“Go hifreann leat,” a bhéic sé, an tseile ag eitilt as a bhéal.
“An dóigh leat go bhfuil eagla orm romhat anois, a bhastaird?”
Dhruid an dara fear leis. D’ardaigh an bheirt a ndoirne.
Tháinig an tríú fear chuig an ngeata.
“Éirígí as an troid. Stopaigí anois. Gortófar duine éigin.”
D’iompaigh an bheirt.
“Cén bhaint sa diabhal atá agatsa leis seo?” arsa an chéad fhear.
“Níl aon bhaint agam leis. Nílim ach ag rá nach bhfuil aon ghá leis seo.”
“An ea?” arsa an fear eile, ag déanamh ar an ngeata. “An bhfuil aon airgead agat?”
“Cad ‘tá ar siúl?”
Chuala sé corraí taobh thiar de. Ródhéanach. Bhí láimh fáiscthe timpeall a chliabhraigh.
“Beir air, a Jackie.”
“Tá sé agam.”
D’fháisc Jackie a ghreim air.
“Lig uait mé.”
Chuaigh lámh isteach i bpóca cúil a bhríste.
“Stop.”
Bhí a sparán imithe. Thóg an fear eile a fhón. Lig Jackie uaidh é agus thug dorn sa bhéal dó. Thit sé le hais an gheata. Thug Billy cic sa cheann dó.
“Stop anois,” arsa Jackie.
“Cén fáth?”
“Ní gá duit é a mharú, in ainm Dé.”
Thug Billy cic eile dó.
Rith an bheirt trasna na páirce. Ní raibh an tríú fear ag bogadh. Bhí carranna ag dul thar bráid ar an mbóthar. Mhoilligh ceann acu, ach ansin lean sé ar aghaidh.
D’oscail an fear a shúile. Bhí ceann dá bhróga cúpla troigh uaidh. Rinne sé iarracht bogadh. Chuaigh pian ghéar trína aghaidh. Dhún sé a shúile arís.
Nuair a d’oscail sé a shúile arís, bhí bean ar a glúine lena thaobh.
“An gcloiseann tú mé?”
Rinne sé iarracht labhairt ach níor tháinig focal as a bhéal.
“Ná bog.”
Bhí lámh amháin aici ar a ghualainn agus fón sa lámh eile aici.
“Tá otharcharr ar an mbealach.”
Bhí páiste ag caoineadh in aice láimhe. Bhreathnaigh an bhean thar a gualainn ar an bpáiste.
“Tá sé ceart go leor, a stór. Téigh isteach sa charr. Beidh mé ann i gceann nóiméid.”
D’iompaigh sí ar ais i dtreo an fhir.
“Fan mar atá tú. Tá cabhair ag teacht go luath.”
***
Bhí cuma níos óige ná a mhac ar an ngarda a bhí ina shuí in aice a leapa san ospidéal. Bhí leabhar nótaí ar oscailt ar a ghlúin aige.
“Mar sin, ní raibh aithne agat ar cheachtar acu?”
“Ní raibh.”
“Ní fhaca tú cheana iad?”
“Ní fhaca.”
Scríobh an garda rud éigin síos. Bhí pian i ngiall an fhir nuair a labhair sé. Bhí taobh amháin dá aghaidh ata. Bhí greamanna os cionn a mhala agus istigh ina bhéal.
Bhí an dochtúir tar éis a rá leis go raibh an t-ádh air. Sin a deir daoine leat i gcónaí nuair a tharlaíonn rud éigin dona duit.
Dhún an garda an leabhar nótaí.
“An bhféadfainn rud eile a fhiafraí díot?”
“Abair leat.”
“Cén fáth ar chuir tú do ladar isteach sa mheadar sin?”
“Níor chuir mé mo ladar isteach.”
Ní dúirt an garda tada.
“Níor smaoinigh mé, sin uile,” arsa an fear.
D’fhéach an garda air ar feadh nóiméid.
“Cleas a bhí sa scéal ar fad.”
“Cad atá á rá agat, a Gharda?”
“Jackie agus Billy Doyle. Deartháireacha. Tá an cleas seo déanta acu cheana.”
“Ag ligean orthu go bhfuil siad ag troid?”
“Is ea, agus iad ag súil go dtiocfadh Samárach fónta mar thusa.”
“Ach bhí gach cuma orthu go raibh an ghráin acu ar a chéile.”
“Is dócha go bhfuil.”
D’iompaigh an fear i dtreo na fuinneoige. Bhí an bháisteach ag sileadh síos an pána.
***
Tháinig a bhean chéile isteach agus éadaí glana léi. Phóg sí go cúramach ar an éadan é.
“Tá droch-chuma ort.”
“Táim ar fheabhas.”
“Is maith sin.”
Shuigh sí ar imeall na leapa.
“Chuir mé na cártaí creidmheasa ar ceal agus thuairiscigh mé gur goideadh do cheadúnas.”
“Maith go leor.”
“Scrios mé gach rud ar d’fhón go cianda freisin.”
Chlaon sé a cheann.
Ar feadh tamaill níor labhair ceachtar acu.
Ansin dúirt sí, “Cad a bhí tú ag smaoineamh air, ag cur isteach mar sin?”
“Ní raibh mé ag smaoineamh.”
“Is léir sin.”
“Shíl mé go raibh siad chun troid.”
“D’fhéadfaidís thú a mharú, a amadáin.”
“Tá a fhios agam.”
D’fhéach sí ar a aghaidh.
“Tabhair gealltanas dom nach ndéanfaidh tú a leithéid arís.”
Ní dúirt sé tada.
“Tabhair gealltanas dom.”
“Geallaim duit.”
***
Sé mhí ina dhiaidh sin, bhí sé ag tiomáint abhaile sa bháisteach. Bhí sé beagnach dorcha.
Bhí carr ar imeall an bhóthair roimhe agus na soilse guaise ag splancarnach. Bhí bean ag sméideadh air.
Mhoilligh sé. Bhí fear ina luí ar an mbóthar.
Shiúil an bhean amach ar an mbóthar.
“Stop, le do thoil!”
Bhí fuil ar a haghaidh.
Thiomáin sé thart uirthi.
Sa scáthán cúil, bhí sí fós ag sméideadh air.
Lean sé air thar an gcor sa bhóthar.
Ansin stad sé.
Shuigh sé ansin ar feadh nóiméid, a lámha ar an roth stiúrtha.
Chas an carr timpeall.




