nach féidir bheith ag súil leis an sólás
Gan an dólas a fháil ar a chúl.
.
Glac misneach mar sin ar do thuras,
Nó saolaíodh an Naí sin fadó,
Le sinne a fhuascailt ó pheannaid,
Is lenár gcroí ‘stigh a shaoradh ó bhrón.
.
Nollaig shona dár léitheoirí go léir, agus go mbeirimid beo ar an am seo arís……………….
.
.
.
.
le Peter Barrett | 2017/04/04 | Gan Chatagóir
Hi! Mary,
A picture of any Christmas scene would work well with this offering. A Christmas Tree, or City Lights, or some such.. Best wishes for the Holy Season to you and yours.
Peter Barrett.
.
.
I mBéal an Phobail
Peadar Bairéad
Nollaig Náid a Naoi
.
Nollaig eile chugainn faoi dheifir,
Gearróga dubha linn, dár reo,
Ach cuimhní geala mar ré dár seoladh
Siar faoi ghradam go Ríocht na n-Óg.
.
Nach breá an rud é go bhfuil Séasúr na Nollag ar lic an dorais againn, faoi seo, lenár gcroí a thógail, agus lenár misneach a ardú, tar éis ar fhulaing muid mar chine, le dhá mhí dhéag anuas. Ní gá dhom na cruatain uilig a tháinig ar chuairt chugainn le bliain anuas, a lua anseo, nó is glas iad na cuimhní céanna sin in aigne chuile dhuine againn. Smaoinigh ar an gcúlú eacnamaíochta, a bhain an anáil dínn, ó thús na bliana seo, sea agus na buiséid fheanntacha a dréachtadh, ag iarraidh na coscáin a oibriú ar an gcúlú céanna sin. Ansin, cé dhéanfadh dearmad ar na tuilte a tháinig anuas sa mhullach orainn, agus an toradh a bhí ar na tuilte céanna sin, agus cé dhéanfadh dearmad ar na Tuarascála a leagadh os ár gcomhair sa tréimhse sin, Tuarascáil Uí Riain, agus Tuarascáil Uí Mhurchú, Tuarascála a bhain an chaint dínn uilig, geall leis, nó céard d’fhéadfá a rá i bhfianaise na ngníomhartha danartha, peacúla, a nochtaíodh don náisiún sna Tuarascála céanna sin.
Gaineamh ar Urláir
.
Ré gan fearthainn, gan sioc, gan sneachta,
Taitneamh gréine as spéartha glé,
Gaineamh leata ar ’chuile urlár
Ag fáiltiú roimh bhreithlá Mhac Dé.
.
Níor imigh Mí na Nollag gan a smitín fhéin a bhualadh orainn, nó i rith na míosa sin, ritheadh an buiséad ba ghéire a gearradh riamh ar phobal na tíre seo, buiséad frith-Nollaigiúil, a d’fhág roinnt mhaith daoine ar an ngannchuid, le Nollaig ghortach a cheannacht dóibh fhéin, dá gclann, is dá gcairde, le Nollaig seo Náid a Naoi a cheiliúradh.
Coinnle geala mar chuireadh uainne
Don Mhaighdean óg is dá céile caoin,
Teacht ar chuairt chugainn ó fhuacht na hoích’
Le foscadh fíor a thabhairt don Naí.
.
Gan gus, gan mustar!
Ach breathnaigh ar an t-é atá á mhóradh againn le linn na Féile Beannaithe seo. Ní raibh mórán de mhaoin an tsaoil seo aigesean an oíche sin fadó, ach nár chomhartha sona dúinne a theacht? Sea, agus b’fhéidir nach ró-dhona an tuar dúinne é, ar tharla dúinn i mbliain seo Náid a Naoi.
.
Maidin Nollag is sioc ar thalamh,
Spéir go drithleach, in omós don Rí,
Pobal tuaithe ag triall ar Aifreann
Le breithlá sona a ghuí don Naí.
.
Agus sin uilig ráite, dearbhaithe, agus admhaithe, agam, níl an dara rogha againn ach an Ród seo Romhainn a bhualadh, go bródúil, misniúil, nó ní pobal sinn a shíolraigh ó chine meata.
Síocháin do Lucht a Pháirte
Ach, sul má bhuaileann muid an Ród céanna sin, ag tús na bliana seo chugainn, 2010, déanaimis Féile Bheannaithe na Nollag seo, Náid a Naoi, a cheiliúradh, faoi mar a deineadh an Fhéile sin a cheiliúradh le sinsearacht romhainn. Mar sin, Nollaig Shona dhaoibh, agus go mbeirimid uilig beo ar an am seo arís.
.
.
D’imigh sin is shíothlaigh m’aisling,
Is táim anois ar ais im aois,
Ach fanfaidh fís gheal, ghlé, na hóige
Le teas is dóchas a adhaint im’ chroí.
.
Gura seacht fearr a bheas ár léitheoirí uilig, an tráth seo arís.
.
.
Gaeilge 
English