Daonáireamh 1926

Daonáireamh 1926

Nuair a cuireadh Daonáireamh na hÉireann 1926 ar líne le déanaí, d’oscail sé féidearthachtaí nua do thaighde ginealaigh.

Tharraing mo bhean m’aird air tar éis di an nuacht a fheiceáil. Ó shin i leith, tá go leor uaireanta an chloig caite ag an mbeirt againn ag déanamh taighde ar stair ár dteaghlach.

D’aon duine a bhfuil fréamhacha Éireannacha acu, is stór luachmhar é seo. Tá an t-eolas teoranta, ach is leor é chun spléachadh a thabhairt ar an am sin agus ar an saol a bhí ag ár sinsir.

Tógadh an daonáireamh ar an 18 Aibreán, 1926, eagraithe ag Saorstát na hÉireann. Murab ionann agus daonáirimh 1901 agus 1911, a chuimsigh na 32 contae ar fad, chuimsigh an ceann seo 26 contae an Stáit nua.

Is é an rud a dhéanann cumhachtach é ná an méid is féidir a dhéanamh leis. Feidhmíonn daonáireamh 1926 mar nasc siar go 1911. Ansin, is féidir leat dul siar go 1901, agus ansin go Luacháil Uí Ghríofa—taifead cánach réadmhaoine i lár an 19ú haois a fheidhmíonn mar thaifead ríthábhachtach ar shonraí daonáirimh atá ar iarraidh ón ré sin. Ina dhiaidh sin, is féidir níos mó eolais a fháil sna teastais breithe agus deimhnithe pósta agus báis atá ar fáil ar IrishGenealogy.ie.

An Nasc le Maigh Eo

San alt seo, díreoidh mé ar chuid de mo theaghlach féin, mar shampla de na rudaí is féidir a dhéanamh. Tá i bhfad níos mó fós le fiosrú agam.

Thosaigh mé le taobh m’athar. Bhí sé sin níos éasca. Rugadh Daid i 1925, mar sin bhí sé ansin i ndaonáireamh 1926, ina leanbh naoi mí d’aois. Bhí a dheartháireacha agus a dheirfiúracha níos sine ansin freisin, mar aon le mo sheantuismitheoirí, iad ar fad ar leathanach amháin lámhscríofa.

Bhí seachtar acu ina gcónaí i dteach ceann tuí dhá sheomra ar 16 acra i nDroim Riabhach, ar Leithinis an Mhuirthead i gContae Mhaigh Eo. Níos déanaí, nuair a rugadh Síle, bheadh ochtar ann.

Ag baint úsáide as an eolas sin, ghlac mé céim siar go 1911. Ansin d’aimsigh mé mo shin-seanathair Michael Barrett, fear baintreach, ina chónaí sa teach céanna le mo sheanathair agus cuid dá deartháireacha agus deirfiúracha fásta agus col ceathrar. Ag dul siar go 1901 arís, bhí sé ansin lena bhean Julia agus a naonúr clainne.

Scéal Brónach

Thug m’athair crann teaghlaigh lámhdhéanta dom roinnt blianta ó shin, a chuir sé le chéile lena dheartháir John. Cé nach raibh gach bosca líonta acu, bhí sé thar a bheith luachmhar. Dhearbhaigh sé an taighde a bhí á dhéanamh agam, agus thug sé leideanna tábhachtacha nua dom freisin.

Bhí brón sa chrann teaghlaigh sin, nach raibh le feiceáil go héasca i dtaifid an daonáirimh. Léirigh taifid mo Dhaid go raibh triúr ina chlann féin, Ellen, Mary agus William, a fuair bás go hóg. D’aimsigh mé taifid ar líne do bheirt acu. Fuair Mary bás nuair a bhí sí sé lá d’aois. Fuair Ellen bás ag ceithre mhí. Níor aimsigh mé William go fóill. Caithfidh go raibh sé tubaisteach don teaghlach triúr as naonúr clainne a chailleadh chomh hóg sin.

Chuaigh mé isteach sna teastais breithe agus na deimhnithe pósta agus báis ar IrishGenealogy.ie agus bhí mé an-sásta a fheiceáil go raibh na taifid shibhialta agus na taifid daonáirimh ag teacht le chéile. Thug na taifid shibhialta eolas nua dom freisin. Fuair mé amach gurbh é Richard Barrett an t-ainm a bhí ar athair mo shin-sheanmháthar Ellen Monaghan. Bhí “Dick” scríofa ag mo Dhaid sa bhosca ábhartha ina chairt teaghlaigh. Rudaí ag teacht le chéile arís.

File Iorrais

D’inis mo Dhaid dom go raibh an nasc siar go dtí Riocard Bairéad ar thaobh a mháthar. Ó tharla gurbh é Richard Barrett ainm mo shin-shin-seanathar ar thaobh mháthair mo Dhaid, neartaigh sé sin an tuairim.

Ba fhile, aorthóir agus máistir scoile é Riocard (Dick) Bairéad. Bhí baint aige leis na hÉireannaigh Aontaithe agus le hÉirí Amach 1798 freisin. Ach is mar file is fearr a bhfuil cuimhne air. I measc na ndánta a chum sé tá “Eoghan Cóir” agus “Preab san Ól.”

Ainm suimiúil eile ar chairt mo Dhaid ná mo shin-shin-seanathair, Éamon Barrett. Chuardaigh mé Luacháil Uí Ghríofa agus ní bhfuair mé tada faoi Éamon. Ansin bhain mé triail as Edward Barrett.

Bhí sé ansin. Ar na sé acra dhéag chéanna i nDroim Riabhach. Feirmeoir tionóntach. Tobias Kirkwood an t-ainm a bhí ar a thiarna talún. Faoi 1901, is cosúil nár feirmeoir tionóntach é Michael Barrett ach gur leis an talamh.

Oidhreacht agus Brí

Dar le m’athair, ba é Edward an chéad Bairéadach a chuir faoi i nDroim Riabhach mar fheirmeoir tionóntach. Faoi 1901, bhí aon duine dhéag sa teach ceann tuí céanna dhá sheomra. Seachtar i 1911. Seachtar arís i 1926, m’athair féin san áireamh.

Bhí saol crua i gceist an tráth úd. I lár an 19ú haois caithfidh go raibh sé thar a bheith deacair do Edward Barrett agus a theaghlach maireachtáil. Is dócha go raibh sé ag feirmeoireacht na talún sin le linn an Ghorta Mhóir. I mí an Mheithimh 1847, shroich na céadta daoine ocracha as Iorras teach na mbocht i mBéal an Átha, ach cuireadh ar shiúl iad toisc go raibh sé lán cheana féin. Is ar éigean a bhí acu ach ón lámh go dtí an béal, rud a bheadh deacair fiú a shamhlú sa lá atá inniu ann.

Tá a fhios agam ó thaifid m’athar gur imigh beirt uncailí go Chicago sna 1910í. Sin líne eile le leanúint níos déanaí agus seans maith go bhfuil gaolta agam anseo sna Stáit Aontaithe.

Nuair a bhreathnaím ar na hainmneacha go léir sin, ritheann sé liom gur duine gach ceann acu, agus saol agus scéal acu. Níl fágtha anois ach ainm scríofa ar phár, agus gach rud eile caillte i gceo an ama.

Is ábhar machnaimh é m’uncail, mo sheanathair agus mo shin-seanathair a fheiceáil ansin ar an gcairt agus sna taifid, iad go léir leis an ainm céanna liomsa—Michael Barrett. Tugann siad comhthéacs dom. Tugann siad brí dom.

Tá mé cinnte go bhfuil go leor daoine a léann é seo ag déanamh a dtaighde féin le daonáireamh 1926, ag rianú a dteaghlaigh, ag foghlaim níos mó faoin áit as ar tháinig siad agus an saol mar a bhí sé ag an am sin.

Níor lean mé ach líne amháin go dtí seo. Tá go leor eile le fiosrú, agus tógfaidh sé am.

Mura raibh an deis agat fós, tá súil agam go spreagfaidh mo scéal tú chun fréamhacha do theaghlach féin a fhiosrú i ndaonáireamh 1926.

 

Comhaltas Barry Cogan

Comhaltas Barry Cogan

Ag pointe éigin san oíche, d’fhéach Sinéad agus mise timpeall an tseomra, ansin ar a chéile, agus thuigeamar go raibh uirlis ag beagnach gach duine eile ann seachas muidne.

Bhí maindilín i lámha fhear an tí cheana féin. Tharraing duine eile bainseó as a chás. Tháinig duine eile isteach le píoba uilleann. Ina dhiaidh sin tháinig feadóg mhór, feadóg stáin, giotár, bodhrán agus níos mó ná fidil amháin. Shuigh na ceoltóirí síos i gciorcal.

Tháinig muid go dtí ceolchoirm tí i La Jolla gan aon tuiscint againn go mbeadh seisiún ceol traidisiúnta ina dhiaidh.

Thosaigh an oíche le béile comhroinnte, cé gur don cheolchoirm féin a tháinig muid. Chuir bean an tí fáilte chroíúil romhainn agus thug sí a háit féin dúinn ar an tolg, áit ar shuíomar isteach go dlúth. Sin an cineál cruinnithe a bhí ann: neamhfhoirmiúil, flaithiúil, fáilteach.

Ba é Brian Conway príomhcheoltóir an oíche sin. Bhí sé ar an gcósta thiar chun albam nua a chur chun cinn. Chabhraigh Máirtín de Cógáin, ceoltóir agus scéalaí as Carraig Uí Leighin i gContae Chorcaí, atá ina chónaí sna Stáit Aontaithe le trí bliana is fiche anuas, leis an gceolchoirm a eagrú. Tá aithne aige ar Brian agus sheinn sé leis roimhe seo. Thug sé cuireadh dúinn freastal ar an gceolchoirm, rud ar ghlacamar leis go fonnmhar.

Ní gnáthfhidléir é Conway. Rugadh sa Bronx é, agus meastar go forleathan go bhfuil sé ar thús cadhnaíochta i stíl Shligigh i Meiriceá. D’fhoghlaim sé ar dtús ó Martin Mulvihill agus Martin Wynne, agus bhí tionchar mór ag Andy McGann air freisin. Chaith sé a shaol oibre mar ionchúisitheoir. Anois, agus é ar scor, tugann sé é féin go hiomlán don fhidil, mar mhúinteoir agus mar cheoltóir.

Sa chéad leath den cheolchoirm, ba é Brian agus a fhidil amháin a bhí os ár gcomhair. Sheinn sé i stíl Shligigh a tháinig anuas ó Michael Coleman. Bhain sé foinn áille as an uirlis, cuid acu beoga bríomhara, cuid eile ciúin, beagnach cumhach. Chas sé idir phoirt óna mhúinteoirí agus phíosaí a chum sé féin.

Idir na foinn, labhair sé faoina shaol, faoin traidisiún Gael-Mheiriceánach agus faoi na ceoltóirí a mhúnlaigh é. Ba léir an meas mór a bhí aige ar a mhúinteoirí.

Sa dara leath den chlár tháinig an fidléir as Nua-Eabhrac, Cate Sandstrom, isteach leis. Bhí a gcuid seinm chomh dlúth sin lena chéile, gur bhraith tú uaireanta gur aon uirlis amháin, níos láidre agus níos binne ná uirlis amháin, a bhí ag seinm sa seomra.

Tar éis a gcuid ceoil, agus muid ar tí imeacht abhaile, chuala muid caint faoi sheisiún a bhí le teacht.

Bhí fáilte roimh dhuine ar bith a bhí ag iarraidh seinm. Shíl muid go bhfanfadh cúpla ceoltóir. Ina áit sin, d’athraigh an seomra romhainn. D’imigh daoine amach agus tháinig siad ar ais lena n-uirlisí. Shuigh Máirtín síos agus thosaigh sé ag canadh.

Chruinnigh an ceol timpeall air go nádúrtha. Ina dhiaidh sin thóg sé an bodhrán agus sheinn sé go séimh é, ag coinneáil na rithime slán gan an lámh in uachtar a fháil ar na huirlisí eile. Ní ceoltóirí ócáideacha a bhí ann. Bhí na poirt acu ar bharra a méara acu. Ba é seo Comhaltas Barry Cogan, brainse San Diego de Chomhaltas Ceoltóirí Éireann, ainmnithe in onóir do Barry Cogan, duine mór le rá sa Chomhaltas, a spreag bunú an bhrainse trína mhac, Máirtín. Tagann siad le chéile gach seachtain le haghaidh ranganna agus seisiún. Léiriú daingean, muiníneach agus beo a bhí ann. Bhí fear an tí féin ina sheinnteoir láidir maindilín.

Rith smaoineamh liom. Os ár gcomhar amach, na mílte míle ó bhaile, bhí Cultúr na hÉireann faoi lán seoil. Ní mar iarsma a bhí sé le brath ach an oiread, ach mar rud iontach beo.

Tháinig muid chun ceolchoirm a chloisteáil agus fuaireamar i bhfad níos mó ná sin. Ba mhór an pléisiúr é éisteacht leis an seisiún, ach b’fhearr fós páirt a ghlacadh ann. Beidh orm freastal ar cheann de sheisiúin sheachtainiúla an Chomhaltais. B’fhéidir go dtabharfaidh mé feadóg stáin nó giotár liom an chéad uair eile.

 

Dearcadh Trump agus Leo ag teacht glan salach ar a chéile

Dearcadh Trump agus Leo ag teacht glan salach ar a chéile

Nuair a bhí an Pápa Leo XIV ar eitleán chun na hAilgéire ar an 13 Aibreán, cuireadh ceist air faoin ionsaí is déanaí a rinne Donald Trump air. Dúirt an Pápa nach raibh eagla ar bith air roimh Trump agus go leanfadh sé air ag labhairt amach i gcoinne an chogaidh.

Ar an 7 Aibreán, dúirt Leo go raibh bagairt Trump ar an Iaráin “go hiomlán do-ghlactha” – focail thar a bheith díreach do phápa a úsáid agus é ag caint faoi uachtarán reatha Mheiriceá. Dúirt sé gur ardaigh bagairtí i gcoinne daonraí sibhialtacha ceisteanna tromchúiseacha morálta agus dlíthiúla, agus d’impigh sé ar dhaoine brú a chur ar rialtais dul i dtreo na síochána. Cúpla lá ina dhiaidh sin, ag bigil urnaí i mBasilica Naomh Peadar, labhair sé arís faoin “siobhrán uilechumhachta” a chothaíonn cogadh agus thug sé rabhadh i gcoinne ainm Dé a úsáid chun an foréigean a bheannú. Ba léir cé air agus cad faoina raibh sé ag tagairt.

Tháinig freagra Trump ina ghnáth-stíl ghéar mhaslach. Dúirt sé go raibh Leo “lag maidir le coireacht” agus go raibh sé “uafásach maidir le polasaí eachtrach”, agus d’impigh sé air díriú ar a bheith ina phápa seachas a bheith ag gníomhú mar pholaiteoir. Ansin chuaigh Trump thar teorainn eile. Chuir sé suas íomhá de féin ar líne, cruthaithe le hintleacht shaorga, i staidiúir a chuir Íosa i gcuimhne, agus bhain sé anuas í ina dhiaidh sin tar éis frithfhreagairt fheargach an phobail. Dúirt sé go raibh sé i gceist aige é féin a léiriú mar dhochtúir, ní mar Chríost, ach bhí an damáiste déanta faoin am sin.

Níor ardaigh Leo an teannas, cé gur fhreagair sé go stuama agus go daingean. Dúirt sé go raibh a theachtaireacht fréamhaithe sa Soiscéal, ní sa pholaitíocht. Dúirt sé go raibh dualgas ar an Eaglais labhairt ar son síochána, comhrá agus athmhuintearais. Agus é san Ailgéir, cháin sé coinbhleachtaí “nuachoilíneacha” agus sáruithe ar an dlí idirnáisiúnta. Chuir an Pápa in iúl go soiléir go raibh sé de cheart aige labhairt ar cheisteanna eiticiúla agus morálta maidir le cogadh agus síocháin.

Tá an t-achrann seo ag dul i méid le tamall anuas. Sular toghadh ina Phápa é fiú, cháin Robert Prevost polaitíocht Trump, go háirithe ar cheist na hinimirce. Ina chéad aitheasc mar Phápa chuig taidhleoirí i mí na Bealtaine 2025, dúirt sé go gcaithfí aird a thabhairt ar dhínit na n-inimirceach. I Meán Fómhair 2025 chuaigh sé níos faide fós, á rá nach féidir le duine a chuireann i gcoinne an ghinmhillte, ach a ghlacann le caitheamh “mídhaonna” le himircigh, a mhaíomh chomh héasca sin gur duine “go hiomlán ar son na beatha” é.

Tá tábhacht pholaitiúil agus spioradálta leis an gcoimhlint idir Trump agus Leo. D’éirigh le Trump feabhas a chur ar a sheasamh i measc vótálaithe Caitliceacha i dtoghchán 2024. Fuair AP VoteCast amach gur vótáil 54% de vótálaithe Caitliceacha ar a shon, méadú ar an scoilt beagnach chothrom a bhí ann i 2020. Meallann Trump Caitlicigh choimeádacha mar gheall ar na breithiúna a cheap sé, a sheasamh ar an nginmhilleadh agus a sheasamh frithliobrálach. Ach cuireann focail Leo ar bhochtaineacht, ar imirce agus ar shíocháin iallach ar gach Caitliceach féachaint ar a roghanna polaitiúla féin trí lionsa a gcreidimh agus theagasc na hEaglaise.

Bhí frithfhreagairt láidir freisin i gcoinne Trump mar gheall ar an troid a thionscain sé leis an bPápa, laistigh den Eaglais agus lasmuigh di. Dúirt Ardeaspag Chathair Oklahoma Paul S. Coakley nach raibh an Pápa in iomaíocht pholaitiúil le Trump, ach go bhfuil sé ina fhear ionaid Chríost ag labhairt ón Soiscéal. Thuairiscigh AP go raibh go leor Caitliceach i Meiriceá trína chéile mar gheall ar ionsaí an Uachtaráin ar an gcéad Phápa Meiriceánach. San Iodáil, thug fiú Giorgia Meloni, a bhíonn cúramach de ghnáth ina cuid cainte faoi Trump, “do-ghlactha” ar a chuid ráiteas. Bhí tábhacht leis sin mar tá Meloni ar dhuine de na ceannairí Eorpacha is gaire do dhearcadh Trump. Nuair a fheiceann fiú sise go gcaithfear líne a tharraingt, tugann sé le fios nár thuig Trump an oifig a raibh á ionsaí aige agus lucht féachana an domhain ag breathnú.

Is é an rud a fhágann go bhfuil an choimhlint seo chomh spéisiúil sin ná go bhfuil an bheirt fhear ag labhairt le muintir Mheiriceá, ach go bhfuil siad ag labhairt ó thuiscintí iomlán éagsúla. Tá leagan Trump ar eolas go maith againn: ceannas, magadh, fórsa, agus diúltú géilleadh. Tá leagan Leo beagnach a mhalairt: smacht, soiléireacht mhorálta, cúram do dhaoine laga agus amhras faoi dhaoine cumhachtacha. Cé go bhfeiceann Trump pápa atá á cháineadh go díreach, feiceann Leo Trump ag dul i gcoinne theagasc na hEaglaise Caitlicí.

Ní furasta do Mheiriceánaigh neamhaird a dhéanamh ar Phápa Leo. Is Meiriceánach é. Labhraíonn sé i dteanga shoiléir mhorálta. Agus tá a sheasamh thar a bheith láidir i measc Chaitlicigh Mheiriceá: léirigh suirbhé de chuid an Pew Research Center a foilsíodh i Meán Fómhair 2025 go raibh dearcadh fabhrach ag 84% díobh air. Ní chiallaíonn sin go n-iompóidh gach Caitliceach anois i gcoinne Trump. Ach ciallaíonn sé gur roghnaigh Trump troid a thosú le pearsa a bhfuil údarás morálta aige a shíneann i bhfad níos faide ná an Róimh.

Tá comharthaí rabhaidh eile ann freisin do réimeas Trump. Thuairiscigh Reuters go bhfuil muinín an phobail i ngeilleagar na Stát Aontaithe ag leibhéal an-íseal, agus é sin spreagtha i bpáirt ag boilsciú agus ag ardú i bpraghsanna peitril a bhaineann leis an gcogadh san Iaráin. San Ungáir, fuair Viktor Orbán amach freisin nach féidir talamh slán a dhéanamh de go gcabhródh tacaíocht láidir ón taobh amuigh. Thacaigh Trump leis. Thaistil JD Vance go Búdaipeist chun tacaíocht a léiriú dó. Thuairiscigh Reuters chomh maith go raibh méadú á chur ag foinsí Rúiseacha nó foinsí a raibh baint acu leis an Rúis le teachtaireachtaí pro-Orbán roimh an vóta. Ina ainneoin sin, chaill Orbán an toghchán go dona ag Péter Magyar.

Fágann sé sin fíor-rogha os comhair muintir Mheiriceá ag an mbosca ballóide, go háirithe do Chaitlicigh Phoblachtánacha. An ngéillfidh siad do cháineadh soiléir an Phápa ar chogadh, ar bheartais chrua inimirce agus ar neamhshuim mhorálta, nó an leanfaidh siad orthu ag tacú le polasaithe a théann salach ar na luachanna a mhaíonn siad a bheith acu? Beidh freagra níos soiléire don cheist sin againn i ndiaidh thoghcháin mheántéarma na Stát Aontaithe i mí na Samhna, agus d’fhéadfadh sé an stáitse a leagan amach d’athrú fadtéarmach suntasach i bpolaitíocht Mheiriceá.

 

Ó Apollo go Artemis

Ó Apollo go Artemis

Dírbheathaisnéis 16- ag imeacht ón Tréad

Ar an 21 Iúil, 1969, go moch ar maidin, shuigh Daid agus mé féin ag faire ar Neil Armstrong ag leagan coise ar an ngealach. Ní cuimhin liom an raibh aon duine eile linn. Bhí mé dhá bhliain déag d’aois agus mé faoi gheasa ag an radharc ar an teilifís. Níor chosúil go raibh a leithéid indéanta ar chor ar bith, ach bhí sé ansin os ár gcomhair, ag tarlú inár seomra suí ar an teilifís dhubh agus bhán. Nuair a shiúil Neil Armstrong agus ansin Buzz Aldrin ar an ngealach, d’fhan Michael Collins i bhfithis sa mhodúl ceannais. Fir gheala Meiriceánacha iad go léir.

Anois, na blianta fada ina dhiaidh sin, tá misean eile Meiriceánach tar éis spásairí a thabhairt ar ais i dtreo na gealaí. Tá Artemis II imithe thart ar chúl na gealaí agus tá sé ar a bhealach abhaile agus é seo á scríobh agam. Agus mé ag faire ar an misean seo, mothaím rud beag den iontas céanna a mhúscail Apollo ionam.

Bhain Apollo 11 leis an gCogadh Fuar. Ag an am sin bhí an rás sa spás fite fuaite le mórtas náisiúnta agus le hiomaíocht idir cumhachtaí móra. Baineann Artemis II le ré eile. Is comhoibriú idirnáisiúnta é an misean seo. Tá éagsúlacht le feiceáil san fhoireann spásairí – bean (Christina Koch), fear de dhath (Victor Glover) agus Ceanadach (Jeremy Hansen), chomh maith leis an Meiriceánach Reid Wiseman.

Is é an rud is mó a chuaigh i bhfeidhm orm ag smaoineamh faoin dá mhisean seo ná an fad ama eatarthu. Ar bhealach, tá cuid mhór de mo shaol féin tomhaiste eatarthu. Nuair a thuirling Apollo 11, ní raibh mé fós tosaithe ar an meánscoil. Anois tá mé ar scor tar éis saol oibre mar innealtóir. Faoin am a chuirfear daoine ar an ngealach arís faoi Artemis IV sa bhliain 2028, beidh beagnach seasca bliain imithe idir na tuirlingtí sin.

Ar ais ar an Domhan, tá athrú ollmhór tagtha ar rudaí áirithe. Ag an am céanna, tá athrú i bhfad níos lú tagtha ar rudaí eile. Tá an saol digiteach athraithe thar aithne. Táimid tar éis bogadh ó theilifís dhubh agus bhán i seomra amháin den teach go saol idirlín, fóin phóca, físeáin láithreacha, beoshruthanna, agus anois intleacht shaorga, forbairt eile nach mbeadh sé éasca a shamhlú i 1969. Chonaiceamar Apollo 11 tríd an teilifís agus an raidió. Ach tá Artemis II ar fáil i gcónaí ar ár bhfóin agus ar ár scáileáin, aon uair is mian linn féachaint air.

Cé go bhfuil an teicneolaíocht dhigiteach imithe chun cinn ar luas lasrach, ní féidir é sin a rá faoin gcóras tiomána roicéad. Ní tháirgeann an roicéad SLS a úsáideadh do Artemis II ach 15 faoin gcéad níos mó sá ná roicéad Saturn V Apollo 11. Is dul chun cinn é sin, gan dabht, ach ní réabhlóid é. Tá Artemis II níos nua-aimseartha, níos sábháilte agus níos sofaisticiúla, ach i dtéarmaí fisiciúla tá sé fós ag déanamh an rud céanna a rinne Apollo 11 breis agus leathchéad bliain ó shin.

Tá athruithe tagtha orainn mar shochaí freisin, mar níl an nasc céanna eadrainn agus muid ag féachaint ar an éacht dochreidte seo. Bhíomar go léir ag breathnú ar Apollo 11 ag an am céanna, agus mhothaítí go raibh an domhan ar fad páirteach ann. Mhothaíomar níos gaire dá chéile tríd an eispéireas comhroinnte sin. Tá gach rud faoi Artemis II ar fáil dúinn anois, aon áit, aon am, ar ár bhfóin phóca. Ach tá an nóiméad comhroinnte poiblí i bhfad níos laige anois. Cé go bhfuilimid níos ceangailte le heolas ó thaobh na teicneolaíochta de, táimid níos scaipthe óna chéile ó thaobh na sochaí de. Breathnaímid ar an misean i ngearrthóga, inár n-aonar go minic, agus de réir ár sceidil féin, mar tá an iomarca eile ag tarraingt ár n-airde.

Cé go bhfuil dul chun cinn as cuimse déanta againn ó thaobh na teicneolaíochta de ó 1969 i leith, ní féidir a rá gur bhogamar chun cinn ar an gcaoi céanna i gcúrsaí síochána don chine daonna. Tháinig agus d’imigh na cogaí san Afganastáin agus san Iaráic agus costas uafásach daonna ag baint leo. Tá scrios agus caillteanas beatha uafásach fágtha ag an gcogadh in Gaza. Tá an Úcráin fós faoi ionsaí. Faoi láthair, tá an choimhlint leis an Iaráin ar siúl, agus bhí focail troda le cloisteáil ón Uachtarán Trump maidir le scrios ar scála ollmhór. Tá sos cogaidh coicíse i bhfeidhm faoi láthair, ach ní fios cad a tharlóidh amárach.

Chomh maith le gach rud eile, tá an t-athrú aeráide ann, bagairt eile atá ag méadú os ár gcomhair. Ní raibh na bagairtí sin chomh soiléir i 1969, ach anois tá a fhios ag gach madra sa bhaile cad atá i gceist, agus cúrsaí aimsire ag dul in olcas gach bliain. Cé go lonraíonn Artemis II mar léaró dóchais, tá bagairtí tromchúiseacha ann fós — cogaí, rialtais uathlathaigh agus an t-athrú aeráide san áireamh.

B’fhéidir, áfach, gurb é sin féin an fáth go bhfuil tábhacht chomh mór ag baint leis an misean seo. Cuireann sé i gcuimhne dúinn go bhfuil daoine fós in ann aislingí a fhíorú agus dea-ghníomhartha a dhéanamh. Smaoiním arís ar an mbuachaill sin ina shuí lena athair i lár na hoíche, ag stánadh ar an scáileán dubh agus bán agus é faoi gheasa. Ní fhéadfadh sé an domhan a bhí le teacht a shamhlú. Agus is dócha nach féidir linne an domhan atá romhainn a shamhlú go hiomlán ach an oiread.

Má tá aon rud le foghlaim ó mhisean Artemis II, is é seo é: Ní neart go cur le chéile. Agus cé go bhfuil teipthe orainn arís agus arís eile, ní mór dúinn fós brú ar aghaidh i dtreo domhan níos fearr. Níl an dara rogha againn.

 

Dírbheathaisnéis 14 –Ag imeacht ón Tréad

Dírbheathaisnéis 14 –Ag imeacht ón Tréad

Nuair a leag an dalta a bhí ina DJ an tsnáthaid ar “School’s Out” le Alice Cooper, líon an t-urlár damhsa láithreach. Bhíomar ag damhsa ar nós an diabhail, á gcaitheamh féin ar fud na háite agus ag luascadh anonn is anall go fiánta, ag súil go raibh na cailíní ag féachaint orainn. Ansin tháinig Elton John ar an gcaschlár. The Supremes. The Bay City Rollers. Slade.

Ansin mhoilligh an ceol. “Without You” le Harry Nilsson.

Bánaíodh an t-urlár ar an bpointe. Bhí mo chroí ag bualadh go trom i mo chliabhrach nuair a bhuail mé súil le cailín amháin. Sular chaill mé mo mhisneach, d’iarr mé uirthi damhsa a dhéanamh liom. An chéad uair dom. Bhí mé cúig bliana déag d’aois. Ghlac sí le mo chuireadh.

Thosaigh muid ag damhsa scartha óna chéile ar dtús, ach diaidh ar ndiaidh dhruideamar níos gaire le chéile. Ansin, leag sí a ceann ar mo ghualainn agus chuir mise mo lámha timpeall uirthi. Leath bealaigh tríd an amhrán, bhí an bhainis á samhlú agam cheana féin.

Ansin mhothaigh mé buille trom á bhualadh ar mo dhroim.

An tAthair O’Toole.

“Tá sé seo go hiomlán do-ghlactha, a Mhichíl. Níor choinnigh tú amach ón gcailín. Níl cead agat freastal ar an gcéad damhsa eile, agus ná déan a leithéid go deo arís.”

Scar sé óna chéile muid amhail is gur coirpigh a bhí ionainn. Níor dhamhsaíomar le chéile riamh arís.

Cúpla nóiméad ina dhiaidh sin, chonaic mé an tAthair O’Toole ag máirseáil amach ar an urlár damhsa arís agus ag breith greama ar chluas buachalla. Pat Corcoran a bhí ann. An chéad uair eile a chonaic mé Pat, bhí cuma caorach lomtha air. Ar bhalla mo chillín suanleasa, bhí gruaig fhada chatach ar Marc Bolan ó T. Rex a chuirfeadh an tAthair O’Toole ag síneadh i dtreo na siosúr.

Lig mé do mo chuid gruaige fás beagáinín, gan a dhóthain le bheith gafa, ach a dhóthain le go mbraithfinn go raibh mé ag éalú leis.

An samhradh sin, tar éis dom filleadh abhaile ón scoil chónaithe, d’fhreastail mé ar chúrsa Fraincise sa chathair, a bhí eagraithe ag an Alliance Française. Sa bhoth fuaime chúlaigh an saol taobh amuigh. Chuir mé na cluasáin orm agus labhair guth mná Fraincise isteach i mo chluasa amhail is go raibh sí ansin liom.

“Nos cosmonautes,” a dúirt sí.

“Nos cosmonautes,” a dúirt mise ar ais isteach sa mhicreafón.

D’éist mé liom féin ar an taifead. An mise sin i ndáiríre? Bhí fuaim mo ghutha féin mar ghuth strainséara dom. Faoi dheireadh na sé seachtaine bhí feabhas tagtha ar mo bhlas cainte, agus bhí mé i dtaithí ar fhuaim mo ghutha féin ar thaifead.

An samhradh ar fad, bhí mé ag canadh leis na hamhráin mhóra ar an raidió. Bhí gach focal de “Get It On” le T. Rex agus “Starman” le David Bowie ar eolas agam.

Nuair a chríochnaigh na ranganna Fraincise, fuair mé obair sa bheár in óstán nua, an Springhill Court Hotel. D’oscail mé cuntas sa Chomhar Creidmheasa agus rud amháin ar m’intinn agam: mo chéad ghiotár leictreach a cheannach. Nuair a shocraigh an giotáraí rithime i mbanna áitiúil bogadh ar aghaidh, cheannaigh mé a ghiotár láithreach, Fender Mustang dearg lasrach ó 1965 a bhí i gceist.

Bhí fadhb amháin ann. Ní raibh aon aimplitheoir agam.

Chuaigh mé i ngleic le putóga seanraidió trasraitheora agus fuair mé amach cad a oibrigh trí sheifteanna éagsúla a úsáid. Thug sé dom vata amháin d’fhuaim thanaí, riastartha b’fhéidir, ach in ainneoin sin, thaitin sí go mór liom. D’fhoghlaim mé cordaí as leabhar mar ní raibh sé d’acmhainn agam ceachtanna a fháil. Bhí mé lánchinnte nach raibh mé ach cúpla mí ó bheith i mo réalta rac-cheoil.

Tar éis na saoire, d’fhill mé ar scoil mar dhalta lae. Chaith mé mo dheireadh seachtaine ag bualadh thart sa bhaile mór. Lig mo thuismitheoirí dom fiú dul chuig damhsaí oíche Shathairn sa Carlton, áit nach raibh dé ná deatach ar shagart, ná aon rialacha amaideacha i bhfeidhm ach an oiread.

An samhradh dár gcionn, lig mé do mo chuid gruaige fás níos faide agus chaith mé brístí deinime agus léinte éadach cáise. Faoin am sin, ba chustaiméir rialta mé sa Carlton.

 

gaGaeilge