An Fear a Rámhaigh
Breis agus deich mbliana sular cuireadh tús le Corn an Domhain, d’fhreastail Ole Frøystad ar chluiche peile i staid Rosenborg san Iorua.
Ghlaoigh cuid den slua amach:
“Ro!”
D’fhreagair cuid eile:
“Sen!”
Agus ansin d’fhreagair an chuid eile:
“Borg!”
Líon an macalla an staid.
Ní dhearna Ole dearmad air riamh.
Ba mhúinteoir bunscoile é ó Leinøy, oileán beag ar chósta thiar na hIorua. Gach uair a d’imir foireann náisiúnta na hIorua, bhí sé i measc an lucht leanúna, ag canadh go dtí gur imigh a ghlór.
Ní raibh an Iorua cáilithe do Chorn an Domhain ó 1998. Agus an fhoireann ag druidim níos gaire do chomórtas 2026, níor éirigh ceist amháin as a intinn.
Conas a d’fhéadfadh lucht leanúna na hIorua rud éigin a chruthú nach bhféadfadh aon duine neamhaird a dhéanamh de?
Bhí bualadh bos na hÍoslainne ann cheana.
Bhí rud dá gcuid féin ag teastáil ón Iorua.
Smaoinigh sé air gach lá.
Ag siúl na sráide, d’éist sé le ceol agus bhreac sé smaointe síos. Sa bhaile, scríobh sé rainn agus véarsaí. Thaifead sé é féin ag canadh na smaointe éagsúla, ar eagla go ndéanfadh sé dearmad orthu.
Tháinig smaoineamh i ndiaidh smaoinimh.
D’imigh siad arís.
Ansin tháinig an chéad siolla de Rosenborg ar ais chuige.
Ro.
Ba é sin é.
Rámhaíocht.
Smaoinigh sé ar bhualadh bos na hÍoslainne, mall ar dtús, ansin níos tapúla agus níos tapúla.
Go tobann chonaic sé í.
Long Lochlannach.
Na mílte rámh.
Seastán iomlán ag rámhaíocht mar aon.
“Sin é,” ar seisean leis féin. “Sin a bhí á chuardach agam.”
In éineacht le hOljeberget, grúpa lucht leanúna fhoireann náisiúnta na hIorua, chuir sé an smaoineamh faoi thriail.
Suígí síos.
Sínígí amach.
Tarraingígí siar.
Arís.
Dhá bhuille druma.
“Ro.”
Ar dtús, níor ghlac mórán daoine páirt ann.
Ach níor éirigh Ole as.
Lean sé air.
Nuair a cháiligh an Iorua do Chorn an Domhain 2026, cháiligh an rámhaíocht leo freisin.
Thrasnaigh an rámhaíocht an tAtlantach.
Bhí daoine ag rámhaíocht i staideanna agus i mbeáir. Ar ardáin traenach. Ar staighrí beo. Faoi shoilse Times Square.
Sheas Ole chun tosaigh ar an lucht leanúna ag na cluichí peile agus clogad Lochlannach air.
“Ro.”
D’fhreagair na mílte é.
Tar éis gach bua, shuigh na himreoirí os comhair an tslua agus thosaigh siad féin ag rámhaíocht leo.
D’fhéach Ole ar smaoineamh a bhí ina cheann féin tráth ag gluaiseacht anois trí na mílte corp.
An Fear a Dhiúltaigh
Ag cluiche amháin, zúmáil ceamara na teilifíse isteach ar Emil Anners Lappen.
Bhí an lucht leanúna timpeall air réidh.
Bhí na mílte ina suí gualainn ar ghualainn.
Chlaon siad chun tosaigh.
Shín siad a lámha amach.
Tharraing siad siar iad.
Arís.
Ghlac gach duine páirt ann.
Seachas Emil.
Shuigh sé díreach.
Bhí a lámha fillte trasna a chliabhraigh.
D’fhéach sé díreach roimhe.
Níor fhan an ceamara air ach ar feadh cúpla soicind.
Ba leor sin.
Faoi am bricfeasta an mhaidin dár gcionn, bhí aithne ag na milliúin ar aghaidh an fhir a d’fhan ina shuí, gan corraí, i lár farraige gluaiseachta.
Chuir an nós nua bualadh bos na hÍoslainne i gcuimhne dó.
Níor shíl sé go raibh aon úrnuacht ag baint leis.
Dúirt sé nár cheart a rá gur rámhaigh na Lochlannaigh trasna an Atlantaigh, nuair ba faoi sheol a thrasnaigh siad.
Thar aon ní eile, cheap sé gur seafóid a bhí ann.
Nuair a buaileadh an druma, d’fhan a lámha fillte trasna a chliabhraigh.
“Caithfidh mé an fód a sheasamh ar mo shon féin,” a dúirt sé.
Sa chás seo, ba é fanacht ina shuí an dóigh ar sheas sé an fód.
Ag an am céanna, bhí Ole le feiceáil ar theilifís Mheiriceá, é breá sásta a thaispeáint do na láithreoirí conas rámhaíocht a dhéanamh.
Suígí síos.
Sínígí amach.
Tarraingígí siar.
Bhí Emil ar an teilifís freisin.
“Is cuma liom cad a bhuann siad,” a dúirt sé. “Ní bheidh mise ag rámhaíocht.”
Scaipeadh an nós.
Rámhaigh baill den pharlaimint.
Rámhaigh an teaghlach ríoga.
Rámhaigh píolótaí an t-aerfhórsa óna suíocháin.
Rámhaigh cónaitheoirí i dtithe altranais óna gcathaoireacha rothaí.
Bhain fear amháin clú amach tríd an slua a chur ag gluaiseacht.
Bhain fear eile clú amach gan bogadh.
Cé acu tusa?
Gaeilge 
English