Nuair a leag an dalta a bhí ina DJ an tsnáthaid ar “School’s Out” le Alice Cooper, líon an t-urlár damhsa láithreach. Bhíomar ag damhsa ar nós an diabhail, á gcaitheamh féin ar fud na háite agus ag luascadh anonn is anall go fiánta, ag súil go raibh na cailíní ag féachaint orainn. Ansin tháinig Elton John ar an gcaschlár. The Supremes. The Bay City Rollers. Slade.

Ansin mhoilligh an ceol. “Without You” le Harry Nilsson.

Bánaíodh an t-urlár ar an bpointe. Bhí mo chroí ag bualadh go trom i mo chliabhrach nuair a bhuail mé súil le cailín amháin. Sular chaill mé mo mhisneach, d’iarr mé uirthi damhsa a dhéanamh liom. An chéad uair dom. Bhí mé cúig bliana déag d’aois. Ghlac sí le mo chuireadh.

Thosaigh muid ag damhsa scartha óna chéile ar dtús, ach diaidh ar ndiaidh dhruideamar níos gaire le chéile. Ansin, leag sí a ceann ar mo ghualainn agus chuir mise mo lámha timpeall uirthi. Leath bealaigh tríd an amhrán, bhí an bhainis á samhlú agam cheana féin.

Ansin mhothaigh mé buille trom á bhualadh ar mo dhroim.

An tAthair O’Toole.

“Tá sé seo go hiomlán do-ghlactha, a Mhichíl. Níor choinnigh tú amach ón gcailín. Níl cead agat freastal ar an gcéad damhsa eile, agus ná déan a leithéid go deo arís.”

Scar sé óna chéile muid amhail is gur coirpigh a bhí ionainn. Níor dhamhsaíomar le chéile riamh arís.

Cúpla nóiméad ina dhiaidh sin, chonaic mé an tAthair O’Toole ag máirseáil amach ar an urlár damhsa arís agus ag breith greama ar chluas buachalla. Pat Corcoran a bhí ann. An chéad uair eile a chonaic mé Pat, bhí cuma caorach lomtha air. Ar bhalla mo chillín suanleasa, bhí gruaig fhada chatach ar Marc Bolan ó T. Rex a chuirfeadh an tAthair O’Toole ag síneadh i dtreo na siosúr.

Lig mé do mo chuid gruaige fás beagáinín, gan a dhóthain le bheith gafa, ach a dhóthain le go mbraithfinn go raibh mé ag éalú leis.

An samhradh sin, tar éis dom filleadh abhaile ón scoil chónaithe, d’fhreastail mé ar chúrsa Fraincise sa chathair, a bhí eagraithe ag an Alliance Française. Sa bhoth fuaime chúlaigh an saol taobh amuigh. Chuir mé na cluasáin orm agus labhair guth mná Fraincise isteach i mo chluasa amhail is go raibh sí ansin liom.

“Nos cosmonautes,” a dúirt sí.

“Nos cosmonautes,” a dúirt mise ar ais isteach sa mhicreafón.

D’éist mé liom féin ar an taifead. An mise sin i ndáiríre? Bhí fuaim mo ghutha féin mar ghuth strainséara dom. Faoi dheireadh na sé seachtaine bhí feabhas tagtha ar mo bhlas cainte, agus bhí mé i dtaithí ar fhuaim mo ghutha féin ar thaifead.

An samhradh ar fad, bhí mé ag canadh leis na hamhráin mhóra ar an raidió. Bhí gach focal de “Get It On” le T. Rex agus “Starman” le David Bowie ar eolas agam.

Nuair a chríochnaigh na ranganna Fraincise, fuair mé obair sa bheár in óstán nua, an Springhill Court Hotel. D’oscail mé cuntas sa Chomhar Creidmheasa agus rud amháin ar m’intinn agam: mo chéad ghiotár leictreach a cheannach. Nuair a shocraigh an giotáraí rithime i mbanna áitiúil bogadh ar aghaidh, cheannaigh mé a ghiotár láithreach, Fender Mustang dearg lasrach ó 1965 a bhí i gceist.

Bhí fadhb amháin ann. Ní raibh aon aimplitheoir agam.

Chuaigh mé i ngleic le putóga seanraidió trasraitheora agus fuair mé amach cad a oibrigh trí sheifteanna éagsúla a úsáid. Thug sé dom vata amháin d’fhuaim thanaí, riastartha b’fhéidir, ach in ainneoin sin, thaitin sí go mór liom. D’fhoghlaim mé cordaí as leabhar mar ní raibh sé d’acmhainn agam ceachtanna a fháil. Bhí mé lánchinnte nach raibh mé ach cúpla mí ó bheith i mo réalta rac-cheoil.

Tar éis na saoire, d’fhill mé ar scoil mar dhalta lae. Chaith mé mo dheireadh seachtaine ag bualadh thart sa bhaile mór. Lig mo thuismitheoirí dom fiú dul chuig damhsaí oíche Shathairn sa Carlton, áit nach raibh dé ná deatach ar shagart, ná aon rialacha amaideacha i bhfeidhm ach an oiread.

An samhradh dár gcionn, lig mé do mo chuid gruaige fás níos faide agus chaith mé brístí deinime agus léinte éadach cáise. Faoin am sin, ba chustaiméir rialta mé sa Carlton.