Leanfaidh mé ar aghaidh leis an dara scéal mar gheall ar mhuintir Petrocelli as Staten Island i Nua-Eabhrac. Sa chéad scéal tubaisteach, chualamar faoi chúlra na clainne, agus ansin go háirithe faoi cad a tharla do Mark Petrocelli ar an lá sin na cinniúna, 11 Meán Fómhair, 2001.

Cailliúint ollmhór ba ea bás Mark don chlann, ach lean siad ar aghaidh chomh maith agus a thiocfadh leo. Chuidigh a gcreideamh go mór leo déileáil leis an tragóid uafásach, ach ní raibh lá éasca acu riamh. Bhí sé an-tábhachtach dóibh iad féin a choimeád gnóthach, agus d’oibrigh Ginger agus Al (tuismitheoirí Mark) mar Mhinistrí Eocairiste ag an eaglais áitiúil – eaglais na Maighdine Muire, Réalt na Mara. Bhí Al ar bord iontaobhaithe na heaglaise agus bhí sé ina léitheoir san eaglais freisin. Bhí Ginger ar fhoireann babhlála na heaglaise.

Sa bhaile, b’aoibhinn le hAl aire a thabhairt dona gharraí glasraí, agus bhíodh sé an-ghnóthach leis an obair sin, go háirithe san earrach. Go minic, rinne Ginger agus Al sealaíocht ar a chéile ag tiomáint a ngariníonacha Emily agus Lily, go dtí a scoil agus imeachtaí éagsúla.

Lá amháin sa bhliain 2015, gan coinne ar bith, fuair siad scairt gutháin ó Michael Coppotelli, alumnas na meánscoile céanna ar fhreastal Mark uirthi. Stiúrthóir cúnta scoileanna Ard-deoise Nua-Eabhrac ba ea Michael anois, agus thug sé cuireadh don chlann freastal ar dheasghnátha ilchreidmheach a bheadh ar siúl ag an Ionad Cuimhneacháin san Ionad Trádála Domhanda.  Bhí an Pápa ar cheann de na ceannairí reiligiúnacha a bheadh i bhfeighil ag an gcomóradh. Ghlac an chlann go fonnmhar leis an gcuireadh.

Gan mhoill ina dhiaidh sin, oíche amháin, bhí brionglóid ag Albert. Sa bhrionglóid, dúradh leis a phaidrín agus cártaí urnaí ar son a mhac Mark a thabhairt leis go dtí an comóradh, agus go mbeannódh an Pápa iad.

“Ní raibh a fhios agam an dtarlódh a leithéid, nó cén chaoi a dtarlódh sé,” arsa Al. “Bhí mé ag únfairt an oíche ar fad, ag smaoineamh dá mbeinn in ann na rudaí a thabhairt do Chairdinéal Ó Dóláin, b’fhéidir go mbeadh sé in ann iad a thabhairt don Phápa.

Ag an searmanas, bhí an t-ádh dearg ar Ginger agus Al, mar bhí siad suite gar don tosach. Nuair a bhí an Pápa ag fágáil, d’fhéach sé ar Al, agus thapaigh Al an deis sin.

“Athair Ró-Naofa,” a dúirt Al, “ar mhiste leat na paidríní agus cártaí urnaí seo a bheannú ar son ár mac Mark?” Agus bheannaigh an Pápa iad, rinne sé comhartha na Croise, agus leag sé a lámh orthu.

“Tarlaíonn míorúiltí,” arsa Al. “Uaireanta, is gá dúinn a bheith oscailte do na féidearthachtaí!”

.

.

Ar Lá Fhéile Pádraig seo caite (2020), thug Al cuairt ar a dhochtúir mar d’airigh sé tinn. Ar 24 Márta, diagnóisíodh go raibh an galar COVID-19 air. Thug Ginger aire dó ar feadh cúpla lá, agus bhí sé an-lag, agus ina chodladh formhór an ama. Ach nuair a d’éirigh sé deacair dó a anáil a tharraingt, tugadh go dtí an t-ospidéal é. Fuair sé bás ar an chéad lá d’Aibreán, nuair nach raibh ach 73 bliana slánaithe aige.

Ag labhairt faoi thionchar na dtragóidí, dúirt Al Óg:   

“I gcás Mark, bhí sochraid againn san eaglais gan a chorp. Agus i gcás m’athair, bhí a chorp againn ach ní raibh sochraid ceadaithe de dheasca an víris.  Saghas Amharclann na hÉigéille atá i gceist, I ndáiríre.”

D’admhaigh Al Óg gur fágadh ina staic é nuair a chuala sé drochscéala a athair!

Ar 11 Meán Fómhair, 2001, bhí a fhios ag Al Óg agus a athair go maith go raibh an t-aer lán le truailleán nimhiúil, ach ní raibh aon rud ar domhan a d’fhéadfadh stop a chur leis a gcuardach tábhachtach.

Cé nach bhfuil fianaise dhoshéanta ar fáil fós, tá sé soiléir go léir go bhfuil na freagróirí éigeandála 11 Meán Fómhair i níos mó contúirte an galar COVID-19 a tholg ná an gnáthphobal.

Mar sin, is é an rud is aistí faoi scéalta mhuintir Petrocelli, ná seans maith go raibh an t-ionsaí sceimhlitheoireachta freagrach as ní hamháin bás Mark, ach bás a athair freisin.  Fiú fiche bliain ina dhiaidh ionsaithe uafásaigh 11 Meán Fómhair, tá an Tromluí Meiriceánach sin ag marú daoine fós – dochreidte!   

.

.

Tugtar ‘eachtra eala duibhe’ nó ‘Black Swan event’ as Béarla ar eachtra neamhghnách a bhfuil tionchar mór ag baint leis, ach go bhfuil ach seans an-bheag a tharlóidh sé. Tá sé deacair go leor a shamhlú eachtra amháin mar sin ag tarlú, ach céard faoi dhá eachtra mar sin agus iad araon ag dul i bhfeidhm go mór ar theaghlach amháin. Lig dom scéal dochreidte a insint duit anois.

Aisling Mheiriceánach

Bhí aithne mhaith ar Albert Petrocelli le fada ina cheantar in Staten Island, i Nua-Eabhrac sna Stáit Aontaithe.  Dá mba thiománaí é Albert, ní bheadh an clú céanna ag baint leis. Ach b’fhearr le hAlbert siúl gach seans ar féidir leis. Bheadh sé feicthe agat beagnach gach maidin agus é ag dul ar Aifreann. Bheadh a fhios agat gur fear diaganta a bhí ann, mar bhíodh an choróin Mhuire ar a mhéara aige agus é ag siúl. Bhí na clocha paidrín déanta as marmar Chonamara. Cheapfá gur rud ait é sin, go dtí go bhfuair tú amach go raibh sé pósta le Gael-Mheiriceánach.

Chas Albert le Ginger Walsh ag siopa uachtair reoite nuair a bhí an bheirt acu fós ag freastal ar an meánscoil. Go luath ina dhiaidh sin thosaigh siad ag siúl amach le chéile agus laistigh de bhliain bhí siad geallta. Ansin, coinscríobhadh Albert san arm, agus sula i bhfad roghnaíodh é le dualgas gníomhach i Vítneam. Phósadh iad faoi dheifir ansin sular imlonnaíodh é, ar an 18 Márta, 1967, idir Lá Fhéile Pádraig agus Lá Fhéile Iósaf – féile thábhachtach san Iodáil.
Tháinig Albert slán abhaile ó Vítneam tar éis bliana ann, agus sula i bhfad bhí beirt mhac acu, Albert agus Mark. Thairg an Rannóg Dóiteáin Chathair Nua-Eabhrac post dó mar chomhraiceoir tine, agus ghlac sé é. Rinne sé staidéar agus bhain sé amach cáilíocht ghairmiúil, íoctha as ag an Arm faoin ‘GI Bill’.  D’éirigh sé a bhealach aníos trí na céimeanna go dtí go raibh sé ina cheannaire cathláin. Tógadh na mic i dteaghlach grámhar. Lean Albert Óg a athair agus d’oibrigh sé don Rannóg Dóiteáin Nua-Eabhrac.  Tar éis tamall, ceapadh ina cheannaire cathláin é. Lean Mark slí eile agus fuair sé post mar chléireach ag obair do bhróicéirí tráchtearraí, ag seachadadh orduithe dóibh san ionad trádála. Tar éis dóibh pósadh, cheannaigh na mic tithe sa cheantar, gar don áit inár rugadh agus tógadh iad. Bhí iníon ag Albert agus a bhean, agus ceapadh Mark mar bhróicéir tráchtearraí ar an 9 Meán Fómhar, 2001.

Mhaithfí duit dá smaoineofá gur fíoraíodh an aisling Mheiriceánach dóibh, agus bheadh an ceart agat go pointe áirithe. Ar an drochuair, ní mar an gcéanna fíorú na haislinge agus í a choinneáil beo –  go háirithe nuair a tharlaíonn eachtra eala duibhe duit!

.

Tromluí Meiriceánach

Sular fhág Mark a theach ar maidin an 9 Meán Fómhar, dúirt sé lena bhean chéile go mbeadh a chéad chruinne bróicéirí ar siúl ‘thuas staighre’. Ní raibh a fhios ag Nicole gur chiallaigh sé sin an dara hurlár is nócha sa Túr Thuaidh san Ionad Trádála Domhanda Trádála. Cheap sí gurb é an foirgneamh inar oibrigh sé de ghnáth a bhí i gceist. Faraor, bhí an-dearmad uirthi! Bhí an chruinne ar siúl nuair a bhuail an chéad eitleán, agus níor mhair fiú duine amháin ar an urlár sin.

Sa tráthnóna, chuaigh Albert Mór agus Albert Óg go dtí láthair na tubaiste, ag lorg Mark. Tar éis dóibh dhá lá ag cuardach taisí Mark, thit an lug ar an lag orthu ar an tríú lá, agus ar a thríochadú lá breithe.

De réir a chéile, fuarthas baill choirp Mark. Nuair a fuair siad a ghiall, dea-scéala dóite a bhí ann. Thug sé saghas clabhsúr dóibh agus ag an am céanna thug sé sólás dóibh, mar meabhraítear dóibh a mheangadh mór nádúrtha – saintréith an fhir mhacánta seo.

Ar an 10 Lúnasa, 2002, créamadh a thaisí, i Reilig an Aiséirí, gar don áit ar chaith sé a shaol go léir.

Thóg athair Mark leacht cuimhneacháin dó ina ghairdín cúil, le bratacha chun urraim a thabhairt do na daoine a cailleadh ar 9/11. Bhí dealbha aingeal timpeall croise bige déanta as cruach ón Ionad Trádála Domhanda, agus bhí portráid Mark ar lá a phósta i measc na n-aingeal.

Ar bhealach éigin, fuair an teaghlach an misneach le leanúint ar aghaidh, agus chuimhnigh siad ar Mark gach aon uile lá.

Inseoidh mé scéal faoin dara heala dhubh duit an tseachtain seo chugainn.

.

.

.

.

.

.