Thóg mé cupán eile, agus bhain mé súimín as, ag tarraingt na gcos go dtí go mba léir dom cad a dhéarfainn.

“Is dócha go bhfuil an ceart agat!” arsa mise ar ball, ag súil go gcríochnófaí an plé sin go luath.

“Fan go n-inseoidh mé é sin d’Éamonn Mór!  Agus an pus a dhéanfaidh sé! Ach caithfidh mé cúpla freagra eile a fháil uait i dtús báire!”  Thosaigh Séimí ag gáire go croíúil ansin ar feadh beagnach nóiméad.

Bhí díomá le haithint ar mo ghnúis, is dócha, agus bhí eagla orm anois freisin ar cén ceisteanna a bhí le teacht.

“Tá sé dochreidte, ach dúirt Éamonn Mór nach bhfuair an tUachtarán Trump an chuid is mó den vóta, sa toghchán Uachtaránachta thall, agus mar sin cén sórt daonlathas é sin.  Níl sé sin fíor, a Mhichíl, an bhfuil?”

Bhí mé gafa sa dol anois.  B’fhéidir gur drochsmaoineamh a bhí ann an bealach éasca a ghlacadh!

“Bhuel, chuala mé an rud céanna, caithfidh mé a admháil.  Ach sin eisceacht is dócha!”

“Eisceacht, an ea?  B’fhéidir, ach dúirt Éamonn liom nach é seo an chéad uair a tharla a leithéid cheana!  Dúirt sé gurb é seo an cúigiú huair a tharla sé seo! Mícheart, nach ea, a Mhichíl?” Bhí a phíopa caite, ach thóg sé amach mála tobac agus réitigh sé píopa nua!  B’fhéidir gur bhain sé an-sult as m’ainnis-se!”

“Tá a fhios agam gur tharla an rud céanna sa bhliain 2000 le George W. Bush!” arsa mise, “ach níl a fhios agam na hócáidí eile, ach b’fhéidir go bhfuil an ceart ag Éamonn anseo!”

“Ó a dhiabhail! céard tá á rá agat a Mhichíl?  Cheap mé go ndúirt tú nach raibh an ceart aige faoin bhfíor dhaonlathas, ach anois nach bhfuil an dá thuairim seo ag teacht salach ar a chéile?”   

Bhí sé in am do Shéimí breac a thabhairt ar an bport.  Faitíos orm, go bhfuil mo phort seinnte anois, cinnte!

“Deochín soip b’fhéidir, a Mhichíl?  Tá muid lán de thae anois!”

“Cinnte”, arsa mise, sásta sos beag a fháil ón gcéasadh seo.  Fuair mé buidéal uisce beatha agus chuir mé gloiní móraigeanta amach dúinn.  Bhí súil agam go maolódh sé an phian.

“Sláinte!” arsa mise, agus chaitheamar siar leath ghloine mar sin!

“Cá raibh mé – ó sea, fíor dhaonlathas, nach ea?  Agus anois céard a bhí á rá agat a Mhichíl?”

“Bhuel, ní raibh mé ag smaoineamh ar an Uachtarán, ach go háirithe, a Shéimí.  Bhí mé ag smaoineamh ar an gComhdháil.” Seans beag agam anseo.

“Sea, míníonn sé sin an difríocht!”  arsa Shéimí agus d’ól sé braon eile.

“Tá sé ag éirí déanach, nach bhfuil a Shéimí?” arsa mise, ag iarraidh an scéal a dhruidim chun deiridh.

“An Chomhdháil, an ea?” ar seisean, ag tabhairt neamhairde orm.  “Aontaím leat, ach dúirt Éamonn nach bhfuil sé sin níos fearr ná cúis an Uachtaráin.”

“Agus cén argóint a bhí aige leis an tuairim sin?” a d’fhiafraigh mé.  An raibh Marbhsháinn agam, i ndiaidh gach ní? B’aoibhinn liom é sin!

“An Seanad, mar shampla.  Dúirt Éamonn go bhfuil beirt sheanadóir ag gach Stáit.”  D’fhéach Séimí orm, ag fanacht le mo thuairim.

“Sin fíor” arsa mise, “agus mar sin tá bonn ar aon ag gach Stáit!  Nach féaráilte é sin?” arsa mise, sásta anois go raibh an lámh in uachtar faighte agam, faoi dheireadh.

“Sin é an freagra céanna a bhí agamsa, an gcreideann tú é sin?” agus thosaigh sé ag gáire.  Thosaigh mise ag gáire freisin.

“Go hiontach!  Agus ní raibh an dara rogha ag Éamonn Mór ach a admháil go raibh dul amú air, nach raibh?” arsa mise agus lean mé ag gáire.  Bhí an t-uisce beatha ag cabhrú le mo mhisneach anois! Agus smaoinigh mé go raibh críoch anois le hargóint Éamoinn Mhóir.

“Go réidh anois, a Mhichíl!  Níor admhaigh sé aon rud!  A mhalairt ar fad!” arsa Séimí.

Thit an lug ar an lag orm.  An raibh críoch ar bith leis an scéal seo?

“Agus cén freagra a bhí ag an bhfear mór?” a d’fhiafraigh mé díom féin.

“Sin a dúirt sé: “Bheadh beirt sheanadóir i ngach Stáit an-fhéaráilte dá mbeadh an líon céanna daoine i ngach Stáit.  Ach tá fiche Stáit a bhfuil níos lú daoine iontu le chéile, ná mar atá i gCalifornia ina aonar! Agus tá daichead seanadóirí ag an bhfiche Stáit sin, ach níl ach beirt ag California.  Féaráilte! An as do mheabhair atá tú? Daonlathas? Aililiú !!!!!” Dúirt mise nár chreid mé é sin, agus go gcaithfinn seiceáil leatsa! Níl an ceart aige, an bhfuil? – nach dochreidte é sin?”

Bhí mé idir dhá thine Bhealtaine aige anois.  Ar lámh amháin, géilleadh gan choinníoll! Agus ar an lámh eile, leanúint ag troid.   Bhí an ceart ag an bhFear Mór arís, ach céard faoin Teach na nIonadaithe – bhí sé sin níos féaráilte.  Ach bhí tuirse orm anois ag cosaint rudaí nach féidir a chosaint!  Bhí sé in am deoch ar mo náire a ól!

“Caithfidh mé a rá go bhfuil an ceart ag an bhfear mór anseo freisin!” arsa mise.

“Tá an-tuiscint ag Éamonn Mór i ndeireadh na dála!  Nach bhfuil?” arsa Séimí, ag croitheadh a chinn le díchreideamh, mar loic mé go dona air.

“Caithfidh mé a admháil go bhfuil, a Shéimí!” arsa mise, ag fuilstin na náire.

“Agus an gceapann tú go bhfuil an ceart aige freisin go bhfuil na Stáit  Aontaithe críochnaithe?” arsa Séimí, ag seachadadh an oll-náiriú deireanach.

“Níl mé chun easaontú le hÉamonn arís anocht, a Shéimí.  Glacaim lena thuairim!” Chrom mé mo cheann, ach seo an bealach is fearr. Is trua nár aithin mé é sin níos luaithe san oíche!  Ní raibh aon rud eile agam le rá – bhí mé spíonta amach anois!

“Bhí oíche aoibhinn againn, agus míle buíochas duit, a Mhichíl! “  Chuir Séimí a chóta air, agus amach an doras leis, agus d’imigh sé leis agus é ag croitheadh láimhe.

Dhún mé an doras, agus lig mé osna mhór faoisimh.

“Nach mise an ceap magaidh!” a dúirt mé liom féin.  “D’aontódh Éamonn Mór liom ar an bpointe sin, agus Séimí freisin, is dócha!”

.

.